Tibetan
་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཅེས་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་འདི་སྐད་དུ་ནག་པ་ཁྱིམ་ན་མེད་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ། ནག་པ་ཁྱིམ་ན་མེད་པ་ལས། །ཕྱི་ན་ཡོད་པ་མཚོན་པ་མིན། །ཁྱིམ་གྱི་སྒྲ་ཡི་དོན་ལས་འདིར། །ཕྱི་ན་ཡོད་པར་རབ་ཏུ་རྟོགས། །ནག་པ་ཁྱིམ་ན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཁྱིམ་གྱི་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ལས་ནག་པ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡིན་གྱི། མེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱིམ་དང་ཕྱི་རོལ་གཉིས་ཀ་ན་མེད་ན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བཙམ་ཉིད་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་གོ་བ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་གྲུབ་པ་ལས། །ཕྱོགས་གྲུབ་པ་རུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །གང་དུ་གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་བཀག་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་པ་སེལ་བ་འདི་ཡང་སེལ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ངེས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །།གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །རང་གི་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད། །ཇི་ལྟར་རང་གི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་ནས་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་ཚུལ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་མ་སྨྲས་ན་ཡང་མ་ཚང་བ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་སྟོན་པ་ནི། །དམ་བཅའ་བ་བྱ་སྟེ། རྟོག་གེའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ། དགོད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་དྲི་བར་བྱའོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི། དེ་ལ་དཔག་བྱ་བསྟན་པ་ནི། །རྟགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད། །ཡན་ལག་རྣམས་ནས་གང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། །དེ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་།རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཉིད་ལྡན། །རང་དང་འདོད་འགྱུར། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་གྱི་གྲུབ་པ་ལས་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ
Chinese
因为不是努力而产生的，所以“常”这个词是不确定的。如果有人说：“因为黑色的东西不在家里，所以表明它在外面”，这就是非有性的量。对于这种说法： 黑色的东西不在家里， 并不能表明它在外面。 从“家”这个词的意义中， 才能完全理解它在外面。 “黑色的东西不在家里”这句话，正是因为“家”这个词的用法，才能间接地理解到黑色的东西在外面，而不是从“不在”这个词本身理解到的。如果家里和外面都没有，那么就只能说“没有”而已。因此，从“外面”这个词所理解到的意义，并不是其他的非有性的量。从敌对的方面没有成立， 才能说自己的方面成立。 凡是数论派想要通过否定他人的观点来成立自己的观点，这种避免过失的方法，也应该被理解为一种避免。已经明确地指出了自义比量。 《量理宝藏论》中，自义比量，即第二品。 他义比量是， 清晰地阐明自己所见之义。 就像从自己具有三种特征的因，产生了对有法（所立）的认识一样，同样，为了在他人心中产生对有法的认识，而陈述具有三种特征的因，这就是他义比量。因为是从因推断果。 在这里，如果不说任何一种特征，就会变成表达不完整。如果显示出需要推断的事物，就应该立宗。如果有人问，在论理学著作中，他义比量的陈述方式是怎样的？就应该反问他。我们认为， 显示需要推断的事物， 是因的意义的处所。 在各个支分中，所要显示的需要推断的事物，我们并不认为是能立本身，因为它会产生怀疑。然而，因为显示了因的意义的处所，所以应该通过它来成立。也就是：具有自性和本体， 与自身和所欲相异。所谓“唯有自性”，是所要成立的自性，而不是从已成立的事物中成立的自性。同样地，
English
Because it does not arise from effort, the term "permanent" is uncertain. If someone says, "Because the black thing is not in the house, it indicates that it is outside," that is the non-existence of a valid means of cognition. Regarding this statement: That the black thing is not in the house, does not indicate that it is outside. From the meaning of the word "house," it is fully understood that it is outside. The statement "the black thing is not in the house" is understood to mean that the black thing is outside precisely because of the usage of the word "house," and not from the word "not." If it were not in both the house and outside, then one would simply say "it is not." Therefore, the meaning understood from the word "outside" is not another non-existence of a valid means of cognition. From the non-establishment of the opposing side, one speaks of the establishment of one's own side. Wherever the Samkhyas want to establish their own side by negating the other's side, this way of avoiding faults should also be understood as an avoidance. The inference for oneself has been definitely pointed out. From the Compendium on Valid Cognition, the inference for oneself, which is the second chapter. The inference for others is, that which clearly elucidates the meaning seen by oneself. Just as from the sign with its three aspects arises the knowledge of the sign-possessor, so too, wanting to generate in others the knowledge of the sign-possessor, the statement of the sign with its three aspects is the inference for others, because one infers the result from the cause. Here too, if one does not speak of any of the aspects, one will be expressing something incomplete. If one shows what is to be inferred, one should make a proposition. If someone asks, how is the statement of the inference for others in the treatises on logic? One should ask them that very question. We, regard the showing of what is to be inferred, as the locus of the meaning of the sign. Among the limbs, we do not regard the showing of what is to be inferred as the proof itself, because it generates doubt. However, because it shows the locus for the meaning of the sign, it should be established by that. That is, having its own nature and essence, different from itself and what is desired. What is called "only its own nature" is the nature to be established, and not the nature that establishes from what is already established. Similarly,
Tibetan
་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། དེ་དག་སྒྲུབ་པར་འོས་པའི་ངོ་བོར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །རང་དང་འདོད་འགྱུར་ཞེས་སྨོས་པ་འདིས་ནི་རང་གི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁས་བླངས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མ་བསལ་བའོ། །མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང༌། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པས་རང་རྟེན་ལའོ། །གང་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་འགལ་བའི་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། ལུང་དང༌། གྲགས་པ་རྣམས་ཏེ། ཆོས་གཞན་གྱིས་མ་བསལ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མཉན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །བུམ་པ་རྟག་གོ །ཚད་མས་གཞལ་བར་བྱ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དང་འགལ་བ་དང༌། གང་ཡང་ཐུན་མོང་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་སྒྲར་གྲགས་པ་དང་འགལ་བའི་དོན་སྦྱོར་བ་ནི་རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་སྒོ་ཙམ་ཅིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདིས་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བ་ཡང་མཚོན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྲང་མཐོ་དམན་གྱི་བྱེ་བྲག་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དག་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྫས་རྣམས་ཀྱི་རྫས་རྫས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀའི་རང་གི་ངོ་བོའི་བྱེ་བྲག་ནི། དཔེར་ན་སྨྲ་བའི་དོན་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྨྲ་བ་ཡོད་མོད་ཀྱིས་ཀྱང་སྨྲས་པ་དང་སྨྲ་བའི་བདག་ཉིད་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ལྟ་ན་ནི་དེའི་སྨྲ་བའི་བདག་ཉིད་དང་ཡང་བརྫུན་པ་ཉིད་གཉིས་ཀ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཉིས་ཀའི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་ཏོ། །ཅི་སྟེ་སྨྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ཉིད་བསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གཉིས་ཀའི་བྱེ་བྲག་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ན་རེ། བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་ཞེས་པ་འདི་ལ། གྲུབ་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་བྱས། །བསྒྲུབ་བྱ་སྨོས་པས་ནི་གྲུབ་པ་ལོག་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུ
Chinese
并且说，没有成立的宗（rTags ma grub pa）和相似的例子也完全舍弃，不要说它们是适合成立的自性。所说的“自和欲变”是指依于自己的论典而承诺。也就是没有遮破的。现量义和比量，以及可信名声是自立。对于想要成立的法所特别指定的有法，与所要成立的法相违的现量、比量、圣言和名声等，是没有被其他法所遮破的。这样就表示了所要成立的法是没有过失的。如果不是这样，那就是相似的，例如声音是不可听的。瓶是常的。像“不成立以量所量之义”这样，是与仅仅承诺相违的。并且，因为任何不共的缘故，比量是不存在的，并且结合与声音名声相违的意义，例如说“有兔者不是月亮，因为是存在的缘故”这样。那些只是表示了遮破法之自性的途径。通过这一方面，也要理解到也表示了遮破法和有法的差别的自性，就像这样，例如有支不是异于支，因为没有取秤高低的差别的缘故。支和有支不是他，因为会成为非现量的过失的缘故。实法是不存在的，因为有功德的实法们的实法会成为非实法的过失的缘故。二者的自性差别，例如说一切所说之义都是虚假的。虽然有说，但是在见到所说和说话的自性会变成虚假的情况下，那么他的说话的自性和虚假二者都会被完全遮破。那样就是遮破了二者的自性。如果不是遮破说话自性的虚假性，那么就是遮破了二者的差别。理智者们说，对于“显示所立”这一句，以意义上做了没有成立。因为说了所立，就仅仅表示了遣除已成立的缘故。
English
And it is said that the unestablished sign (rTags ma grub pa) and similar examples are also completely abandoned, and they should not be said to be suitable for establishing their own nature. The phrase "self and desired change" refers to the commitment based on one's own treatise. That is, it is not refuted. Direct perception, inference, and trustworthy fame are self-established. For the subject specifically designated by the dharma that one wishes to establish, the direct perception, inference, scripture, and fame that contradict the dharma to be established are those that have not been refuted by other dharmas. In this way, it is shown that the dharma to be established is without fault. If it is not like that, then it is similar, for example, sound is inaudible. A pot is permanent. Like saying "the meaning of what is to be measured by valid cognition is not established," it contradicts the mere commitment. Moreover, because of any uncommon reason, inference does not exist, and it combines the meaning that contradicts the fame of sound, such as saying "the one with a rabbit is not the moon, because it exists." Those only indicate the way to refute the self-nature of the dharma. Through this aspect, it should also be understood that it also indicates the self-nature of refuting the difference between the dharma and the subject, just like this, for example, a part is not different from a limb, because the difference between the height and the low of the scale is not taken. Limbs and parts are not other, because it would become a fault of being non-perception. Substance does not exist, because the substance of the substances of qualities would become a fault of being non-substance. The difference in the nature of the two, for example, saying that all spoken meanings are false. Although there is speaking, in the case of seeing that the spoken and the nature of speaking will become false, then both his speaking nature and falsity will be completely refuted. That is, the nature of both is refuted. If it is not the refutation of the falsity of the nature of speaking, then it is the refutation of the difference between the two. Logicians say that for the phrase "show what is to be established," it is done in meaning without being established. Because the established is spoken, it only indicates the reason for dispelling what has already been established.