Tibetan
།རྔོན་པས་སྨྲས་པ་འདོད་སྦྱིན་འདོད་པ་སྙིང་པོ་ལས། །འདི་ཡིས་བློ་ནི་ཕབ་ནས་རི་དགས་རྣམས་གསོད་དོ། །བརྒྱ་བྱིན་མཚུངས་པ་གང་དེ་འདིས་ནི་དོན་འགྱུར་ན། །ཨེ་མ་རབ་ཏུ་བཞེས་ལ་དཀར་པོ་དེ་གསོལ་མཛོད། །དེ་ནས་དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡིས། །ནགས་སུ་བྱུང་བའི་ན་བཟའ་བླངས་ཤིང་གོས་དོར་ལ། །རྔོན་པ་ཉིད་ཀྱང་ལྷ་ཡི་ལུས་ཉིད་རྣམ་བཟུང་སྟེ། །དཀར་པོ་དེ་ཉིད་བླངས་ནས་ལྷ་ནི་གཤེགས་པར་གྱུར། །དེ་ནས་གཞོན་ནུ་དང་ནི་རྟ་མཆོག་སྐྱོང་བ་དེས། །དེ་ལྟར་གཤེགས་པ་དེ་ལ་ཡ་མཚན་སྐྱེས་གྱུར་ཏེ། །ནགས་ནས་བྱུང་བའི་ན་བཟའ་ཉིད་དང་དེ་ལ་ནི། །སླར་ཡང་རི་མོར་བྱ་བ་མང་པོ་སྐྱེན་པར་མཛད། །གདོང་ནི་མཆི་མ་དང་བཅས་འདུན་པ་རྣམས་བཟློག་ནས། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བརྟན་དང་གྲགས་པ་འཆང་བ་སྟེ། །མཚམས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་གཡོགས་པའི་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་བཞིན། །དུར་སྨྲིག་གྱོན་ཞིང་གདུང་སེམས་གང་ཡིན་དེ་ནས་གཤེགས། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་ཇོ་བོ་ རྒྱལ་སྲིད་མི་བཞེད་པར། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་སུ་གཤེགས་པ་མདོག་ཉམས་སྣང་བ་ན། །མགྱོགས་འགྲོ་འཆང་དེ་ཕྱག་རྒྱས་གྱེན་དུ་བསྐྱོད་བྱས་ནས། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དུ་ཞིང་ས་ལ་འགྱེལ་གྱུར་ཏོ། །རྣམ་པར་བལྟས་ནས་སླར་ཡང་སྒྲ་བཅས་པར་དུ་ཞིང༌། །བསྔགས་ལྡན་རྟ་ལ་ལག་པ་དག་གིས་ཉེར་འཁྱུད་ནས། །དེ་ནས་ཁོ་ཆད་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཟློས་བཞིན་དུ། །ལུས་ཀྱིས་སོང་བར་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལར་རབ་ཏུ་སེམས་ཞིང་ལ་ལར་རྣམ་པར་དུ། །ལ་ལར་ས་རབ་ཏུ་འབྲད་ཅིང་ལ་ལར་འགྱེལ། །དེ་ནས་འགྲོ་བཞིན་གུས་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཞིང། །དབང་མེད་ལམ་ན་བྱ་བ་མང་པོ་བྱས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྙན་དངགས་ཆེན་པོ་ལས། བསྔགས་ལྡན་ཕྱིར་ལ་བཟློག་པའི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུན་པ་ངུ་ཞིང་གདོང་ནི་མཆི་མ་ཅན། །བཟློག་ནས་ནགས་སུ་འདུན་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཆགས་མེད་པ། །དོན་ཀུན་གྲུབ་པའི་ལུས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཟིལ་མནན་ནས། །དཀའ་ཐུབ་གནས་དེ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཐོབ། །དེ་ནས་རི་དགས་རྒྱལ་པོའི་འགྲོས་ཅན་རྒྱལ་པོའི་སྲས་པོ་དེ། །རི་དགས་གནས་དེར་རི་དགས་བཞིན་དུ་རབ་ཞུགས་པ། །ཕུན་ཚོགས་རྣམས་དང་བྲལ་ཡང་ལུས་ཀྱི་ཕུན་ཚོགས་ཀྱིས། །དཀའ་ཐུབ་གནས་ལྡན་ཀུན་གྱི་མིག་དག་ཕྲོགས་པར་གྱུར། །ཁུར་ལྡན་རྣམས་བཞིན་མགོ་བོ་རྣམས་ནི་ཕྱེད་དུད་པས། །ལག་ན་གཉའ་ཤིང་བཅས་པར་འགྲོ་གྱུར་ཡ་མཚན་ལ། །དེ་བཞིན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ། །དབང་པོ
Chinese
猎人说道：“如意布施，如意宝藏啊！ 以此使心屈服，从而杀害众鹿。 与帝释天相等的那位，若因此而改变主意， 哎呀，请享用，请食用那白色的食物！” 之后，他极其欢喜， 取了森林里的树皮衣，丢弃了衣服。 猎人自己也完全变成了天人的身体， 取了那白色的食物，天人便离去了。 之后，青年和照料骏马的那位， 对那样的离去感到惊奇。 对于森林里的树皮衣， 又再次迅速地做了许多画像。 面带泪水，止住了思念， 伟大者，拥有坚定和名声， 如被云遮蔽的星宿之王， 穿着丧服，带着悲伤，从那里离去。 之后，乔沃（至尊）如此 不愿接受王位， 当他前往苦行林，脸色憔悴时， 那匹快马用手势向上示意， 极其悲伤，倒在了地上。 他四处张望，再次发出声音， 用双手紧紧拥抱那匹受赞颂的马， 然后，他一遍又一遍地重复着“可怜啊”， 虽然身体离开了，但心却没有离开。 有时他极度思念，有时他四处张望， 有时他拼命地抓挠地面，有时他跌倒。 然后，他一边走，一边因恭敬而痛苦， 不由自主地在路上做了许多事。 《佛陀行传》这部伟大的诗歌中，《赞颂者返回》的第六章。 之后，思念哭泣，脸上挂满泪水， 止住了思念，在森林里无执着地进行思念的苦行。 以成就一切目的的身体，完全压倒一切， 如成就者般，获得了那苦行之地。 之后，那如鹿王般行走的王子， 如鹿般进入那鹿的住所， 虽然失去了所有圆满，但凭借身体的圆满， 夺走了所有苦行之地的居住者的目光。 如同负重者般，半低着头， 手中拿着轭木行走，真是令人惊奇。 如同转轮王带着妻子， 自在。
English
The hunter said, "Desire-granting, the essence of desire! With this, the mind is subdued, and the deer are killed. If that one, equal to Indra, changes his mind because of this, Alas, please partake and consume that white food!" Then, he was exceedingly delighted, Took the bark garment from the forest, and discarded the clothes. The hunter himself completely assumed the body of a god, Took that white food, and the god departed. Then, the youth and the one who cared for the excellent horse, Were amazed at that departure. For the bark garment from the forest, Again, he quickly made many drawings. With a face full of tears, he stopped his longing, The great one, possessing steadfastness and fame, Like the king of stars covered by boundary clouds, Wearing mourning clothes, with sorrow, he departed from there. Then, thus, the Lord Did not desire the kingdom, When he went to the ascetic forest, appearing pale, That swift-goer gestured upwards with his hands, And fell to the ground, utterly dejected. Looking around, again with a sound, Hugging the praised horse with his hands, Then, repeating "Alas" again and again, Though the body had gone, the mind had not. Sometimes he deeply thought, sometimes he looked around, Sometimes he desperately scratched the ground, sometimes he fell. Then, as he went, suffering from respect, Uncontrollably, he did many things on the road. From the great poem called "The Deeds of the Buddha," the sixth chapter, "The Return of the Praised One." Then, longing weeping, with a face full of tears, Having turned back, in the forest, the desireless ascetic of longing, With the body that accomplishes all purposes, completely overpowering, Like an accomplished one, he fully attained that place of asceticism. Then, that prince, walking like the king of deer, Like a deer, fully entered that deer's dwelling, Though separated from all perfections, by the perfection of his body, He stole the eyes of all the inhabitants of the ascetic place. Like those burdened, with their heads half-bowed, Walking with a yoke in their hands, it was amazing. Like a universal monarch with his consort, Free.