Tibetan
་ཡིན་པ་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇུག་པ་དེ་ཚད་མར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་འཇུག་པ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་ནི་རྟགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པས། ཚད་མར་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེར་འཇུག་པའི་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ནི་མེད་དེ། དེར་ཞུགས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་དྲན་པ་སྟེ། འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཇི་སྐད་དུ་དྲན་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་གོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་སྟེ། དབང་པོའི་འཇུག་པ་དང་བར་དུ་མ་ཆོད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲན་བའོ་ ཞེ་ན། དྲན་མིན་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ཕྱིར། །བར་མ་ཆོད་པའི་ཡིད་ནི་དབང་པོའི་འཇུག་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དྲན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཅར་གཉིས་ཀ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་ན་ཡང་དབང་པོས་ཤེས་པ་དང༌། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཡིད་གཉིས་ཀ་བསལ་བར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཡུལ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཚད་མའི་དབང་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡིད་དེ་ནི་ཚད་མར་མ་བརྗོད་དེ་དེས་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ལ་ཞུགས་པ་པོ་ཡང་ཚད་མར་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་མྱངས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་རིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོང་བའི་གོམ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡོད་པ་ལྟ་ན་ནི་དྲན་པ་འདི་མངོན་སུམ་འཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བར་མཆོད་པའི་དབང་པོའི་ཡུལ་འཛིན་ན་ནི་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མེད་དོ། །དྲན་པ་ཉམས་པའམ། དྲན་པ་ཡིན་ནའང་གཞན་མཐོང་འགྱུར། །དབང་པོའི་འཇུག་པ་ཙམ་ཞིག་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའམ། དྲན་པ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བའིའམ་ཞེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་རྣམ་པར་བརྟག་པའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དབང་པོའི་འཇུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པ་ཡོད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཇི་སྐད་དུ་དོན་གཅིག་གིས་དབང་པོ་གཉིས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་བརྟག་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཉམས་པ་ཉིད་དོ། །ཉེས་པ་དེ་དག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་པའི་ཡིད་རྟག་ཏུ་འཛིན་པར་
Chinese
将会消除。进入不是被说成是量。因为使感官进入如实体验的意之感官没有征相等，因为没有被说成是量，所以会变成过失。在那里进入的如实体验不会被包括在其他量之中。那个过失是没有的，因为在那里进入的体验是忆念，如欲等一样。如果有人说忆念是现量进入的差别，因此感官的意识是对于外境的现量，是与感官的进入没有间隔的。忆念吗？ 如果说是忆念，因为没有体验过，所以没有间隔的意不是能执持感官进入的忆念。因为以前没有体验过。一下子两个都会产生。如果是一下子，那么感官的意识和体验它的意二者都会被承诺消除。如果那样，境的理由也会存在于有境上。那个体验量感官的意不是量，因为他进入了那个状态，所以也不是量，因此会体验。对于认为是自证等是没有过失的。名为忆念的就像是盲人的脚步一样，如果它存在，那么忆念就是执持现量的差别。即使那样，如果执持没有间隔的感官的境，那么不会成为忆念，因为意没有体验过。以前意没有体验过外境。忆念退失或者，即使是忆念也会见到其他。仅仅体验感官的进入，因此是没有体验过或者忆念退失，名为或者的语声都是分别的意义。如何会退失呢？如果有人说对外境与感官的进入一起产生而想要体验，因为有人说一个事物不能够产生两个感官的能力是不能够观察的，因此那是退失。那些过失不是存在的。忆念的意恒常执持
English
will be eliminated. Entering is not said to be a valid cognition. Because the mind sense that makes the senses enter into true experience does not have signs, etc., because it is not said to be a valid cognition, it will become a fault. The true experience of entering there will not be included in other valid cognitions. That fault does not exist, because the experience of entering there is memory, like desire, etc. If someone says that memory is a difference of direct perception, therefore the sense consciousness is a direct perception of the external object, and there is no interval with the entry of the senses. Memory? If it is said to be memory, because it has not been experienced, the mind without interval is not the memory that can hold the entry of the senses. Because it has not been experienced before. Two things will happen at once. If it is at once, then both the sense consciousness and the mind that experiences it will be promised to be eliminated. If so, the reason of the object will also exist on the object-possessor. That mind that experiences the valid sense is not a valid cognition, because he has entered that state, so it is not a valid cognition, therefore he will experience it. There is no fault for those who think it is self-awareness, etc. What is called memory is like the steps of a blind person. If it exists, then memory is the difference of holding direct perception. Even so, if you hold the object of the senses without interval, then it will not become memory, because the mind has not experienced it. The mind has not experienced the external object before. Memory is lost, or even if it is memory, others will be seen. Just experiencing the entry of the senses, therefore it is not experienced or memory is lost, the words called or are all the meaning of distinction. How will it be lost? If someone says that the external object and the entry of the senses arise together and want to experience it, because someone says that the ability of one thing to produce two senses cannot be observed, therefore that is a loss. Those faults do not exist. The mind of memory always holds
Tibetan
བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ཅི་ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དབང་པོ་དང་ཡིད་དག་གིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་བྱེད་དམ་ཞེས་འཛིན་ལུགས་ལ་བརྒལ་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ལ་ལར་དུས་གཅིག་ཏུ་དབང་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སྔར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། དྲན་པ་ལྷག་པར་བརྗོད་ཕྱིར་ན། །རྣམ་བསལ། གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལྷག་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡིད་དང་ལྷན་ཅིག་ བཀག་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ཇི་སྐད་དུ་འདི་ལྟར་དབང་པོས་གཟུང་གི །རྗེས་ལ་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ཡིད་ཀྱིས་བཟུང་ནས་དབང་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་དེ་རྣམ་པར་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དྲན་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། དབང་གཞན་དོན་མེད་འགྱུར། དབང་པོ་གཞན་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་དོན་ཡིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་གཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པ་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཕྲད་ནས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་བུའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བློ་དེ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ། ཡོད་པའི་གསལ་བྱ་མེད་པ་སྟེ། །ཕྲད་ཅེས་པ་ལས་དེ་རིག་བྱ། །ཡང་དག་པར་ཕྲད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་དང་ཡིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་སྨོས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་དུ་ཕྲད་པ་བསྟན་ཞེ་ན། ཅི་སྟེ་ཡང༌། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་པར་ཕྲད་ནས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་གང་གིས་སྦྱོར་ཞིང་ཡང་དག་པར་ཕྲད་པར་བྱེད་ཅེས་དོགས་ན། ལན་དུ་ཕྲད་པར་གཟུང་བར་བྱས་པ་སྟེ། དེའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་སྨོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་ཀྱིས། དབང་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱ་བའི་དོན་དུ་སོ་སོར་སྦྱར་བ་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདིར་བདག་ལ་སོགས་པ་དང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་སྦྱོར་ཞིང་ཕྲད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་སྤྱིའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཙམ་དང་ཕྲད་པ་རུང༌། །མ་ཡིན་མིན་ཏེ་གང་གིས་བརྗོད། །སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་སྤྱིར་ཡོད་པ་ཙམ་དང་ཕྲད་པ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེའི་ཕྱིར
Chinese
是为了教义的缘故才禁止一起产生。既然已经成立了一起产生，为什么感官和意识要一起执持外境的意义呢？这是对执持方式的驳斥。如果有人问，为什么有时会同时产生与感官相关的意识呢？即使如此，为了特别说明记忆，就排除了。如果为了特别说明记忆而禁止意识与外境一起产生，那么，正如之前所说，感官会抓住外境，然后意识会执持它。这样，意识在执持之后，会像感官一样认知它。这些说法都被排除了。因此，对外境来说，记忆是不存在的。如果意识直接作用于外境，那么，其他的感官作用于外境就变得没有意义了，因为意识可以完成人的目的。因此，由于无法确定对境的自性，所以数论派的现量就不是量。论者说，与存在和真实相遇而产生的，人的感官的智慧就是现量。对此，说“存在的显现没有意义，从‘相遇’一词就可以理解”。因为与真实相遇，就确定只有存在才是真实的，所以为了排除不存在而提到存在是没有道理的。如果回答说，是为了说明相遇，那么，如果有人怀疑，当说感官与真实相遇时，是什么连接并使之真实相遇呢？回答是，已经理解为相遇了，所以为了这个目的才提到存在。如果是这样，那就应该说是感官的特点，为了使感官具有特点，应该分别说明连接。如果有人说，这里也应该说明与我和意识等的连接和相遇，因为这是用一般的词语来表达的。这也是没有道理的。仅仅与存在相遇是可以的，不是不存在，那又用什么来说明呢？人等普遍地仅仅与存在相遇本身就是成立的，因此。
English
It is forbidden to arise together only for the sake of the doctrine. Since it has been established that they arise together, why do the senses and consciousness together grasp the meaning of external objects? This is a refutation of the manner of grasping. If someone asks, why does consciousness associated with the senses sometimes arise simultaneously? Even so, in order to specifically explain memory, it is excluded. If it is forbidden for consciousness to arise together with external objects in order to specifically explain memory, then, as stated before, the senses will grasp the external object, and then consciousness will hold it. In this way, after consciousness has held it, it will recognize it in the same way as the senses. These statements are all excluded. Therefore, for external objects, memory does not exist. If consciousness directly acts on external objects, then the other senses acting on external objects become meaningless, because consciousness can accomplish the purpose of a person. Therefore, since it is impossible to ascertain the nature of the object, the direct perception of the Samkhya school is not a valid means of knowledge. The debaters say that the wisdom of the senses of a person, which arises from encountering existence and truth, is direct perception. To this, it is said, "The manifestation of existence is meaningless, it can be understood from the word 'encounter'." Because encountering truth, it is certain that only existence is real, so it is unreasonable to mention existence in order to exclude non-existence. If the answer is that it is to explain the encounter, then if someone doubts, when it is said that the senses encounter truth, what connects and makes it truly encounter? The answer is that it has been understood as an encounter, so existence is mentioned for this purpose. If this is the case, then it should be said to be a characteristic of the senses, and in order to make the senses have characteristics, the connection should be explained separately. If someone says that here also the connection and encounter with self and consciousness etc. should be explained, because this is expressed in general terms. This is also unreasonable. It is permissible to encounter only existence, it is not non-existence, so what is there to explain? The encounter of a person etc. universally with only existence itself is established, therefore.