Tibetan
ས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ་དེ་རྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བསོད་སྙོམས་དེ་ཡང་དམན་པ་དང༌། བར་མ་དང༌། མཆོག་གི་ཁྱིམ་དུ་སློང་མོ་རྒྱུ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་པའམ། བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་བསོད་སྙོམས་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་བསོད་སྙོམས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་དམ་བཅའ་པ་འདིས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ང་རྒྱལ་སྤོང་ཞིང་བརྙས་པ་བཟོད་བྱེད་ལ། །རང་གི་ལུས་ནི་སྐྱོ་བ་བཟོད་བྱེད་ཅིང༌། །མགྲོན་བོས་པ་ཡི་བསྡམས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། །སློང་མོས་སྤྱོད་ལ་ཞུགས་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྦྱིན་པའི་གཏེར་ཆེན་བདེ་བ་རྒྱ་ཆེ་ལ། །མི་སྨྲ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་འཛུད་པར་བྱེད། །ཁྱིམ་ནང་འཇུག་པའི་ངེས་པའི་བསླབ་པ་ནི། །དེ་སྤྱོད་པ་ཡིས་དགེ་སློང་ཤིན་ཏུ་མཛེས། །དགེ་སློང་ཚུལ་ནི་རང་དབང་གིས་འཚོ་ཞིང༌། །རང་གི་བརྩོན་པས་ཐོབ་ལ་བདེ་བར་སྤྱོད། །ལོག་འཚོའི་ཉེས་པས་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་ཞིང༌། །འདི་ཡི་ཕྱོགས་འདི་གང་དུ་འང་དགག་པ་མེད། །གང་ལ་གནས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་གྱུར་པ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་སྒྲུབ་པས་རྣམ་པར་མཛེས། །ཟས་ ཀྱི་ཕྱིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རྗེས་འཇུག་ཡིན། །ནོར་དང་ཉེ་དུའི་སྐྱེ་བོ་སྡུག་དང་ཁྱིམ། །ཁ་ཟས་རོ་ཞིམ་དེ་དང་དེ་སྤངས་ནས། །ཟས་ཀྱི་སྲེད་པ་ལས་ནི་ལྡོག་གྱུར་པ། །མགུ་བས་དགེ་སློང་དངོས་པོ་གསལ་བྱེད་ཡིན། །དམ་བཅའ་བའི་དབང་ལས་སྟན་གཉིས་པ་ལ་གནས་པའི་ཁ་ཟས་སྤངས། སྟན་གཅིག་ལ་ཟས་ཀྱི་རིགས་ལ་སྤྱོད་པའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་སྟན་གཅིག་པའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དེ་ནི་སྟན་ལ་འདུག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པར་འདོད་ལ། གཞན་དག་ནི་ཁྲུས་བྱས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། གང་ཞིག་ཟོས་ནས་སྟན་དེ་ལས་མ་ལངས་ཀྱང་ལྷུང་བཟེད་ཁྲུ་བའི་ཆུ་བླངས་ནས་སླང་ཟ་བར་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཁ་ཟས་སོ་སོར་ཐོབ་ནས་ཁམ་གྱི་ཐ་མ་ཟོས་ནས་ཡང་སླར་མི་ཟ་བ་དེ་ནི་ཟས་ཀྱི་མཐའ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་གོམས་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཟ་བའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སྟན་གཅིག་རང་གི་བྱ་བ་སྤོང་མི་བྱེད། །ནད་ཉུང་གནོད་པ་ཆུང་ཞིང་ལུས་སྲབ་འགྱུར། །རྣལ་འབྱོར་ལྡང་བ་ཡང་བར་འདིས་འགྱུར་རོ། །ཆོ་ག་བཞིན་གནས་བདེ་བར་འཆག་པ་དང༌། །ཐུབ་དབང་ཚུལ་གྱིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང༌། །ཆོག་ཤེས་གསོ་སླའི་ཡོན་ཏན་རྗེས་མཐུན་ཞིང༌། །ཟས་ཀྱི་བདེ་བའི་འདམ་གྱིས་གོས་མི་འགྱུར། །འདི་ཡི་སེམས་ནི་རོ་
Chinese
ས་是名为获得之义。 乞食，是指在下等、中等、上等的家中行乞之义。或者，为了乞食而行走的苦行之状态，因此称为乞食者。其事物本身即是乞食者。这也是由持誓者所为。 舍弃我慢且能忍受轻蔑， 自己的身体能忍受疲惫， 客人所带来的束缚之痛苦， 并非是乞讨者所能承受的。 布施的巨大宝藏，广大安乐， 即使不言语也能使众生进入。 进入家中的确定的学处， 以此行为，比丘极为庄严。 比丘之行以自主而活， 以自己的精进而获得，安乐而行。 不被邪命的过患所压倒， 此方在任何地方都没有阻碍。 无论住在何处而出家， 以如是修行而极为庄严。 为了食物不生痛苦， 是随顺圣者之行。 财富和亲属的众生、痛苦和家庭， 美味的食物等等都舍弃之后， 从对食物的贪欲中解脱出来， 知足是比丘之物的显现。 以誓言的力量，舍弃在两个座位上停留的食物。 具有在一个座位上食用食物之状态，因此称为一座食。 有些人认为这是坐在座位上的终极，另一些人则说是沐浴的终极。也就是说，吃了之后即使没有离开座位，也不取洗钵之水来再次食用，并且分别获得食物，吃了最后一口也不再吃，这就是食物的终极。 这也是如此修习誓言。 因为反复食用的过患， 一座食不会舍弃自己的行为。 疾病减少，损害减小，身体变得轻盈， 瑜伽的升起也因此变得容易。 如法安住，安乐行走， 随顺能仁之行， 知足易养的功德相符， 不被食物安乐的泥潭所染污。 此心是
English
Sa means to obtain. Begging for alms means wandering for alms in the homes of the inferior, intermediate, and superior. Or, because this state of asceticism involves wandering for alms, it is called an almsman. The very object of that is the almsman. This is also done by the one who has taken a vow. Abandoning pride and enduring contempt, One's own body endures weariness, The suffering of the bonds brought by guests, Is not something a beggar can engage in. The great treasure of generosity, vast happiness, Even without speaking, causes beings to enter. The definite training of entering a home, With this conduct, a monk is extremely adorned. The conduct of a monk lives independently, Obtains through one's own effort, and lives in happiness. Not overwhelmed by the faults of wrong livelihood, This side is unobstructed anywhere. Wherever one dwells and goes forth, That is completely adorned by practicing in that way. For the sake of food, suffering does not arise, It is following the conduct of the noble ones. Wealth and relatives, beings, suffering, and home, Delicious food and so on, having abandoned all that, Having turned away from craving for food, Contentment is the manifestation of the object of a monk. By the power of the vow, one abandons food while staying on two seats. Having the state of partaking of food on one seat, therefore it is called one-seated. Some think that this is the ultimate of sitting on a seat, while others say that it is the ultimate of bathing. That is to say, even if one does not rise from that seat after eating, one does not take water for washing the bowl and eat again, and having obtained food separately, one does not eat again after eating the last morsel, that is said to be the ultimate of food. This is how one cultivates the vow. Because of the fault of eating repeatedly, The one-seated one does not abandon his own action. Diseases are reduced, harm is lessened, and the body becomes light, The rising of yoga also becomes easy because of this. Dwelling comfortably according to the ritual, walking in happiness, Following the conduct of the Able One, The qualities of contentment and easy nourishment are in accordance, Not stained by the mud of the happiness of food. This mind is
Tibetan
ལ་མི་གདུང་ཞིང༌། །བསམ་གཏན་རྗེས་སྦྱོར་དག་ལ་དགའ་བ་ཡིན། །དེ་ལ་དགའ་བས་རབ་ཞི་བྱ་དགོས་གཅིག །ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་ནི་བདེ་བླག་ཉིད་དུ་སྤོང༌། །དམ་བཅའ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གློས་ཕབ་སྤངས་ཏེ་འདུག་པའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་ཅོག་པུ་པའོ། །སེམས་ཅན་དགེ་བ་ལ་དམ་བཅའ་བའི་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ཀྱི་མུན་པ་སྟུག་པོས་མི་ནོན་ཅིང༌། །སེམས་ནི་མལ་སྟན་བདེ་བའི་དབང་མི་འགྲོ། །འདི་ཡི་ལུས་སུ་འཛིན་པ་སྲབ་པ་དང༌། །འདི་ལས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་བདེར་གནས་འགྱུར། །ལེ་ལོ་དངོས་པོ་སྤོང་བའི་སྟོབས་སྐྱེད་ལ། །རང་གི་ཆོས་ཀྱི་ལས་བསྒྲུབ་ལ་མི་གཡེལ། །ཡང་བའི་རིམ་གྱིས་སླར་ལ་བརྟེན་པ་ན། །ངལ་བའི་ཉེས་པ་ཤས་ཆེར་ཉམས་མི་མྱོང༌། །སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་བཅས་ལུས་ནི་དྲང་པོར་གནས། །བསམ་གཏན་ལ་ རྩོལ་ལུས་ཀྱིས་གང་འཛིན་པ། །དགེ་སློང་འཆག་གནས་ཉལ་བའམ་འདུག་པ་ཡིས། །ཞི་བའི་དཔལ་ནི་དེ་འདྲ་འཛིན་མི་འགྱུར། །ཟས་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིས་ཁ་ཟས་མི་ཟ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་ནི་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་སྟེ། བཅའ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལྷག་པའི་ཁ་ཟས་ཟ་བ་ལས་ལྡོག་ཅིང་དེ་འདོར་བ་ཡིན་བས་ན་ཟས་ཕྱིས་མི་ལེན་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ཟས་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་ཉིད་དོ། །ཕྱིས་ནས་ཟ་བ་སྤངས་པ་ཡིན། །དམ་བཅའ་བླངས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། །བརྐམ་ཆགས་མེད་ཅིང་ཆོག་ཤེས་དང༌། །དད་པའི་ཚུལ་དང་རྗེས་མཐུན་ཡིན། །སླར་ཡང་ཁ་ཟས་ཚོལ་བ་ཡི། །ངལ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་ནི། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོ་ག་ངོ་མཚར་བཅས། །འདོད་མཚུངས་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་དཔལ། །སྤངས་ཏེ་ཟ་བའི་ཆོ་ག་བྲལ། །ལྟོས་ལ་གདུང་བའི་ཚུལ་སྤངས་པ། །དེ་ནི་གསོ་སླར་གྱུར་པ་སྟེ། །བདེ་ཞིང་ལུས་ཡང་འགྱུར་པ་ཉིད། །ཆོས་གོས་གསུམ་པ་ཡོད་པས་ཆོས་གོས་གསུམ་སྟེ། སྣམ་སྦྱར་དང༌། བླ་གོས་དང༌། མཐང་གོས་དང༌། བཅའ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྟག་པ་སྤངས་ཏེ་ཆོས་གོས་གསུམ་འཆང་བའི་ངང་ཚུལ་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་ཆོས་གོས་གསུམ་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་ཆོས་གོས་གསུམ་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་གོས་གསུམ་པོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཆོག་ཤེས་ཡང་བ་ལ་འཇུག་ཅིང༌། །མང་པོ་ལ་སྲེད་ཉེར་བཅས་པས། །གོས་སོགས་པ་ནི་སྤངས་པ་ཡིན། །འདབ་ཆགས་ལྟ་བུར་བླངས་ནས་ནི། །གང་དུ་དགའ་བར་འགྲོ་བར་བྱེད། །སྤང་བའི་གནང་བ་དང་བྲལ་ཞིང༌། །དེ་ལས་དགེ་སློང་ཉོན་མོངས་མེད། །ཞག་བཅུ་ལས་འདས་ལྟུང་བ་ནི། །ཆོས་གོས་འཆང་འདི་ལ་མི་འབྱུང༌། །གོས་བརྟག་པ་ཡི་བྱ་བ་ནི། །འདི་ལ་ཡོད་
Chinese
于寂静处不住留，喜爱禅定及随行之法。于此喜好故，务必极寂静，烦恼之方，易于舍弃。以誓愿先行，舍弃喧嚣而安住之状态，此即为“寂静者”。乃是对于众生之善行立誓愿并如实成办者。不为浓厚之睡眠黑暗所胜，心不由卧具安乐所使。此身执着轻微，由此等持安乐住。生起舍弃懒惰事物之力，不懈于成办自之佛法事业。以轻安之次第渐次依靠，则疲劳之过患多不经历。结跏趺坐，身正直安住，于禅定 勤奋，身体所能执持。比丘行住卧或坐，不持如是寂静之庄严。所谓“不过午食者”，乃指不过午不食之人，以誓愿先行，不食过量之食物，且舍弃之，故为“不过午食者”。其事物本身即是“不过午食者”。舍弃午后之食，以已受持誓愿之故。无贪且知足，与信心之行相随顺。再次，舍弃寻求食物之 辛劳之后，仅以彼等，具足稀有之仪轨。欲求相同即是功德之庄严。远离舍弃而食之仪轨，观待并舍弃痛苦之行相。此乃复原之滋养，安乐且身轻。因有三法衣，故为三法衣，即：僧伽黎、上衣、裙子。以誓愿先行，舍弃恒常，持有三法衣之状态，故为“三法衣者”。其事物本身即是“三法衣者”。仅以三法衣，即能进入知足轻安，因贪恋众多，故舍弃衣服等物。如鸟类般取用后，于任何欢喜之处皆可前往。不离弃舍弃之开许，由此比丘无有烦恼。超过十日之堕罪，不生于持有此法衣者。检查衣服之事，于此存在。
English
He does not dwell in quiet places, but delights in meditation and its accompanying practices. Because he delights in this, it is essential to be extremely peaceful, and the direction of afflictions is easily abandoned. With vows preceding, the state of abandoning noise and dwelling is what makes him a "silent one." He is one who vows to perform virtuous deeds for sentient beings. He is not overcome by the thick darkness of sleep, and his mind is not controlled by the comfort of bedding. His attachment to this body is slight, and from this, equanimity dwells in bliss. He cultivates the strength to abandon laziness, and is not distracted from accomplishing his own Dharma activities. By gradually relying on lightness, he mostly does not experience the fault of fatigue. With legs crossed, the body remains upright, diligently engaging in meditation. A monk, whether walking, standing, lying down, or sitting, does not possess such a glorious peace. The so-called "one who does not take food after noon" refers to someone who does not eat after noon. With vows preceding, he refrains from eating excessive food and abandons it, hence he is called "one who does not take food after noon." The very essence of it is "one who does not take food after noon." He has abandoned eating after noon, because he has taken vows. He is without greed and content, and in accordance with the way of faith. Again, having abandoned the labor of seeking food, with just that, he possesses rare rituals. Having the same desires is the glory of virtue. He is free from the ritual of abandoning and eating, observing and abandoning the manner of suffering. This is restorative nourishment, blissful and light in body. Because he possesses three Dharma robes, he is called the "possessor of three Dharma robes," namely: the sanghati, the upper robe, and the lower robe. With vows preceding, abandoning permanence, he maintains the state of possessing three Dharma robes, hence he is called the "possessor of three Dharma robes." The very essence of it is "the possessor of three Dharma robes." With just the three Dharma robes, he enters contentment and lightness. Because of attachment to many things, he abandons clothes and other items. Having taken them like birds, he can go wherever he pleases. He does not abandon the permission to abandon, and therefore the monk is without afflictions. Transgressions exceeding ten days do not occur to one who possesses these Dharma robes. The act of examining robes exists in this.