Tibetan
མེ། །ཕྱོགས་ནི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ཉིད། །ལྷ་མིན་འཇོམས་པར་འདོད་པ་གཡུལ་དུ་འཇུག་པ་ན། །ཁྲོ་བ་བརྒྱ་བས་ཁྲོ་བ་རྣམ་པར་གཏོང་བ་བཞིན། །དེ་བཞིན་མེ་སྟག་བརྒྱ་པའི་མེ་ནི་སྐྱུག་པ་ཡི། །དབང་པོའི་རྡོ་རྗེ་མི་བཟད་པ་རྣམས་ལྷུང་བར་གྱུར། །འཇིག་པའི་རླུང་རྣམས་དག་གིས་བཏགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན། །འཛིན་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་རྣམས་ལྷུང་ཞིང༌། །འཁྲི་ཤིང་ཤིང་རྣམས་དག་ནི་ ཟུག་རྔུ་བྱེད་པ་ཡི། །ཕྱག་དར་ཁུར་བའི་རླུང་ནི་དྲག་ཏུ་གཡོས་པར་གྱུར། །འདམ་གྱི་ཆུས་བསྒོས་སྡོང་དུ་གཞོན་ནུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ལུས་ནི་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པའི་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་བཞིན། །ཅུང་ཞིག་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ངན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། །འོད་ནི་བཅོམ་སྟེ་ཟླ་བ་མངོན་པར་གསལ་བར་གྱུར། །སྤྲིན་དང་བྲལ་ཡང་མཁའ་ལ་ཟླ་བ་གནས་ན་ཡང༌། །མུན་པ་མི་བཟད་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་རྣམས་རྒྱས་པ་སྟེ། །ཡུད་ཙམ་དེ་ལ་མྱ་ངན་གྱིས་ནི་ཟིལ་ནོན་བཞིན། །ཆུ་བོ་རྣམས་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆུ་དྲོན་འབབ། །དེ་ནས་ཉེ་སར་སྐྱེས་པའི་ཤ་ལའི་ཤིང་དག་གིས། །རང་གིས་མེ་ཏོག་མཛེས་པ་འཇུག་པ་དུས་མིན་ལ། །རྣམ་པར་བཏུད་ནས་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལུས་ནི། །གསེར་གྱི་སྟེགས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ནི་ཡང་དག་གཏོར། །མཁའ་ལ་མགོ་བོ་ལྡ་རྣམས་མི་གཡོའི་ཀླུ་རྣམས་ནི། །མྱ་ངན་གྱིས་སླར་སོ་སོར་དམར་བའི་མིག་ཅན་རྣམས། །རབ་ཏུ་གཉིད་ལོག་གདེངས་ཀ་སྟོད་པའི་ལུས་རྣམས་ཀྱིས། །ཐུབ་པ་ལ་ནི་གུས་པས་ལྟ་བཞིན་གནས་པར་གྱུར། །ནང་དུ་སོང་བའི་ཀུན་ནས་གདུང་བ་རྣམས། །དེ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་དྲོན་པོའི་དབུགས་ནི་བརྒྱུས་པ་སྟེ། །འགྲོ་བའི་རང་བཞི་མི་རྟག་པ་ནི་རྟོགས་ནས་སུ། །མྱ་ངན་འོངས་པ་མིན་རྣམས་མྱ་ངན་སྨད་པར་གྱུར། །ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཆོ་གར་རབ་ཞུགས་པ། །རྒྱལ་པོ་རྣམ་ཐོས་སྲས་ཀྱི་འདུས་པ་དམ་པ་དེ། །ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པས་མྱ་ངན་མ་བྱས་ཤིང༌། །ལྷ་ཡི་རྟེན་ལ་མཆི་མ་ཕྱུང་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །གཙང་མར་ལྷག་པར་གནས་པའི་བྱེད་ལྡན་ལྷ་རྣམས་ཀྱང། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོའི་ཡང་དག་ཤིན་ཏུ་གུས་ལྡན་རྣམས། །རང་གནས་གྱུར་ཞིང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་མ་སོང་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་སྨད་པའོ། །དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་དེ་ནས་ཀླུ་ཡི་རྒྱལ་པོ་རྣམས། །གནོད་སྦྱིན་རྣམས་དང་དམ་ཆོས་ལ་དགའ་ལྷ་རྣམས་ནི། །མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་མྱ་ངན་མཆོག་ལ་གཞོལ་རྣམས་ཀྱིས། །རིགས་ཆེན་པོ་ཡི་ཉམ་ཐག་བཞིན་དུ་ཁ་ལ་གྱུར། །ཡིད་ལ
Chinese
火。方向变成燃烧的地方。当阿修罗想要被摧毁而进入战场时，就像用一百倍的愤怒来释放愤怒一样。同样，一百个火星喷出火焰，帝释天的可怕金刚杵坠落。就像毁灭的风所吹拂的那样，抓住东西的顶端坠落，藤蔓和树木发出刺痛。携带掸子的风猛烈地摇动。被泥水浸湿的树木，像年轻的天鹅王一样，身体完全缠绕着。稍微带着难看颜色的光芒，摧毁了光芒，月亮显现出来。即使没有云，月亮也停留在天空中，可怕的黑暗蔓延到各个方向。片刻之间，悲伤压倒了一切，河流立刻流淌着温暖的水。然后，附近生长的娑罗树，在不合时宜的时候绽放美丽的花朵，弯腰倾倒在大圣者的身体上，就像倾倒在金台的雕像上。天空中，五个头颅不动的龙族，因悲伤而各自红着眼睛，深深地沉睡着，抬起上半身的身体，恭敬地注视着能仁，静静地待在那里。进入内心的所有痛苦，都渗透着极其温暖的呼吸。意识到众生的本性是无常的，那些没有经历过悲伤的人也开始谴责悲伤。国王多闻天子的神圣集会，完全沉浸在正法的仪式中，对佛法充满热情，没有悲伤，也没有在神像上流泪。甚至那些居住在纯净之地的有能力的诸神，对伟大的圣者怀有真诚的敬意，也保持着自己的状态，没有发生任何变化，只是谴责世界的本性。乾闼婆国王们，然后是龙王们，夜叉们和喜爱正法的诸神们，都沉浸在悲伤之中，陷入极度的悲伤，他们的嘴里发出了像伟大种姓衰落时的声音。心中
English
Fire. The direction became a place of burning. When the Asuras, desiring to be destroyed, entered the battlefield, it was like releasing anger with a hundredfold rage. Likewise, a hundred sparks of fire spewed forth flames, and the terrible vajras of Indra fell. Like those lashed by the winds of destruction, the tips of those grasping things fell, and the vines and trees caused stinging pain. The wind carrying dusters shook violently. Trees soaked with muddy water, like a young swan king, with bodies completely entwined. The light with a slightly unpleasant color, destroyed the light, and the moon became clearly visible. Even without clouds, though the moon remained in the sky, terrible darkness spread in all directions. For a moment, sorrow overwhelmed everything, and the rivers immediately flowed with warm water. Then, the Sal trees growing nearby, blooming with beautiful flowers at an untimely moment, bowed down and poured onto the body of the great sage, like pouring onto the statue on a golden dais. In the sky, the motionless Nagas with five heads, with eyes reddened separately by sorrow, deeply asleep, with bodies raising their upper halves, remained there gazing respectfully at the Thubpa. All the suffering that went within, permeated with extremely warm breaths. Realizing that the nature of beings is impermanent, those who had not experienced sorrow also began to condemn sorrow. The sacred assembly of King Vaishravana, fully immersed in the rituals of the excellent Dharma, filled with devotion to the Dharma, did not grieve, nor did they shed tears on the divine image. Even the capable gods dwelling in pure places, with true and profound respect for the great sage, remained in their own state, without undergoing any change, merely condemning the nature of the world. The kings of the Gandharvas, and then the kings of the Nagas, the Yakshas, and the gods who delight in the true Dharma, were all immersed in sorrow, absorbed in supreme grief, their mouths uttering sounds like the decline of a great lineage. In the heart