Tibetan
་མེད་པ་ལ་ནི་མི་འཇུག་སྟེ། གང་ཡང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཉི་མའི་གདུང་བ་དང༌། འབྱུང་བའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་མིག་གི་བློ་དང་ཕྲད་ནས་དོན་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་བ་ལས། རིམ་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་དགག་པར་ཡོད་པ་སྨོས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡོད་སྒྲ་དམ་པར་འདོད། །དབང་པོ་མཛེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། །གང་ཡང་འདི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གང་དུ་དབང་པོ་གང་ཞིག་དམ་པར་གྲུབ་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་དེ་དང་ཡང་དག་པར་ཕྲད་པའམ། ཡང་ན་གང་དབང་པོ་རབ་ཏུ་མཛེས་པ་དང་ཕྲད་ནས་བརྗོད་པའོ་ཞེ་ན། དམ་པར་གྲུབ་དང་མཛེས་པ་སྟེ། །མིག་སྨན་ལ་སོགས་བཞིན་ལས་ཀྱང༌། །དེ་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཁ་བསྐང་བའི་དོན་དུའོ། །རྡུལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དབང་པོ་དམ་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དོན་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་རབ་ཏུ་མཛེས་པ་ཡང༌། མིག་སྨན་དང་རྐང་པ་བྱུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་དང་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འགྲོ་བའི་སྒྲ་ལས་བ་ལང་མཚོན་གྱི་གཞན་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དོན་ཁོ་ནས་དམ་པར་གྲུབ་ཅིང་མཚོན་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཛེས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། བརྒལ་བ་འདི་ནི་མི་བཟད་པ་སྟེ། གྲགས་ལས་དེ་ལྟར་བརྟགས་གྲངས་ན། །སྒྲ་དེ་དབང་པོའི་ཡུལ་ལ་མིན། །འགྲོ་བའི་སྒྲ་ནི་བ་ལང་ཁོ་ན་ལ་གྲག་པས་འགྲོ་བའི་སྒྲ་ལ་མཚོན་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་དམ་པ་དང་རབ་ཏུ་མཛེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་སྒྲས་དབང་པོ་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་སྒྲ་ལས་དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ཏུ་དོན་དང་ཕྲད་གང་ན། །གཟུགས་སྒྲ་བར་དུ་ཆོད་པ་དང༌། །ཆེན་པོའང་འཛིན་པར་མཐོང་བས་ན། །བར་དུ་མ་ཆོད་པ་ལ་གནོང༌། །འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་པོས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་རག་ན། གང་འདི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དག་ལས་ནི་བར་དུ་ཆོད་བཞིན་པ་ལ་འཛིན་ཞིང༌། དབང་པོའི་ཚད་ལས་ལྷག་པ་ལ་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་ཀར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ནི་དྲི་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བར་དུ་མ་ཆོད་པ་ན་འཛིན་པར་ནི་མ་མཐོང་ངོ༌། །བློ་ཡི་རྒྱུ་ཡི་ཚོགས་པ་རུ། །བརྗོད་པ་བོར་ནས་གང་ལས་དེ། །ཚད་མ། འགྲེལ་པ་བྱེད་མཁན་གྱིས་ནི་དོན་གཞན་འབྲས་བུར་སྨྲ་སྟེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ བློའི་སྐྱེ་བ་ལས་གཞན་དུ་མ་མཐོང་བ་གང་ལས་བློ་སྐྱེ་བར་གྲུབ་པ་དེ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱོར་བ་དང་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་དག་བོར་ནས་བློ་ལ་རྒྱུ་གཞན་ནི་མེད་ན་གང་གིས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱས། ཅི་སྟེ་དོན་ཡིན་པའམ། ཅི་སྟེ་ཡང་དོན་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་རྒྱུའི་ཚོགས་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན། བློ་ཡི་སྐྱེ་བ་ཞེས་ཅིས་བསྣན། །འདི་སྐད་དུ་ཡོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཕྲད་པ་སྐྱེས་བུའི་དབང་པོ་རྣམས་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་བཤད་པས་ཆོག་མོད། བློ་དང་སྐྱེ་བ་བསྣན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། དོན་དང་དབང་པོའི་ཡིད་སྐྱེས་བུ། །སྦྱོར་དང་འདུ་བྱེད་པ་ལས་གཞན། །མངོན་སུམ་གྱི་ནི་བློ་བསྐྱེད་པའི། །ཚོགས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཇི་ལྟ། །ཚོགས་པ་དེ་དག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དབང་པོ་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པར་བརྟག་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་འདུ་བ་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། འདི་སོ་སོར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་མི་བརྟག་གོ །གལ་ཏེ་ཡང་བརྗོད་པ། བ་ལང་ཉིད་འདི་རྟ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་གང་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དེ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། གླང་ཉིད་ཡོད་སྦྱོར་ལས་དོན་ནི། །བ་གླང་ཉིད་སོགས་སུ་འཇལ་བྱེད། །དབང་པོའི་བློ་ལ་དོན་རྣམས་དང༌། །སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བ་ལང་ཉིད་ཙམ་ལ་ལྟ་བ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་དབང་པོའི་བློ་ལ་དེ་ཙམ་ལས་བརྟེན་ནས་ལྟ་བའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་སྦྱོར་བར་ནི་མི་བྱེད་ལ། མ་སྦྱོར་བར་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱིས་དབང་པོའི་བློ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་རང་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན། །བསྟན་བྱ་མིན་ཚུལ་དབང་པོའི་ཡུལ། །ཆོས་དུ་མ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དབང་པོའི་ཡུལ་ནི་གང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དབང་པོ་ལ་སྣང
Chinese
对于不存在的事物是不起作用的，任何如阳焰等不存在的事物，如显现般显现，也会在某些时候相遇。特殊的处所和太阳的照射，以及各种不同的元素，仅仅是存在而已。它们与眼睛的意识相遇，从无意义的意识的游动中，逐渐产生错乱的意识。 因此，说驳斥它们是有道理的，是不合理的。如果认为“存在”这个词是神圣的，那就是在说感官是美丽的。无论如何，应该这样考察：在任何地方，任何感官被认为是神圣的，它就不会对其他事物起作用。那么，它是否与那个神圣的事物完全相遇，或者与那个非常美丽的感官相遇并被描述呢？神圣的成就和美丽，就像眼药等一样。说它是成就，只是为了填补词语的空缺。其他的微尘等也使感官变得神圣，但这仅仅是意义而已。感官的非常美丽，也来自于眼药和涂抹脚等，因此与它完美结合也会变得明显。如果情况不是那样，例如，从“行走”这个词可以表示牛，但即使有其他行走的行为，也不是那样。仅仅通过意义来成就和表示，而不是通过其他方式。同样，对于非常美丽也应该这样说。这个反驳是不可容忍的。如果从名声中这样考察，那么这个词就不是感官的对象。行走这个词只对牛来说是名声，因此用行走这个词来表示。同样，为了神圣和非常美丽，存在的词语并不是指感官。因此，从存在的词语中这样考察也是不合理的。无论在何处与事物相遇，形状和声音之间存在间隔，并且也看到抓住巨大的事物，因此对于没有间隔的事物来说是有害的。像这样，在所有情况下，如果依赖于感官获得事物，那么，对于那些与形状和声音等有间隔的事物进行把握，并且也把握超过感官范围的事物。像这样，在两种情况下都不会改变，因此感官就像气味等一样，在没有间隔时，就没有看到进行把握。
English
It does not apply to things that do not exist. Anything that does not exist, such as mirages, appears as if it exists, and it will also meet at some point. Special places and the glare of the sun, and the various elements, are only existence. They meet with the mind of the eye, and from the wandering of meaningless consciousness, gradually arises confused consciousness. Therefore, it is not reasonable to say that it is reasonable to refute them. If you think the word "existence" is sacred, then you are saying that the senses are beautiful. In any case, it should be examined in this way: wherever any sense is considered sacred, it will not act on other things. So, does it meet that sacred thing completely, or does it meet and be described with that very beautiful sense? Sacred accomplishment and beauty, like eye medicine and so on. Saying it is an accomplishment is just to fill in the gaps in the words. Other dust and so on also make the senses sacred, but this is only meaning. The very beauty of the senses also comes from eye medicine and applying it to the feet, and so on, so perfect combination with it will also become apparent. If the situation is not like that, for example, from the word "walking" you can represent a cow, but even if there are other acts of walking, it is not like that. It is accomplished and represented only through meaning, not through other means. Similarly, it should be said in the same way for very beautiful. This refutation is intolerable. If you examine it in this way from fame, then the word is not the object of the senses. The word walking is famous only for cows, so the word walking is used to represent it. Similarly, for the sake of sacred and very beautiful, the words of existence do not refer to the senses. Therefore, it is also unreasonable to examine it in this way from the words of existence. Wherever you meet things, there is a gap between shape and sound, and you also see grasping huge things, so it is harmful to things that have no gap. Like this, in all cases, if it depends on the senses to obtain things, then, for those things that have a gap with shape and sound, etc., grasp them, and also grasp things that exceed the scope of the senses. Like this, in both cases it will not change, so the senses, like smell and so on, when there is no gap, it is not seen to grasp.
Chinese
感官的因的集合中，捨棄言說後從何而來？量論的釋論者說，其他的義是果，量的果，除了心的生起之外沒有見到其他的，從何而成立心的生起，那被認為是現量。對此，對於言說，也如其所是地捨棄言說的主體等，以及結合和作用者等，如果心沒有其他的因，那用什麼來作為現量的名稱？難道是義嗎？如果也只是義才是現量的因的集合，那為何要加上心的生起？像這樣說，存在且真實相遇的士夫的感官是現量就足夠了，加上心和生起有什麼用？從何而生起的那樣，也是從分別而來的。另外，義和感官的意士夫，結合和作用者之外，現量的心的生起的集合，那樣的言說是怎樣的？那些集合並不是生起現量，認為感官和義相遇也不是，因為名為現量的那二者存在之故。真實的相合也不是現量，因為不會認為這是各自成立的。如果又說，從說出「這是牛，這是馬」而確定產生的，那是現量，那也不合理，因為，牛的存在結合的義，衡量為牛等，感官的心對於義等，沒有結合的能力。只是看著牛而已，按照你的觀點，感官的心僅僅依靠那樣就沒有看的能力，因為不對那些進行結合，不結合也無法確定牛等。因此，能被區分和區分者，以及能被言說和言說者的分別，這些全部是由意來附加的，而不是感官的心。為什麼呢？各自能被認識的義，不是能被指示的方式，感官的境，即使存在眾多的法，感官的境是對於感官顯現的，什麼是不共有的自性。
English
In the collection of causes of the senses, after abandoning speech, from where does it come? The commentators on epistemology say that other meanings are the result, the result of epistemology, other than the arising of mind, nothing else is seen, from what is the arising of mind established, that is considered to be perception. Regarding this, for speech, also as it is, abandoning the subject of speech, etc., and the combination and the agent, etc., if the mind has no other cause, then what is used as the name of perception? Is it the meaning? If only the meaning is the collection of causes of perception, then why add the arising of mind? Saying it like this, it is enough to say that the senses of the person who exists and truly meets are perception, what is the use of adding mind and arising? That which arises from what, that is also from discrimination. Furthermore, the meaning and the senses, the mind of the person, other than the combination and the agent, the collection of the arising of the mind of perception, what kind of speech is that? Those collections themselves do not generate perception. It is not considered that the senses and the meaning meet, because the so-called perception exists in those two. True union is also not perception, because it is not considered that this is established separately. If it is said again, that which is determined to arise from saying "this is a cow, this is a horse" is perception, that is also not reasonable, because, the meaning of the existence of the cow's union, measures as cow, etc., the mind of the senses does not have the ability to combine with meanings, etc. Just looking at the cow, according to your view, the mind of the senses only relies on that and does not have the ability to see, because it does not combine those, and without combining, it is also impossible to determine the cow, etc. Therefore, the distinction between what is to be distinguished and the distinguisher, and what is to be spoken and the speaker, all these distinctions are attached by the mind, not by the mind of the senses. Why? The meaning that can be recognized by each, is not the way to be indicated, the object of the senses, even if there are many dharmas, the object of the senses is what appears to the senses, what is the uncommon nature.