English
It is not so for any property of transformation and those with property, etc., because in this way they will mutually grasp and be grasped in all ways. Property, etc., is not seen as the illuminator from any aspect. Therefore, the meaning is expressed from another relationship. Furthermore, just property and those with property, etc., if it is holding the marked object, because it is understood from outside the relationship, it will be held in all situations. If it is only from the perspective of property that the very possessor of property is revealed and the marked object is understood, then it is not possible to speak of the meaning of property from other marks from the aspect of the holder of the relationship. If it goes far beyond that, it will also hold the marked object from all aspects of itself, so it is enough to think about it with reductio ad absurdum. Thus, for the time being, the main and the following, etc., are not the objects of the cause and the caused themselves, and the objects of the producer. It is the object of the illuminator and the illuminated. If it is one, it is not seven. If it is the object of the illuminator and the illuminated itself, then do not divide them into seven types from the difference between property and those with property, etc. If one of them is not the illuminator, then the others will not become the illuminator. Because it is different from the cause and the caused object, other relationships, just focusing on this, will become the illuminator of this. Therefore, it has already been said that other causes of inference are meaningless. It should not be said that it is the object of cause and effect, because the cause of inference itself is the illuminator. What is called the caused itself is the illuminated, the illuminator, and so on. Any relationship of co-occurring objects, for the main etc. and the following etc., if
Tibetan
ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲེལ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བྱེ་བྲག་མཐོང་བ་དང་སྤྱི་མཐོང་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་རེ་ཞིག་བྱེ་བྲག་མཐོང་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དྲན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དྲན་པ་གཞག་ནས་ཤེས་པ་གཞན་ལ་དེ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་རེ་རེའམ་གཉིས་ཀ་ཡང་རུང་སྟེ། ངེས་པར་གཟུང་བ་རིགས་པ་མིན། །ཇི་ལྟ་བུར་ཞེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་སྤྱིར་མཐོང་པ་ཁོ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སེ་ཞེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་དག་ལས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྤྱིར་མཐོང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་ནོར་དང་ནོར་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱུ་བ་དང༌། གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དང་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་བྱེ་བྲག་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ། ཡང་སྨྲས་པ། འབྲེལ་བ་བདུན་དུ་བསྟན་པ་དང༌། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཉིས་ཉིད་དང༌། །དེ་སྔོན་སོང་བའི་རྗེས་དཔག་གསུམ། །འདི་དག་གང་གི་ཁོངས་སུ་བསྡུ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་ལྟར་ནོར་བདག་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཞིང་ནོར་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ནི། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་གཞན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་གཉིས་སོ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་དེ་དག་ངེས་པར་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འབྲས་ བུ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་རྣམ་པ་མང་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་སྔ་མ་དང་ལྡན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་ཅན་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ལ་ནི་གེགས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྲིད་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་རྗེས་སུ་ད
Chinese
如何理解？因此，这样的关系是推论的根本原因。凡是推论，都有两种，即特殊显现和普遍显现。对于所说的特殊显现，暂时不认为是推论本身。为什么呢？因为那是想要回忆。将先前体验过的记忆搁置，对于其他的知识说“这就是它”，这不是推论。对于普遍显现是两种这样的说法，无论是每一个还是两个都可以，不必一定执着。如何理解呢？如果暂时认为只有普遍显现是两种，那么从结果和原因中反复推论就会变得不可能。如果只有普遍显现是两种，那么财富和有财富者一起存在，以及可损害和能损害的关系，这些的最初就不会成为推论。这些不是因果的最初，也不是对特殊的执着。如是说：又说，显示为七种关系，推论只有两种，以及那先前的推论三种，这些属于哪一类？如果又像这样，财富的拥有者是作者，而财富不是行为。因为是随后要执着的和正在执着的。那不是，因为会变成没有其他的关系。如果全部都承认是需要知道的和正在知道的，那么是因为有帮助。那些是两种，这样确定的那些不必确定，因为没有结果。普遍显现是两种，这句话的结果是什么？如果其他也有两种，那么就会变成多种。凡是如所说，具有先前的推论是迷惑的，那也是不合理的，因为有关系者没有迷惑。原因可能有障碍等等，也可能没有结果，因为迷惑所以不是推论。如果原因本身随后
English
How to understand? Therefore, such a relationship is the fundamental cause of inference. Whatever is inferred has two aspects: particular manifestation and general manifestation. Regarding the statement that particular manifestation is not considered inference itself, why is that? Because it is intended to be a memory. Setting aside the memory of what was previously experienced, saying of another cognition, "This is it," is not inference. Regarding the statement that general manifestation is of two types, it is not reasonable to insist on taking each one or both. How should it be understood? If, for the moment, it is said that only general manifestation is of two types, then repeated inference from results and causes will become impossible. If only general manifestation is of two types, then the first of those that exist together, such as wealth and the wealthy, and those with a relationship of harmable and harmer, will not become inference. These are not the first of cause and effect, nor are they grasping at particulars. Thus it is said: Furthermore, it is said: the showing of seven relations, and inference itself being two, and the three inferences that preceded it, into which of these are they included? If again it is like this, the owner of wealth is the agent, and wealth is not the action. Because it is what is to be apprehended and what is apprehending. That is not so, because it would follow that there is no other relationship. If one affirms that everything is to be known and is knowing, then it is because it is helpful. Those that are definitely grasped as two should not be definitely grasped, because there is no result. What is the result of the statement that general manifestation is of two types? If others also have two types, then it will become many types. Whatever is said, that inference with the former is deluded, that is also unreasonable, because those with a connection are not deluded. There may be obstacles, etc., to the cause, and there may also be no result, so because of delusion it is not inference. If the cause itself subsequently
Tibetan
པག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འཁྲུལ་ན་ནི། དེ་རྟགས་མིན། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལས་ནི་དོན་དེའི་རྟགས་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉེ་བར་གདགས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་དེ་འབྱུང་བ་སྲིད་ཀྱང་རྟགས་འཁྲུལ་པར་ངོ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེར་དོན་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཤེས་པ་དང་མི་ལྡན་པས་ཡང་འཁྲུལ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། རག་ལས་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟར་ན། འབྲེལ་པ་གཞན་དག་འོས་པ་ཡིན། དེ་ལྟ་ན་ནི་གང་མི་འཁྲུལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་དེ་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དེ། དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་གཞན་དུ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་ལ། དཔྱོད་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ། །མངོན་སུམ་གྱིས་སྤྱི་ཙམ་བཟུང་ཡང་འདི་ལ་དོན་གྱི་བྱེ་བྲག་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ན་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པའང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་ཕྱིར། །རྟགས་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་འདི་ལ་ཅི་འདི་ལས་འགྱུར་ར་མ་འོན་ཏེ་མི་འགྱུར་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཆུ་ཀླུང་གང་ བས་ན་མི་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཡང་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བཟུང་བ་བྱས་པས་གང་སྤྱི་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་དག་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གཞན་པ་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་གྲུབ། །གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ནས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བྱེ་བྲག་མཐོང་བ་ལ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བཟུང་བ་རིག
Chinese
如果说，因为是能作衡量之因，所以应当考察后近似地说为比量。这样说也不合理，因为如果错乱，那就不是相。为什么呢？因为那不是该事物的相，因为是产生怀疑之因。因此，在此处近似地安立比量也不合理。因为即使从因产生果的认识是可能的，但相是错乱的，这是可以认识的。如果说是错乱的，那是不对的，因为那时它不是它的因。当在那里产生与事物不符的过失时，那时就不是它的比量。如果又不具备因和果的认识，那也不是错乱，如果是依赖的，那样的话，其他的关系是合适的。如果是那样，不依赖于不颠倒者，它本身就不会产生，那是比量之因，但不是与果的关系。如果说，具有分别者的剩余，就是比量，或者说，应当考察后近似地说为其他因本身的比量。同样，对于它的所有比量，都应当说是具有考察的。即使现量只是把握总相，但因为不能确定此处的意义差别。那么，仅仅具有剩余者就不是具有分别者，因为存在也是具有分别的。因为考察这个相存在已成立，是否由此改变，或者不改变。比如，河水满了，因此是不错乱的，并且是具有分别的，但不是从作用和作者而来，因为是从无则不生而来。如果那样，通过确定地把握，那些见到总相的比量，具有剩余者，也能正确地了知超离根境者，那是不合理的。因为从其他也能完全成立。当从随行等本身，再三地了知主要存在等时，因为也能通达见到差别，所以应当确定地把握。
English
If it is said that inference should be stated after being closely examined because it is the cause of making measurements, that is also not reasonable. Because if it is mistaken, then it is not a sign. Why? Because it is not a sign of that thing, because it is the cause of generating doubt. Therefore, it is not reasonable to closely establish inference here either. Because even if the knowledge of the result arising from the cause is possible, it is possible to recognize that the sign is mistaken. If it is said to be mistaken, that is not the case, because at that time it is not its cause. When the fault of not being in accordance with the thing arises there, then it is not its inference. If, again, it is not possessed of the knowledge of cause and result, then it is not mistaken, and if it is dependent, then in that case, other relations are appropriate. If that is the case, then that which depends on what is not mistaken itself does not arise if it is absent. That is the cause of inference, but it is not related to the result. If it is said that only the remainder of the one who has discrimination is inference, or that the reason itself should be stated after being closely examined as inference, then similarly, for all its inferences, it should be said to be with examination. Even if the direct perception only grasps the general, it is because the specific meaning of the thing is not certain here. Then, only the one with the remainder is not the one with discrimination, because existence is also with discrimination. Because it is examined whether this established sign exists, whether it changes from this or does not change. For example, the river is full, therefore it is certainly not mistaken and is with discrimination, but it is not from action and agent, because it is from what does not exist does not arise. If that is the case, then by making a definite grasp, those inferences that see the general, the ones with the remainder, also correctly realize those that are beyond the realm of the senses, that is not reasonable. Because it can also be completely established from others. When one realizes the main existence and so on again and again from the following and so on itself, because one can also understand seeing the difference, one should definitely grasp it.