Chinese
其他的未确定。虚空等存在之自性成立的，陈述也不应作。数论师说，其陈述是近取差别的随同比量二者，具有相状和显现而来。因为不了知量之境，所立之法也变成能立。不是广大的语，未说。主因不具随同。语也不应就近衡量。变成与立宗之义相违。因为无诤故，不是唯有。如各异的树皮等。如果说一切随同皆能成立，具有一类随同者，于他处唯有果，于近取处也变成那样。因为内外二者皆有错，即使承认也有相违。未确定也变成例子，即使所立匮乏，彼也不存在。不是六，是从差别而来。遮止的因不是二。陈述二者也不是一类。如果随生则是遮返，于一显现则不应理。不像具相一样不是五。从一一遮止敌论者，如果不想随生，敌论者的回答则无边际。于显现而来等中变成太过。这是中间的偈颂。诤
English
The uncertain of others. The statement that establishes the existence of space, etc., should not be made. The Samkhyas say that its statement is the inference of two kinds of proximity, namely, having aspects and appearing clearly. Because the object of validity is not known, the established dharma also becomes the establisher. It is not a vast speech, not spoken. The main reason does not have concomitance. Speech should not be measured closely either. It becomes contradictory to the meaning of the proposition. Because there is no dispute, it is not merely existence. Like different tree barks, etc. If it is said that all concomitance can establish, those with one kind of concomitance, elsewhere only the result, also become like that in the near taking. Because both inner and outer have faults, even if admitted, there is contradiction. The uncertain also becomes an example, even if the established is lacking, it does not exist. It is not six, it comes from difference. The reason for prevention is not two. The two statements are not of the same kind either. If it follows, then it is reversed, it is not reasonable for one to appear. It is not five like having aspects. From each blocking of the opponent, if you do not want to follow, the opponent's answer is endless. It becomes too much in appearing, etc. These are the intermediate verses. Dispute
Tibetan
་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ཤེས་བརྗོད་པ་ལས། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་ལེགས་གནས་པའི། །ལྷག་མ་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྲགས་པ། །དཔེ་ཡིས་རབ་ཏུ་སྟོན་བར་བྱེད། །བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟགས། །བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མེད་ཉིད་གང༌། །ཆོས་མཐུན་ཅིག་ཤོས་དང་བཅས་ཉིད། །དཔེ་ལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ། །མ་ཡིན་དགག་ནི་དགག་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཡང༌། །མ་བྱས་པ་ལས་རྟག་པའམ། །འཇིག་པ་ལས་འདིར་འབྲས་ཉིད་དུ། །འདི་ནི་རྗེས་སུ་བརྗོད་བྱས་ན། །མ་ཁྱབ་འདོད་མིན་མཚུངས་ཞེས་འགྲོ། །ཐུན་མོང་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཉིད། །འགལ་བའང་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །རེ་རེས་གཉིས་ཀ་མ་བརྗོད་པ། །དེས་ན་དཔེ་བརྗོད་གཉིས་སུ་བརྗོད། །རང་གིས་ངེས་པ་བཞིན་གཞན་ལ། །ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིས། །ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་དང༌། །བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་བྱ་གཞན་ རྣམས་སྤང༌། །དཔེ་ནི་རྟགས་ལས་ལོགས་པ་རུ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར། །ཉེར་འཇལ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་མིན། །རྟགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དཔེར་བརྗོད་གཉིས་ཡིན་ན། །དཔེ་ནི་ལོགས་ཤིག་ཉིད་དུ་ན། །ལོགས་ཡིན་འཇིག་རྟེན་དང་མཚུངས་འགྱུར། །དེ་དག་གིས་ནི་དཔེ་བརྗོད་ལ། །ཆོས་མཐུན་འབའ་ཞིག་རྗོད་པར་བྱེད། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་སྤངས་ནས། །དེ་ལྟར་ཉེར་འཇལ་ཙམ་པོར་འགྱུར། །ཆོས་མི་མཐུན་པ་དེ་ལ་ཡང༌། །ཉེར་འཇལ་ལྡོག་པ་མིན་ཆེད་དུ། །ཆོས་མི་མཐུན་པའི་སྦྱོར་བ་དེས། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་སྟབས་གཅིག་སྟོན། །ལྡོག་པ་རྣམ་པར་བརྗོད་པ་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སམ། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཡང་རུང༌། །མཚུངས་སྟོན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཙམ་གཏན་ཚིགས། །ཡིན་ན་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡང་འགྱུར། །གཉིས་ཀ་བརྗོད་ལ་མི་འགྱུར་ཞེ། །དགུ་ཡི་ནང་ནས་གཉིས་སྲིད་དོ། །དཔེ་བསྟན་ཏོ། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་ཀ་མེད། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་མ་བྱས། །རྗེས་འགྲོ་ཕྱིན་ལོག་རྣམ་པ་གཉིས། །ལྟར་སྣང་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་མིན། །རྟགས་མེད་སོགས་དང་དཔེ་མེད་དང༌། །རྗེས་འགྲོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས། །འབྲེལ་པར་མ་བསྟན་པ་ཡི་ཕྱིར། །ཉེར་འཇལ་འབྲེལ་པ་ཙམ་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ །རྩོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ནས་ནི་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་དཔེའོ་ཞེས་པ་ལ། དེ་དག་གི་ཞེས་བརྗོད་མི་བྱ།
Chinese
这是关于推论的第三章。 在讲述三相标志的知识中， 作为方面之法而善住立的， 其余两种相被称为， 用例子来充分显示。 随所立而行的标志， 若无所立则无， 与同法一方相连， 在例子中充分显示。 非是遮遣与遮遣， 同样，无自性也是， 从非作而常，或 从坏灭而在此成为果。 如果这样随说， 则会走向不遍、非所欲、相同。 共同和差别， 相违也会变成能立。 若各自未说二者， 因此说为二例。 自己如何确定，也希望令他人， 生起确定， 与方面之法自性相关联， 舍弃所立、所说其他。 例子不是从标志中分离， 不应说， 因为显示了理由的意义， 不像近取一样无意义。 为了成立标志的关系， 如果例子说是两种， 例子如果成了分离的一方， 分离就变得和世间一样。 那些用例子来说明， 仅仅说同法， 舍弃了所立能立， 那样就变成了仅仅是近取。 对于异法也是， 为了不是近取颠倒， 异法的结合， 同时显示了不合之方。 在描述颠倒时， 是成立所立的理由， 或者是它的差别也好， 相同显示会变得没有穷尽。 仅仅是方面之法自性就是理由， 如果是，也会变成迷惑者。 若说二者则不会， 九种之中有两种可能。 已显示例子。 理由和所立二者皆无， 在不合之方没有不做， 随行和倒转两种。 似现随行不是没有， 无标志等和无例， 随行颠倒等， 因为没有显示关系， 不仅仅是近取关系。 这些是中间的偈颂。 从辩论成立中，确定那些关系是例子，不应说“那些”。
English
This is the third chapter on inference. In the exposition of the knowledge of the three aspects of a sign, The remaining two aspects, which are well-established as properties of the subject, are fully shown through examples. The sign that follows the probandum, If there is no probandum, there is nothing, Connected with the similar instance, Is fully shown in the example. Non-negation and negation, Similarly, the absence of characteristics, From non-origination, it is permanent, or From destruction, it becomes a result here. If it is said in this way, It will go to non-pervasion, non-desire, sameness. Common and distinct, Contradiction will also become the establisher. If each does not say both, Therefore, it is said as two examples. As one is certain, one also wishes to cause others, To generate certainty, Connected with the nature of the property of the subject, Abandoning the probandum, the statement, and others. The example is not separate from the sign, It should not be said, Because it shows the meaning of the reason, It is not meaningless like proximity. To establish the relationship of the sign, If the example is said to be two, If the example becomes a separate side, Separation becomes like the world. Those who use examples to explain, Only say the similar property, Abandoning the probandum and the establisher, In that way, it becomes merely proximity. For the dissimilar property as well, In order not to be a reversed proximity, The combination of dissimilar properties, Simultaneously shows the incompatible side. When describing the reversal, It is the reason for establishing the probandum, Or even if it is its difference, The same display will become endless. Merely the nature of the property of the subject is the reason, If it is, it will also become a deluder. If both are said, it will not, Two are possible out of nine. The example has been shown. Both the reason and the probandum are absent, In the incompatible side, there is no non-doing, Following and reversing are two types. Apparent following is not absent, Without a sign, etc., and without an example, Following reversal, etc., Because the relationship is not shown, It is not merely a proximity relationship. These are the intermediate verses. From the establishment of the debate, the determination of those relationships is the example, one should not say "those".
Tibetan
།ཕན་ཚུན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་མིན་ཕྱིར། །ཆོས་མཐུན་ཙམ་གྱིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །རྒྱུ་བར་སྟོན་པ་ཡང་མ་ཡིན། །དོན་གྱིས་གཞན་ཡང་བརྗོད་ཅེ་ན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་བརྗོད་མི་བྱ། །མེད་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་པ་དེ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་མ་བཟུང་འགའ་ཡོད་མིན། །གཞན་ནི་དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །སྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང༌། །མི་འདོད་པ་ཡི་རྟག་པ་ཐོབ། །གཅིག་པ་ཉིད་ནི་དཔེ་ཡི་སྐྱོན། ། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རིགས་པ་ཅན་རྣམས་ན་རེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དང་མཐུན་པ་ལས་ཆོས་དེ་རྟོགས་པའི་དཔེ་དཔེར་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་བཟློག་པ་ལས་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་ཤེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ། གོ་བྱེད་དུ་དེ་མཐོང་མ་ཡིན། །གཉིས་ཀ་སྨོས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །རྣམ་གྲངས་ཕྱིར་གཞན་ལས་གྲུབ་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་སྦྱར་མི་བྱ། །དཔེར་བརྗོད་པ་ལ་ལྟོས་ན་ནི། །དེ་བཞིན་ནོར་ཞེས་ཉེར་སྦྱོར་བ། །བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཞེས། །ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་རིགས་མ་ཡིན། །སྤྱི་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བརྗོད། །བྱེ་བྲག་རང་ལ་རྟེན་རྗེས་འབྲང༌། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང་ལྡན་པ་ཡིན། །ཁྱད་པར་སྒོ་ནས་ཀྱང་དེར་འགྱུར། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་གཉིས་ཀ་ཡི། །རབ་ཏུ་གྲུབ་དཔེའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཡང༌། མཁས་དཔེར་བརྗོད་པའི་སྦྱོར་བའམ། །ངག་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་མིན། །རྗེས་འགྲོ་རྗོད་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་ནི་དཔེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན། །སྒྲུབ་བྱེད་ཉེ་བར་སྦྱོར་དོན་དུ། །རང་རྒྱུད་ཡིན་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་དཔེ་དང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བརྟག་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།སྒྲ་ལས་བྱུང་རྗེས་དཔག་ལས། །ཚད་མ་གཞན་མིན་འདི་ལྟ་སྟེ། །རང་གི་དོན་ལ་བྱས་སོགས་བཞིན། །གཞན་སེལ་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བྱེད། །ཐ་དད་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སྒྲ་མེད། །མཐའ་ཡོད་ཕྱིར་མིན་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། །རིགས་སམ་ལྡན་སྒྲ་ཐ་དད་ཀྱི། །དོན་ལ་སོ་སོར་རྗོད་བྱེད་མིན། །ཡང་བརྗོད་པ། ཡོན་ཏན་དང་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན། །ཡང་བརྗོད་པའི་རྣམ་དབྱེ་ཐ་དད་དུ། །ངེས་ཕྱིར་གཞི་དང་མཐུན་པ་ཡི། །རྫས་དང་སྒྲ་དག་རབ་ཏུ་གྲུབ། །བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །འབྲེལ་པ་ནི་འདིར་འགྲེལ་ཅན་གྱི། ཆོས་ཀྱིས་འཕགས་པར་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །དེ་ལྟར་དངོས་བྱ་ནས་བརྗོད་ཀྱི། །དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་སྦྱར་མི་བྱ། །འདི་ཡི་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིས་ནི། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མི་འཐད། །རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་དེ་ལྡན་མ་
Chinese
因为互相不是所要证实的，仅仅因为法相同而一起，也不是显示为原因。如果说用意义来表达其他，那不应表达不一致的方面。如果用不有不生的关系，来显示不一致的方面，那没有不抓住所要证实的。因为其他是由它来证实的，仅仅通过显示能证，也能获得不想要的常。相同本身是例子的过失，已经显示说不是了。有理智的人说，从与所要证实的法相同中，将了知那个法的例子作为例子来表达，以及从它的颠倒，也就是从相反中来了解。对此，没有见到它是能理解的。如果说两个，就变成没有意义。因为是种类，因为是从其他成立，所以不应与所要证实的法结合。如果依赖于例子的表达，就应像那样接近结合。对于所要证实的，也像那样，不应接近结合。总相本身被说成是理由本身，差别依靠于自身而随顺，是具有对治的方面。通过差别之门，也会变成那样。差别者们说，两种都完全成立是例子。对此，作为善巧的例子的表达，或者语言甚至不是一个方面。不表达随同，那就是例子的影像。为了接近结合能立，即使是自性，也会变得没有意义。从《量理宝藏论》中，辨别例子和相似例子的章节，即第四品。 从声音产生的比量中，这不是其他的量，就像对于自己的意义，做了等等一样，通过遣除其他的方式来显示。各种不同的种类没有声音，因为有边际，不是因为迷惑。种类或者具有的，声音对于不同的意义，不是分别表达者。再次宣说，功德和具有功德，再次宣说的差别是不同的，因为确定了与基础相同，事物和声音完全成立。这是总结的偈颂。关系是这里具有解释的，应说为法殊胜，像那样从事物来宣说，不应用其他事物来结合。这个种类的声音，不应说为所要表达的，因为没有自性，没有那个具有者。
English
Because they are not mutually what is to be proven, nor is it shown as a cause by merely being similar in dharma. If you say to express something else by meaning, then that dissimilar aspect should not be expressed. If the relationship of non-existence and non-arising is used to show the dissimilar aspect, then there is nothing that does not grasp what is to be proven. Because the other is proven by it, even by showing the proof itself, one obtains the unwanted permanence. Sameness itself is a fault of the example, it has already been shown that it is not. Those with reason say that from being similar to the dharma to be proven, the example that understands that dharma is expressed as an example, and from its reversal, that is, from the opposite, one understands. To that, it is not seen as a means of understanding. If both are said, it becomes meaningless. Because it is a kind, because it is established from others, it should not be combined with the dharma to be proven. If one relies on the expression of the example, then one should closely combine it in that way. For what is to be proven, also in that way, it is not appropriate to closely combine. The general itself is said to be the reason itself, the particular relies on itself and follows, it is endowed with the opposing aspect. Through the door of distinction, it will also become like that. The particularists say that the complete establishment of both is an example. To that, the expression of a skillful example, or language, is not even one aspect. Not expressing the following, that is the image of the example. For the purpose of closely combining the proof, even if it is self-nature, it will become meaningless. From the Collected Works on Valid Cognition, the chapter on distinguishing examples and similar examples, that is, the fourth chapter. From inference arising from sound, this is not another valid cognition, just as for one's own meaning, one has done, etc., it is shown by way of eliminating others. The various different kinds have no sound, because they are finite, not because of confusion. The kind or the one possessing, the sound for different meanings, is not a separate expresser. Again proclaiming, qualities and the one possessing qualities, the distinctions of the repeated proclamation are different, because it is certain that they are the same as the basis, things and sounds are completely established. This is the summarizing verse. The relationship is here with explanation, it should be said that the dharma is superior, in that way it is proclaimed from things, it should not be combined with other things. The sound of this kind, it is not appropriate to say what is to be expressed, because there is no self-nature, no one possessing that.