Tibetan
གུའི་བདག་པོར་འདི་བརྗོད་དོ། །སྐྱེ་བ་ཉིད་དང་རྒ་བ་དང༌། །ན་བ་དང་ནི་འཆི་བ་དང༌། །དེ་ནི་གསལ་ཞེས་རྟོགས་བྱ་སྟེ། །བཟློག་ལས་མི་གསལ་བ་ཡང་དོ། །མི་ཤེས་པ་དང་ལས་དང་སྲིད། །འཁོར་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །གསུམ་པོ་འདིར་གནས་འགྲོ་བ་ནི། །སྙིང་སྟོབས་དེ་ནི་འདའ་བ་མེད། །ལོག་པ་ལས་དང་ངར་འཛིན་ལས། །ཐེ་ཚོམ་ལས་དང་མངོན་འཕྱོ་ལས། །ཁྱད་པར་མེད་ལས་ཐབས་མིན་ལས། །ཆགས་པ་ལས་དང་མངོན་ལྷུང་ལས། །དེ་ལ་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཇུག་པ་སྟེ། །བསམ་པར་བྱ་བ་གཞན་སེམས་ཤིང༌། །བྱ་བ་གཞན་ནི་བྱེད་པའོ། །སྨྲ་བ་དང་རིག་པ་དང༌། །འགྲོ་བ་ང་དང་གནས་པ་ང༌། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་ངར་འཛིན་པ། །ངར་འཛིན་མེད་ཀྱི་འཇུག་པའོ། །གང་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་མེད་དངོས་རྣམས། །གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་མཐོང་བ་སྟེ། །ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་འཇིམ་གོང་ལྟར། །དེ་འདིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་བརྗོད་དོ། །གང་ཞིག་ང་ཉིད་དེ་ཉིད་འདི། །ཡིན་དང་བློ་དང་ལས་ཡིན་ལ། །གང་ཞིག་དྲངས་ཏེ་དེ་ཉིད་ང༌། །ཞེས་གང་དེ་ནི་མངོན་པར་འཕྱོ། །རབ་རྒྱས་རབ་རྒྱས་མ་ཡིན་པའི། །ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཁྱད་ཤེས་ཀྱེ། །རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཤེས་པ། །དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་ཅེས་དྲན། །ཕྱག་འཚལ་བ་དང་གཞི་མི་འགྲིབ། །བསང་གཏོར་དང་ནི་མངོན་འཐོར་སོགས། །ཐབས་མིན་ཞེས་ནི་ཤེས་ལྡན་གྱིས། །རབ་ཏུ་རྟོགས་བྱ་ཐབས་ཤེས་ཀྱི། །ཆགས་པ་མི་སྐྱེ་ཡུལ་རྣམས་ལ། །ཡིད་ངག་བློ་དང་ལས་རྣམས་ཀྱིས། །བློ་ངན་གང་གིས་ ཆགས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་མངོན་པར་ཆགས་ཞེས་དྲན། །བདག་གི་འདི་དང་འདི་བདག་ཅེས། །གང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་མངོན་སྙམ་སྟེ། །གང་ཞིག་འཁོར་བར་ལྷུང་ཤེས་བྱ། །དེ་ལྟར་མཁས་སྐྱེ་མ་རིག་པ། །གནས་སྐབས་ལྔ་ནི་རབ་ཐོབ་སྟེ། །མུན་པ་རྨོངས་པ་རྨོངས་པ་ཆེ། །མུན་ལས་གྱུར་པ་གཉིས་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མུན་པ་ལེ་ལོར་དང༌། །རྨོངས་པ་སྐྱེ་འཆིར་རྟོགས་པར་མཛོད། །རྨོངས་པ་ཆེན་པོ་འདོད་པ་ཞེས། །ཀུན་ནས་རྨོངས་མེད་མཁྱེན་པར་མཛོད། །གང་ཕྱིར་འདི་ན་འབྱུང་རྣམས་ཀྱིས། །ཆེན་པོར་ཡང་ནི་རབ་རྨོངས་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་ཕྱག་ཆེན་འདི་དག་ནི། །རྨོངས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་དྲན་ནོ། །མུན་ལས་གྱུར་པ་ཁྲོ་ཉིད་དུ། །ལྷག་པར་བྱེད་པའོ་ཁྲོ་མེད་ཀྱིས། །མི་ཤེས་མུན་ལས་གྱུར་པ་ནི། །སྐྱོ་བར་རབ་བཤད་སྐྱོ་མེད་ཀྱེ། །མ་རིག་པ་འདིས་བྱིས་པ་འདི། །གནས་སྐབས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། །འཁོར་བར་སྡུག་བསྔལ་གྱུར་པ་ཡི། སྐྱེ་བ་རྣམས་སུ་འབབ་པར་བྱེད། །ལྟ་བོ་ཉན་པོ་ཤེས་པ་པོ། །
Chinese
于具之主如是说：生与老，病与死，此乃明显应了知，反之则不明显。无知与业及有，轮回之因应知晓，此三处住之有情，其心力则无灭。由邪妄与我执，由怀疑与增上慢，由无差别与非方便，由贪着与现堕落。彼中所谓邪妄者，即颠倒而行，应思之事反思他事，应作之事反作他事。言说与觉知，行是我，住是我，如是此乃我执，无我执之行也。何者于无疑之诸法，由成一体而见，由无疑如泥丸，此于此处说为怀疑。何者我即彼，彼即此，是与智与业，何者引彼即我，如是何者乃增上慢。极增盛与非极增盛之，无差别之差别知耶，由自性等所知者，彼乃忆念为无差别。顶礼与基不损，煨桑朵玛及现散等，非方便者，有识者，应善了知方便。于不生贪着之境等，由意语意与业等，以何恶慧而 生贪着，彼乃忆念为现贪着。此是我之，此是我所，何者痛苦现思惟，何者知晓堕轮回，如是智生无明者，善得五种状态，黑暗愚昧大愚昧，由黑暗所生乃二者。彼中黑暗为懒惰，愚昧应了知为生与死，大愚昧名为贪欲，于一切无迷应知晓。何以此处诸有情，于大亦极愚昧耶，是故此等大手印，忆念为大愚昧。由黑暗所生乃嗔恚，于无嗔恚者则更增盛，无知由黑暗所生者，善说为忧伤，于无忧伤者耶。此无明者，此孩童，具足五种状态，于轮回成痛苦之，于诸生中而堕落。观者闻者知者。
English
To the Lord of Qualities, it is said thus: Birth and old age, sickness and death, these are manifest and should be known. Conversely, they are not manifest. Ignorance, action, and existence, the causes of samsara should be known. The beings who dwell in these three places, their strength of mind does not perish. From wrong views and self-grasping, from doubt and arrogance, from non-differentiation and non-skillful means, from attachment and manifest downfall. Among these, what is called wrong view is to engage in what is contrary. Thinking about what should be done, one thinks about something else. Doing what should be done, one does something else. Speaking and knowing, going is me, staying is me, thus this is self-grasping, the engagement of non-self-grasping. Whoever sees things without doubt, by becoming one, like a ball of clay without doubt, this is called doubt here. Whoever thinks, "I am that, that is this," is it mind, intellect, or action? Whoever draws that, "That is me," whoever does that is arrogance. The distinction between what is greatly increased and what is not greatly increased, the knowledge of distinction without distinction, whatever is known by the natures, that is remembered as non-differentiation. Prostrations and not diminishing the base, incense offerings and manifest scattering, etc., non-skillful means, the knowledgeable should fully understand skillful means. To objects that do not give rise to attachment, through mind, speech, intellect, and actions, with what evil wisdom does one generate attachment? That is remembered as manifest attachment. "This is mine" and "This is me," whoever thinks of suffering as manifest, whoever knows to fall into samsara, thus the wise-born ignorance, well obtains five states: darkness, delusion, great delusion, and what arises from darkness are two. Among these, darkness is laziness, delusion should be understood as birth and death, great delusion is called desire, one should know without delusion in all ways. Why is it that here all beings, even the great, are greatly deluded? Therefore, these great mudras are remembered as great delusion. What arises from darkness is anger, it increases especially for those without anger. Ignorance, what arises from darkness, is well explained as sorrow, for those without sorrow. This ignorance, this child, possesses five states, and falls into births that are suffering in samsara. The seer, the hearer, the knower.
Tibetan
བྱ་བ་དང་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དག །ད་ཞེས་དེ་ལྟར་འོངས་ནས་ནི། །འཁོར་བར་ཡོངས་སུ་འཁོར་བར་བྱེད། །བློ་ལྡན་རྒྱུ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་འདི། །སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྲས་བུ་མེད། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འོས། །དེ་ལ་རྒྱུན་རབ་རབ་རྒྱས་མིག །གསལ་བ་དང་ནི་མི་གསལ་ཉིད། །ཐར་པ་འདོད་པ་བཞིན་རྣམས་ཏེ། །ཡང་དག་འགྲོ་བ་རིགས་པར་མཛོད། །བཞི་པོ་དེ་དག་ཇི་ལྟ་བཞིན། །འགྱུར་མེད་གོ་འཕང་འཐོབ་པར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན་ཚངས་པ། །མཆོག་ཏུ་ཚངས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས། །ཚངས་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་བྱེད་འདིར། །ཚངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་པར་བྱེད། །མི་སྐྱོད་སྲས་ཀྱིས་ཐུབ་པ་དེའི། །ཚིག་འདི་དེ་ལྟར་གསན་ནས་ནི། །མཐར་ཐུག་གོ་འཕང་ཉིད་དང་ནི། །ཐབས་མངོན་པ་དག་དྲན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཇི་སྲིད་གང་དུ་ནི། །ཚངས་པའི་སྤྱོད་པ་འདི་སྤྱད་ཅིང༌། །ཆོས་འདི་ཡིས་ནི་མཐར་ཐུག་པ། །ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཤད་པར་འོས། །དེ་ལྟར་ཐུབ་པས་བསྟན་བཅོས་ལྟར། །རྣམ་གསལ་དོན་ནི་མདོར་བསྡུས་པས། །ཆོ་གའི་རྟོག་པ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས། །ཆོས་དེ་དེ་ལ་སྨྲས་པའོ། །འདིས་ནི་དང་པོར་ཁྱིམ་སྤངས་ནས། །སློང་མོའི་ རྟགས་ནི་བསྟེན་པ་སྟེ། །ཕྲིན་ལས་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་ཡི། །ཚུལ་ཁྲིམས་བླངས་ནས་འཇུག་པར་བྱེད། །བྱེད་ལྡན་རྩོད་མེད་བསྟན་བཅོས་རིག །མཆོག་ཏུ་ཚིམ་པ་ལ་གནས་ནས། །གང་དང་དེ་ཡིས་གང་དང་དེར། །རྣམ་དབེན་གནས་ནི་བསྟེན་པའོ། །དེ་ནས་ཆགས་ལས་འཇིགས་མཐོང་ནས། །ཆགས་པ་མེད་ལས་མཆོག་ཞི་ཡང༌། །དབང་པོའི་གྲོང་ནི་ངེས་བཟུང་སྟེ། །ཡིད་ལ་ཞི་ནི་འབད་པ་བྱེད། །དེ་ནས་འདོད་པ་རྣམས་ལས་དང༌། །གནོད་སེམས་སོགས་ལས་རྣམ་དབེན་ཉིད། །བསམ་གཏན་དང་པོ་རྣམ་དཔྱོད་ལྡན། །རྣམ་པར་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་ཐོབ། །བསམ་གཏན་བདེ་བ་དེ་ཐོབ་ནས། །དེ་དང་དེ་ཉིད་རྣམ་དཔྱོད་ཅིང༌། །སྔར་མེད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ཡིས། །བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་འཕྲོག་པར་བྱེད། །འདོད་དང་སྡང་བ་རྣམ་སྨད་བའི། །ཞི་བའི་ཆོ་ག་དེ་འདྲ་འདིས། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཐོབ་པ་སྟེ། །ཡོངས་སུ་ཚིམ་པས་གནས་པའོ། །རྣམ་དཔྱོད་ཡིད་ནི་སྐྱོང་བྱེད་རྣམས། །མཁས་པར་རྣམ་པར་ཤེས་ནས་ཀྱང༌། །དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི། །བསམ་གཏན་དགའ་བའི་བདེ་ལྡན་ཐོབ། །གང་ཞིག་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་ཞིང༌། །དགའ་བ་དེ་ཡིས་ཕྲོགས་པ་དེ། །འོད་གསལ་བ་ཡི་ལྷ་རྣམས་སུ། །འོད་གསལ་བ་ཡི་གནས་འཐོབ་བོ། །གང་ཡང་དགའ་པའི་བདེ་དེ་ལས། །ཡིད་ནི་རྣམ་པར་དབེན་བྱེད་པ། །དགའ་བའི་བདེ
Chinese
事业与因性善，如今如是到来后，于轮回中周遍轮转。具慧以此等因，极入于生之相续。无因则无果，如是应知晓。于彼相续极增长，明与不明之性，如欲解脱者，应辨别真实之行。如是四者，获得不变之果位。是故世间梵天，极赞梵天者，于此行持梵行，梵天众安住。不动子于能仁，如是听闻此语后，忆念究竟果位与方便。如何何时何处，行持此梵行，以此法如何究竟，汝应如是分别解说。如是能仁如经中所说，以极明之义作简略，以其他仪轨之分别，彼法如是宣说。以此首先舍弃家，依止乞丐之相，事业极增长，受持戒律而入。具行无诤论之经，安住于极喜悦，何者与彼于何处，依止寂静处。其后见染污之怖畏，见无染污之极寂静，确定诸根之城，于心寂静而努力。其后从诸欲乐，及害心等中，完全寂静，具足寻伺之初禅，获得从寂静生起。获得彼禅定之乐后，于彼与彼如是寻伺，以获得前所未有之乐，夺取孩童之生命。以完全呵责贪欲与嗔恨之，如是寂静之仪轨，获得梵天世界，以完全喜悦而安住。以寻伺调伏心者，于善巧了知后，从彼完全解脱，获得禅定喜乐之乐。何者未见差别，被彼喜乐所夺者，于光明显耀之诸天中，获得光明显耀之位。任何从喜乐之乐，心完全寂静者，喜乐之乐
English
Actions and the very nature of cause, now, having come about in this way, cause complete turning in samsara. The wise, with these causes, thoroughly engage in the continuum of birth. From the absence of cause, there is no result; thus, it is appropriate to know. Therein, the continuum greatly increases, clarity and non-clarity itself; like those who desire liberation, discern the true conduct. These four, just as they are, cause the attainment of the unchanging state. Therefore, in the world, Brahma, those who speak of the supreme Brahma, here practicing the conduct of Brahma, the Brahmas abide. The immovable son, having heard these words of the capable one, remembers the ultimate state and the means of manifestation. How, when, and where is this conduct of Brahma practiced, and how is it ultimately achieved by this Dharma? You should explain it distinctly. Thus, as the capable one taught in the scriptures, summarizing the meaning with utmost clarity, through the distinctions of other rituals, that Dharma is spoken of in that way. With this, first abandoning home, relying on the signs of a beggar, with activities greatly increasing, one takes vows and enters. Possessing action, the undisputed teachings, abiding in supreme contentment, whoever and wherever, relies on solitary places. Then, seeing the fear in attachment, and the supreme peace in non-attachment, firmly holding the city of the senses, one strives for peace in the mind. Then, from all desires and from harmful thoughts, etc., being completely solitary, possessing the first dhyana with investigation, one obtains birth from solitude. Having obtained that bliss of dhyana, investigating that and that itself, by obtaining unprecedented bliss, one steals the life of children. By completely condemning desire and hatred, with such a peaceful ritual, one obtains the world of Brahma, abiding in complete satisfaction. Those who cultivate the mind with investigation, having skillfully understood, are completely liberated from that, obtaining the bliss of joy in dhyana. Whoever does not see the distinctions, and is stolen by that joy, in the gods of clear light, obtains the place of clear light. Whoever makes the mind completely solitary from the bliss of joy, the bliss of joy