Tibetan
་བ་དང་བྲལ་བ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད། །དེ་འདྲའི་བདེ་བ་འདིར་ཐོབ་ནས། །གང་ཞིག་ཆགས་མིན་བཏང་སྙོམས་ཤིང༌། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་སྤངས་པའི། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པར་བྱེད། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཞི་ཕྱིར་དང༌། །སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐར་ཞེས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། །དེར་ཡང་ཁ་ཅིག་འབད་བ་བྱེད། །བསམ་གཏན་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ནི། །འབྲས་བུ་ཆེ་བས་ལྷས་མཉམ་པར། །ལོངས་སྤྱོད་ཤེས་རབ་ཆེ་རྣམས་ཀྱིས། །ཆེན་པོའི་དུས་སུ་སྨྲ་བའོ། །ཏིང་འཛིན་དེ་ལས་རྣམས་ལངས་ཤིང༌། །ལུས་སྐྱེས་སྐྱོན་རྣམས་མཐོང་ནས་ནི། །ལུས་ལས་རྣམ་པར་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་ལྡན་བསམ་གཏན་ལ་འཇོག་གོ །དེ་ནས་བསམ་གཏན་དེ་བོར་ནས། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་ངེས་བྱས་པའི། །ཤེས་རབ་ལྡན་དེ་འདོད་ལས་བཞིན། །གཟུགས་རྣམས་ལས་ ཀྱང་ཆགས་པ་མེད། །ལུས་འདི་ལ་ནི་ཁ་གང་དུ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་སྟེ། །དེ་ནས་རྫས་སྡུག་རྣམས་ལ་ཡང༌། །ནམ་མཁར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱེད། །ནམ་མཁར་སོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ། །བསྡུས་ནས་གཞན་དུ་བློ་ལྡན་གྱིས། །དེ་ཉིད་མཐའ་མེད་པར་མཐོང་ཞིང། །ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ལྷག་པར་འཐོབ། །ནང་ན་མཁས་པ་གཞན་དག་ནི། །བདག་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་ནས། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་མཐོང་བ་ནི། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞེས་དྲན་ནོ། །དེ་ནས་གུར་ནས་བྱ་བཞིན་དང༌། །གོང་བུ་དག་ནས་སྲིན་པ་ལ་བཞིན། །ཞིང་ཤེས་ལུས་ལས་འཐོན་པ་ལས། །ཐར་པ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། །དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་མཁས་པ་ཡིས། །གང་ཞིག་ཐར་པ་ཞེས་བརྗོད་པ། །འདི་དེ་ཚངས་པ་དམ་པ་སྟེ། །རྟགས་མེད་རྟག་ཅིང་འགྱུར་བ་མེད། །དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཐར་པ་དག །བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་བསྟན་པ་སྟེ། །གལ་ཏེ་ཤེས་ཤིང་གལ་ཏེ་སྲིད། །ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་མཛོད། །རྒྱལ་འདོད་བུ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང༌། །གཞན་མི་འབྲལ་བ་རྒན་པོ་དང༌། །ཐར་པ་འདོད་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང༌། །ལམ་འདི་ཐོབ་ནས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡི་དམ་པའི་ཚིག་འདི་དང༌། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡང་བཟུང་ནས། །སྔོན་དུ་རྒྱུ་ཡི་སྟོབས་ཐོབ་པས། །ལན་ནི་སྨྲས་པར་གྱུར་པའོ། །གོང་ནས་གོང་དུ་ཞི་བ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཕྲ་མོ་འདི་ཐོས་ཤིང༌། །ཞིང་ཤེས་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་ཕྱིར། །དེ་ནི་མཐར་ཐུག་མིན་པར་གོ །རྣམ་གྱུར་དང་ནི་རང་བཞིན་ལས། །ཞིང་ཤེས་གྲོལ་བར་ཁོ་བོ་ཡིས། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་སུ་དང༌། །ས་བོན་ཆོས་སུ་སྙམ་པའོ། །གང་ཡང་རྣམ་དག་བདག་ཉིད་ནི། །ངེས་པར་ཐར་ཞེས་རྟོག་པ་སྟེ། །སླར་ཡང་རྐྱེན་དག་ཡོད་པ་ལས།
Chinese
远离贪著，获得第三禅。获得如此安乐后，若能不执著而舍弃，断除乐与苦的，便能获得第四禅。为了平息乐与苦，以及心的作用消失之故，以解脱的傲慢，有些人也努力于此。那禅定的果报，因果报广大而与天神相等，享用广大智慧者们，在盛大之时宣说。从那禅定中起身，见到身体所生的过患后，为了从身体中解脱，有识之士便安住于禅定。之后舍弃那禅定，对于差别确定后，具有智慧者如欲求般，对于色等也不贪著。对于此身体的任何部分，都完全了知，之后对于丑陋之物，更加倾向于虚空。将自身融入虚空的自性中，有智慧者将之聚集于他处，见到那无边无际，便能获得殊胜的差别。内在的其他智者们，以自身来遮止自身，见到什么也没有，便忆念什么也没有。之后如鸟出巢般，如虫出茧般，从知田的身体中出来，便称为解脱。了知此事的智者们，所说的解脱，即是那清净的梵天，无相、恒常且不变。如是方法与解脱，我已为你宣说，若能知晓且存在，请如实了知。欲求王位者、儿子与养育者，以及其他不离的老者，和其他欲求解脱者，也能获得此道而解脱。接受那神圣的言语，以及辨别，先前获得因的力量，便能说出答案。从上到上寂静的，听到这微细的智慧，因为没有完全舍弃知田，所以知道这不是究竟。从变异与自性中，我将知田从解脱中，认为是极度生起的法，以及种子之法。任何清净的自性，必定认为那是解脱，但再次有因缘。
English
Being free from attachment, one attains the third dhyana. Having attained such bliss here, if one can relinquish without attachment, having abandoned pleasure and pain, one attains the fourth dhyana. For the sake of pacifying pleasure and pain, and because the activity of the mind disappears, with the pride of liberation, some also strive for this. The fruit of that dhyana, because the fruit is vast, is equal to the gods, those who enjoy vast wisdom speak at great times. Rising from that samadhi, having seen the faults born of the body, in order to be completely liberated from the body, the wise abide in dhyana. Then, abandoning that dhyana, having ascertained the distinctions, the wise one, as desired, is not attached to forms either. For any part of this body, one fully understands it, then for ugly things, one is more inclined to space. Having merged oneself into the nature of space, the wise one gathers it elsewhere, seeing that it is boundless, one obtains superior distinctions. Other wise ones within, reversing themselves with themselves, seeing that there is nothing, remember that there is nothing. Then, like a bird from a nest, like a worm from a cocoon, coming out from the body of the field knower, it is called liberation. Those wise ones who know this, what is said to be liberation, is that pure Brahma, without characteristics, constant, and unchanging. Thus, methods and liberation, I have shown you, if you can know and if it exists, please understand it as it is. Those who desire kingship, sons, and nurturers, and other inseparable elders, and others who desire liberation, can also attain this path and be liberated. Accepting that sacred word, and also discernment, having previously obtained the power of cause, one can speak the answer. From higher to higher peaceful, hearing this subtle wisdom, because the field knower is not completely abandoned, it is known that this is not ultimate. From transformation and nature, I consider the field knower from liberation to be the dharma of extreme arising, and the dharma of seed. Any pure self-nature, one must think that it is liberation, but again there are conditions.
Tibetan
།དེ་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དུས་སྦྱོར་ས་དང་ཆུ། །མེ་ལས་ས་བོན་སྐྱེ་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་རྐྱེན་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས། །སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་བདག་གི་ལུགས། །གང་ཞིག་མི་ཤེས་ལས་སྲེད་རྣམས། །སྤངས་ལས་ཐར་པ་རྟོགས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སྤོང་བ། །བདག་ཡོད་གྱུར་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །སྤངས་ནས་སྤངས་ནས་གསུམ་པོ་འདི། །ཁྱད་པར་དུ་ཡང་ཉེར་འཐོབ་ཅིང༌། །གང་དུ་བདག་ནི་གནས་གྱུར་པ། །དེར་ནི་གསུམ་པོ་འདི་ཕྲའོ། །སྐྱོན་རྣམས་ཕྲ་བ་ཉིད་ལས་དང༌། །སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་མེད་ལས་ དང། །ཚེ་ནི་རིང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང༌། །ཐར་པར་ཀྱང་ནི་ཡོངས་སུ་རྟོག །ངར་འཛིན་པར་ནི་ཡོངས་སྤོང་བར། །གང་དེ་ཡོངས་སུ་རྟོག་བྱེད་ལ། །བདག་སྤྱོད་གྱུར་ནས་ངར་འཛིན་པ། །ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤངས་པ། །འདི་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མེད་གྱུར་ན། །འདི་ཡི་ཐར་པར་མི་བརྗོད་དོ། །ཡོན་ཏན་ཅན་གྱིས་ཡོན་ཏན་གྱི། །ལྡོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཟུགས་དང་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བའི། །མེ་ནི་ཉེ་བར་འཐོབ་མ་ཡིན། །ལུས་ལས་སྔོན་དུ་ལུས་ཅན་དང༌། །ཡོན་ཏན་ལས་སྔར་ཡོན་ཏན་ཅན། །མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་དང་པོར་གྲོལ། །ལུས་བཞིན་སླར་ཡང་འཆིང་བར་བྱེད། །ཞིང་ཤེས་ལུས་དང་མ་བྲལ་བ། །ཤེས་པ་ཡིན་ནམ་ཤེས་མིན་ཉིད། །གལ་ཏེ་ཤེས་འདི་ཤེས་བྱ་ཡོད། །ཤེས་བྱ་ཡོད་ན་མི་གྲོལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱོད་ལ་ཤེས་མི་འགྲུབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བདག་དང་བྲལ་ཡང་ཤེས་པ་ནི། །རབ་གྲུབ་ཤིང་དང་རྩིག་པ་བཞིན། །གང་ཕྱིར་གོང་ནས་གོང་དུ་ནི། །དེ་ལྟར་རྩིབས་འཕུར་གྱི་ནི་ཆོས། །མཁྱེན་ནས་དེ་ནི་མ་ཚིམ་ཞིང༌། །མཐའ་དག་མིན་ཞེས་ཤེས་ནས་སུ། །དེ་ནས་སོ་སོར་གཤེགས་པའོ། །དེ་ནས་ཁྱད་པར་ཆོས་འདོད་པ། །ལྷག་སྤྱོད་ཀྱི་ནི་གནས་སུ་གཤེགས། །དེ་ཡི་བདག་ཏུ་འཛིན་ལས་ཀྱང༌། །དེས་ནི་ལྟ་བར་སྲེད་མ་གྱུར། །འདུ་ཤེས་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྐྱོན། །ཐུབ་པ་ལྷག་སྤྱོད་ཀྱིས་ཤེས་ནས། །འདུ་ཤེས་འདུ་ཤེས་མེད་བདག་མིན། །ཅུང་ཟད་མེད་ལས་གཞན་འགྲོ་ཐོབ། །གང་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཕྲ་མོ་ནི། །འདུ་ཤེས་འདུ་ཤེས་མེད་ལས་གཞན། །འདུ་ཤེས་མེད་མིན་འདུ་ཤེས་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེར་ནི་རེ་འདོད་མིན། །གང་ཕྱིར་དེར་ནི་བློ་གནས་ཤིང༌། །གཞན་དུ་རབ་ཏུ་རྒྱུ་པ་མེད། །ཕྲ་ཞིང་རྣོ་ལྡན་དེ་ཕྱིར་དེར། །འདུ་ཤེས་མེད་མིན་འདུ་ཤེས་མེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡང་རབ་ཐོབ་ནས། །སླར་ཡང་འགྲོ་བ་འཁོར་བ་སྟེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་
Chinese
那不会解脱的。如同因缘和合的土和水，不能从火中生出种子。同样，因缘和合的那些，生起也是我之理。谁不了解，从贪欲中，从舍弃中证悟解脱，那是彻底的舍弃。如果我存在，那就不存在。舍弃又舍弃，这三者，特别地也接近获得。哪里我已安住，那里这三者就微细了。过患从微细而来，心的活动从无而来，寿命也从长久而来，也能完全证悟解脱。对于我执完全舍弃，谁能完全证悟，如果行于我，那就不存在我执的完全舍弃。正直者们没有舍弃的，这不是没有功德。因此如果没有功德，就不能说这是解脱。有功德者，功德的，相反而存在是不可能的，如同与形色和行进分离的火，不可能接近获得。身体之前没有有身体者，功德之前没有有功德者，不是的，因此首先解脱，如同身体一样再次束缚。如果识没有离开身体，是识还是非识呢？如果这个识有识所，如果有识所，就不会解脱。如果对你来说识不成立，以我之想又能做什么呢？即使与我分离，识也是，极成立，如同树和墙壁。因为从上到上，如此轮辐飞散之法。知晓了那，却不满足，知晓了不是全部。从那之后各自逝去。从那之后，特别希求法，前往增上行之境。从那执我之中，他没有贪著见。有想无想的过患，能仁以增上行知晓后，有想无想不是我，从稍微没有之外获得其他的行境。因为极微细的所缘，从有想无想之外。非无想非有想，因此在那里没有希望。因为在那里心安住，没有到其他地方去。微细且锐利，因此在那里，非无想非有想。因此也极获得那，再次行于轮回，菩提心。
English
That will not be liberated. Just as earth and water combined by time, a seed cannot sprout from fire. Similarly, the arising of those causes is also my way. Whoever does not understand, from desire, from abandonment, realizes liberation, that is complete abandonment. If I exist, then it does not exist. Abandoning and abandoning, these three, especially also come close to being attained. Wherever I have settled, there these three are subtle. Faults come from subtlety, mental activity comes from nothingness, and life also comes from longevity, and one can also fully realize liberation. Completely abandoning self-grasping, whoever can fully realize it, if one acts in self, then there is no complete abandonment of self-grasping. What the upright ones have not abandoned, this is not without merit. Therefore, if there is no merit, it cannot be said that this is liberation. For the meritorious, the opposite of merit cannot exist, just as fire separated from form and movement cannot be closely attained. Before the body, there is no embodied one, before merit, there is no meritorious one, it is not so, therefore, first liberated, like the body, it binds again. If consciousness is not separated from the body, is it consciousness or non-consciousness? If this consciousness has an object of consciousness, if there is an object of consciousness, it will not be liberated. If consciousness does not arise for you, what is the use of thinking of it as self? Even if separated from self, consciousness is, extremely established, like a tree and a wall. Because from above to above, thus the dharma of spokes scattering. Having known that, but not being satisfied, knowing that it is not all. From then on, they departed separately. From then on, especially desiring the Dharma, they went to the realm of higher conduct. From that grasping of self, he did not crave views. The faults of having perception and not having perception, the Able One, having known through higher conduct, having perception and not having perception is not self, from slightly nothing, one obtains another object of action. Because the object of focus is extremely subtle, other than having perception and not having perception. Neither without perception nor with perception, therefore there is no hope there. Because the mind abides there, it does not go elsewhere. Subtle and sharp, therefore there, neither without perception nor with perception. Therefore, having also attained that extremely, again one goes to cyclic existence, Bodhicitta.