Tibetan
ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་ས་མུ་ཙྪ་ཡ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ། །སྟོན་པ་བདེ་གཤེགས་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཚད་མ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རང་གི་གཞུང་ཀུན་ལས། །བཏུས་ཏེ་སྣ་ཚོགས་འཐོར་རྣམས་འདིར་གཅིག་བྱ། །མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །དེ་ལ་རབ་སྦྱོར་ཕྱིར་ཚད་མ། །གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཡང་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །མིང་དང་རུས་སོགས་སུ་སྦྱོར་པའི། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཐ་སྙད་དབང་པོས་བྱས། །དེར་དོན་དུ་མས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །རང་དོན་སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །དུ་མའི་ངོ་བོའི་ཆོས་ཅན་ནི། །དབང་པོ་ལས་རྟོགས་སྲིད་མ་ཡིན། །རང་རང་རིག་བྱ་ཐ་སྙད་ཀྱིས། །བསྟན་མིན་ངོ་བོ་དབང་པོའི་ཡུལ། ། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་སོགས། །རང་རིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན། །རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང༌། །རྟག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །དོན་ལ་མ་ཡིན་དེ་རྟོག་ཕྱིར། །འཁྲུལ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང༌། །རྗེས་དཔག་རྗེས་སུ་དཔག་ལས་བྱུང༌། །དྲན་དང་མངོན་འདོད་ཅེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རབ་རིབ་བཅས། །བྱ་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་འཇལ་བྱེད་ལ། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོགས་པ་སྟེ། །དབྱེ་བ་མེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་འདིའི། །ཚད་མ་དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །སྨྲས་པ། གང་ཚེ་སྣང་བ་དེ་གཞལ་བྱ། །ཚད་མ་དང་ནི་དེའི་འབྲས་བུ། །འཛིན་དང་རྣམ་རིག་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས། །ཡུལ་ཤེས་པ་དང་དེ་ཤེས་པའི། །དབྱེ་པས་བློ་ཡི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་སྟེ། །ཚུལ་གཉིས་དང་ནི་རང་རིག་གྲུབ། །མ་མྱོང་བར་འདི་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་མྱོང་ན། །ཐུག་མེད་དེ་ལ་འང་དྲན་པ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཕོ་བ། །མེད་འགྱུར་དེ་ཡང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། ། རྩོད་སྒྲུབ་སློབ་དཔོན་གྱི་མ་ཡིན། །ངེས་པར་སྙིང་པོ་མེད་པར་དགོངས། །གཞན་དུ་
Chinese
《量理宝聚论》名为分别品。 法称论师造。 《量理宝聚论》名为分别品。 法称论师造。 梵语：Pramāṇasamuccaya-nāma-prakaraṇa。 藏语：量理宝聚论名为分别品。 向佛陀敬礼！ 对于成为量，欲利益有情者， 导师、善逝、救护者，敬礼之后， 为成办量，从自己的所有论典中， 汇集，将各种散乱在此合为一。 现量以及随后的比量， 是量，二者衡量自性。 为了善加结合于此量， 其他则不是存在。 再三的认识也不是， 因为会变成无止境，如忆念等。 与名称和种姓等结合的， 离分别的即是现量。 因为是不共之因的缘故， 它的名言由根识所作。 在那里，因为由众多义所生， 是自义、总相的行境。 具有众多体性的法， 不可能由根识所证知。 各自所知的名言， 非所诠之体性是根识的境。 意识也是，对于义和贪等， 是自证、无分别。 瑜伽士们的上师所说， 仅见不杂乱之义。 常恒也认为是自证。 对于义不是，因为彼是分别。 错乱和世俗的知识，以及， 比量从随后的比量所生。 称为忆念和现欲。 现量相似者，包括眼花等， 因为了知具有作用的缘故。 如果是果，对于衡量者， 安立为量本身。 也不是没有差别。 或者，自证是果， 从它的体性确定义。 境的显现本身，此的， 量由此衡量。 说道：何时显现是所衡量， 量以及它的果， 执取和各别识，因为此， 这三者不应作他体。 境之识和彼之识的， 以差别，心的体性唯二。 之后从忆念也， 二体性和自证成立。 因为未曾经历则无此。 若由其他识所经历， 则对于无止境的彼也有忆念， 如是转移至其他境， 则会变成无有，因为也见到彼。 诤论辩论的论师不是， 必定认为没有心要。
English
The Treatise Called "A Compendium on Valid Cognition," A Chapter. By Dignāga. The Treatise Called "A Compendium on Valid Cognition." By Dignāga. In Sanskrit: Pramāṇasamuccaya-nāma-prakaraṇa. In Tibetan: The Treatise Called "A Compendium on Valid Cognition." Homage to the Buddha! Having paid homage to the Teacher, the Sugata, the Protector, Who has become valid cognition and intends to benefit beings, In order to establish valid cognition, from all my own treatises, Having gathered them, I will here make one out of the various scattered ones. Direct perception and subsequent inference, are valid cognitions; the two measure characteristics. For the sake of properly combining with this valid cognition, Others are not existent. Repeated cognition is also not, because it would become endless, like memory, etc. That which is free from conceptualization, which combines with name and lineage, etc., is direct perception. Because it is the uncommon cause, Its designation is made by sense consciousness. There, because it is produced by many objects, It is the object of the self-meaning, the universal characteristic. That which has the nature of many entities, Is impossible to realize by sense consciousness. The nature that is not taught by the designations of what is known individually, is the object of sense consciousness. Mental consciousness is also, with regard to objects and attachment, etc., Self-awareness, without conceptualization. As taught by the masters of yogis, Only the unmixed object is seen. Constancy is also considered to be self-awareness. It is not with regard to the object, because that is conceptualization. Erroneous and conventional knowledge, and, Inference arises from subsequent inference. It is called memory and manifest desire. Apparent direct perception, including dizziness, etc., Because it cognizes as having activity. If it is the result, for the measurer, It is established as valid cognition itself. It is also not without distinction. Or, self-awareness is the result, From its nature, the object is determined. The appearance of the object itself, this, Valid cognition measures it. It is said: When the appearance is what is to be measured, Valid cognition and its result, Grasping and individual consciousness, because of this, These three should not be made different. Knowledge of the object and knowledge of that, By distinction, the nature of mind is only two. Later, also from memory, The two natures and self-awareness are established. Because without experience, this is not. If it is experienced by another consciousness, Then for the endless one, there is also memory, Likewise, transferring to another object, It would become nonexistent, because that is also seen. The debaters and disputants are not, Surely they think there is no essence.
Tibetan
ཆ་ཤས་སུ་གསུང་འགྱུར། །དེས་ན་ཁོ་བོས་བརྟག་པར་བྱ། །དོན་དེ་ལས་སྐྱེས་རྣམ་པར་ཤེས། །མངོན་སུམ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར། །དོན་དེ་ཞེས་པས་ཀུན་བརྗོད་ན། །གང་དེ་དེ་འབའ་ཞིག་ལས་མིན། །དམིགས་པའོ་ཞེ་ན་དྲན་སོགས་ཀྱི། །ཤེས་པའང་གཞན་ལ་ལྟོས་མ་ཡིན། །ཡང་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཡོད་མིན། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དོན་དམ་དུ། །ལྔ་པོ་བསགས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་མ་བྱས། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དོ། །དོན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་དབེན་པ་ཡང༌། །བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཡུལ་འདིའི་ཡང༌། །སྤྱི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་མི་བྱ། །རིགས་པ་ཅན་རྣམས་དཔང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དབང་དོན་ལས་བྱུང་བློ་ལ་ནི། །ཐ་སྙད་ལ་སོགས་སྲིད་མ་ཡིན། །བར་དང་བཅས་པ་འཛིན་པ་དང༌། །ཤེས་པ་ལྷག་པའང་ཐོབ་མི་འགྱུར། །དབང་པོ་རྟེན་ལས་ཕྱིར་མི་འཕོ། །ཡུལ་ལ་འཛིན་པར་ནུས་མ་ཡིན། །བདེ་སོགས་གཞལ་བྱ་མིན་པའམ། །དབང་པོ་གཞན་ཡོད་ཡིད་དབང་པོ། །བཀག་པ་མེད་ཕྱིར་ཐོབ་ཅེ་ན། །དབང་པོ་གཞན་གྱི་སྒྲ་དོན་མེད། །ངེས་པའི་དོན་ལ་འབྲས་བུ་མེད། །ཤེས་པ་ཡི་ཡང་མཚན་ཉིད་ལས། །དོན་གཞན་འབྲས་བུར་སྨྲ་བར་འགྱུར། །ཁྱད་པར་ལ་མིན་ཐ་དད་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཡོད་མིན་གཉིས་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ཁྱད་པར་བྱ་ལ་འང་འགྱུར། །མ་རྟོགས་ལ་སོགས་ཀུན་ལ་མིན། །ལྡོག་པ་མེད་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མིན། །བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ནི་བདག་དང་དབང་པོ་དང་ཡིད་དང་དོན་དུ་ཕྲད་པ་ལས་གང་གྲུབ་པ་དེ་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལས་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་སྦྱར་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཡུལ་ལ་ལྟ་བའི་དོན་ཅན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་རྣམས་དང་སྦྱར་མི་བྱ། །གཅིག་མིན་ གཟུགས་སོགས་ཀྱང་གཅིག་འགྱུར། །མཐོང་ན་དབང་པོ་ལ་དེ་མིན། །དབང་གཞན་དོན་མེད་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །རང་ཡུལ་ཐ་དད་ཀྱང་འཛིན་ནུབ། །དབང་པོ་ཀུན་གྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར། །རྫས་སོགས་ལ་མིན་དེ་ལྟ་ན། །མེད་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཡུལ་མཚུངས་ཉིད་དུ་འདོད་ཅེ་ན། །མི་འདོད་པ་ལའང་ཐལ་བར་འགྱུར། །མ་ངེས་དེ་ནི་གཞན་དུ་བརྗོད། །ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་མ་ཡིན། །དབང་པོ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་བློ། །ཐ་དད་ཕྱིར་ནི་ཐ་དད་ན། །གཞན་དུ་ཐ་དད་མེད་གང་ལས། །སེར་སྐྱ་པ་རྣམས་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཇུ
Chinese
部分是经文的翻译。因此我将进行考察。从那个事物产生的各种识。在此处说“是现量”。如果用“那个事物”来总说，那么哪个不是仅仅从那个事物而来？如果说是对境，那么忆念等的识也不依赖于其他。又说：如何显现的那个不存在。因为那个缘故，在胜义中，因为对五蕴的积聚进行对境，所以不对它进行名言安立。这是中间的偈颂。远离事物之理，也不是所说，也不是此处的对境，将以总的方式进行指示。因此，不对它进行名言安立。有道理者说，从量和义相合而产生的识，不是应该进行名言安立的，无错乱，是执著的自性，是现量。那也是不合道理的。对于从根境产生的意识，名言等是不可能的。不能够执持具有间隔的事物，也不能够获得额外的识。根不能从所依处移开，不能够执持对境。或者安乐等不是所量，或者有其他的根，即意根。如果说是由于没有阻碍而获得，那么其他的根没有声音和意义。在决定的意义上没有结果。从识的相上来说，将说其他的对境是结果。如果说不是差别，因为是不同的缘故。如果说那个存在或者不存在，那么不是，也会变成所差别的。对于不了解等的一切不是。因为没有退还，所以不是结果。胜论派认为，从我和根、意和境相合而产生的任何事物都是其他的。对于总和别进行观察，以及对于物质和功德和业进行观察，不应该结合说是现量。因为具有观察对境的意义。不应该和差别结合。不是一个。 色等也变成一个。如果见到，那么对于根来说不是那个。因为其他的根会变成没有意义。即使自境不同，也能够执持。所有的根都将执持。如果不是物质等，那么如果那样，因为没有的缘故，不是其他的行境。如果认为对境是相同的，那么也会变成不希望的。不确定，那个在其他处说。不是一切都说成所立。即使根不相同，意识，因为不同，如果不同，从何处变成其他的没有不同？数论派认为是耳朵等的作用
English
Partially translated scriptures. Therefore, I will examine. Various consciousnesses arising from that object. Here it is said, "It is direct perception." If "that object" is used to refer to everything, then which is not solely from that object? If it is said to be an object, then even consciousnesses such as memory do not depend on others. It is also said: How the appearance is, that does not exist. Therefore, in the ultimate sense, because of focusing on the accumulation of the five aggregates, no conceptual designation is made for it. This is an intermediate verse. Separated from the nature of things, it is neither what is said nor the object here, but will be indicated in a general way. Therefore, no conceptual designation is made for it. Those with reason say that the consciousness arising from the combination of valid cognition and object, which is not to be conceptually designated, is non-erroneous, and is the nature of clinging, is direct perception. That is also unreasonable. For the consciousness arising from the sense and object, conceptual designations and so on are not possible. It is not possible to grasp things with intervals, nor to obtain additional consciousness. The sense cannot move away from its basis, and cannot grasp the object. Or, pleasure and so on are not measurable, or there is another sense, namely the mental sense. If it is said that it is obtained because there is no obstruction, then the other senses have no sound or meaning. There is no result in the determined meaning. From the characteristic of consciousness, it will be said that other objects are the result. If it is said that it is not a difference, because it is different. If it is said that that exists or does not exist, then it is not, it will also become what is to be differentiated. For all things such as not understanding, it is not. Because there is no turning back, it is not a result. The Vaisheshikas believe that whatever arises from the combination of self, sense, mind, and object is other. Considering the general and the particular, and considering matter, qualities, and actions, it should not be combined and said to be direct perception. Because it has the meaning of observing the object. It should not be combined with differences. Not one. Forms and so on also become one. If seen, then for the sense it is not that. Because other senses will become meaningless. Even if the self-object is different, it can be grasped. All the senses will grasp. If it is not matter and so on, then if so, because it does not exist, it is not the object of others. If it is thought that the objects are the same, then it will also become undesirable. Uncertain, that is said elsewhere. Not everything is said to be established. Even if the senses are not different, consciousness, because it is different, if it is different, from where does it become other without difference? The Samkhyas believe that it is the function of the ears and so on.