Tibetan
༌། །ཤི་གྱུར་འབུ་སྲིན་སྲོག་ཆགས་ཕྲ་མོས་ཁྱབ་པ་སྟེ། །རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་ས་དེ་ཡང་དག་མངོན་གཟིགས་ནས། །རང་གི་སྐྱེ་བོ་བསད་པ་ལ་བཞིན་མྱ་ངན་གྱུར། །ཞིང་དག་རྨོ་བའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ནི་རྣམ་གཟིགས་པ། །རླུང་གིས་གཏོར་བའི་རྡུལ་གྱིས་རྣམ་འགྱུར་ཁ་དོག་ཅན། །ཁུར་བས་ཐང་ཆད་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པའི་གླང་རྣམས་ལ། །འཕགས་པ་མཆོག་གིས་མཆོག་ཏུ་བརྩེ་བའི་སྙིང་རྗེ་མཛད། །དེ་ནས་མགྱོགས་འགྲོའི་རྒྱབ་ནས་དལ་བུས་བབས་ནས་ནི། །ས་ལ་རྣམ་པར་རྒྱུ་ཞིང་མྱ་ངན་དང་ལྡན་པ། །སྐྱེ་བོ་དག་གི་སྐྱེ་དང་འགོད་པ་རྣམ་སེམས་ཞིང༌། །ངེས་པར་བཀྲེན་པ་འདི་ཞེས་སྨྲས་ཤིང་ཉམ་ཐག་གྱུར། །བསམ་པ་ཡིས་ཀྱང་རྣམ་པར་དབེན་པ་མངོན་བཞེད་ཅིང༌། །རྗེས་སུ་འོངས་པའི་མཛའ་བཤེས་དེ་རྣམས་ཕྱིར་བཟློག་ནས། །ཀུན་ནས་མངོན་པར་གཡོ་ཞིང་མཛེས་པའི་ལོ་འདབ་ཅན། །འཛམ་བུའི་རྩ་བ་སྐྱེ་བོ་མེད་པར་དེ་གཤེགས་སོ། །རིན་ཆེན་བཻ་ཌཱུཪྻ་དང་མཚུངས་པའི་རྩྭ་འཇམ་ཅན། །གཙང་མར་ལྡན་པའི་ས་གཞི་དེར་ནི་དེ་ཞུགས་ཏེ། །འགྲོ་བའི་སྐྱེ་བ་དང་ནི་འགོད་པ་རྣམས་སེམས་ཤིང༌། །ཡིད་ནི་བརྟན་པའི་ལམ་ལ་དམིགས་པའོ། །ཡུལ་ལ་འདོད་སོགས་སེམས་ཀྱི་ནད་ལས་རྣམ་གྲོལ་བའི། །སེམས་གནས་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཐོབ་གྱུར་ལ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ཟག་པ་མེད་པའི་རབ་སྤྱོད་པ། །རྟོག་པ་དཔྱོད་པ་དང་ བཅས་ཞི་བ་ཐོབ་པར་གྱུར། །རྣམ་པར་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་ཐོབ་ནས་དེ་ནས་ནི། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བ་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །ཡིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་འགྲོ་བ་ཡང་དག་རབ་བརྟགས་ནས། །འདི་ཉིད་དེ་ནས་གཞན་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་གྱུར། །ཀྱེ་མ་སྐྱེ་བོ་བཀྲེན་པ་གང་ཞིག་རང་དབང་ནི། །ཡོད་མིན་རྒ་དང་ན་དང་རྣམ་པར་ཉམས་པའི་ཆོས། །ནད་པ་དང་ནི་ཤི་དང་རྒ་བས་ཉམ་ཐག་གམ། །གཞན་ལ་རྒྱགས་པས་ལོང་ཞིང་ཤེས་པ་མེད་པས་སྨོད། །འདིར་ནི་གལ་ཏེ་བདག་གིས་རང་དང་མཚུངས་གྱུར་པ། །གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དག་ལ་དེ་ལྟར་སྨོད་བ་ནི། །མཆོག་གི་ཆོས་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་བོ་ཡི། །མཚུངས་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནུས་པའང་གཞན་མེད་དོ། །འགྲོ་བའི་རྒ་དང་ན་དང་རྒུད་པའི་ཉེས་པ་རྣམས། །དེ་ལྟར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྣམ་པར་གཟིགས་དེ་ཡི། །སྟོབས་དང་ལང་ཚོ་དང་ནི་སྲོག་ལ་རབ་ཞུགས་པའི། །བདག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྒྱགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་མེད་གྱུར། །དེ་ནི་དགའ་བ་མེད་ཅིང་རྗེས་སུ་གདུང་མེད་ལ། །ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉིར་མ་གྱུར་གཉིད་དང་རྨུགས་པ་མེད། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཡང་དག་མ་ཆགས་ཤིང༌།
Chinese
死亡的昆虫、蠕虫和微小生物遍布大地。 当他清楚地看到这种景象时， 他为自己杀害了生灵而感到悲伤。 他看到了耕田的农夫们， 以及被风吹散、颜色因尘土而改变的土地。 他对因负重而疲惫、精神错乱的牛， 至尊圣者以极大的慈悲怜悯。 然后，他从快行者的背上缓缓下来， 在地上行走，充满悲伤。 他思索着众生的生与灭， 说道：“这真是贫困”，并感到沮丧。 他渴望远离思绪， 遣返了随后而来的朋友们。 他离开了那摇曳生姿、叶片美丽的 阎浮树下，没有生灵的地方。 他进入了那片如珍贵的青金石般柔软的草地， 那片纯净的土地。 他思索着众生的生与灭， 他的心专注于坚定的道路。 他立刻获得了从对境的欲望等心中疾病中解脱的 心之所住。 他修习着无漏的初禅， 获得了伴随寻伺和伺察的寂静。 从远离中获得生起之后， 他获得了极乐的喜悦，心的等持。 他的心彻底考察了世间众生， 从此彻底领悟了此与彼。 唉，可怜的众生啊，谁能自主呢？ 他们受制于衰老、疾病和衰败的规律。 他们被疾病、死亡和衰老所折磨， 或者因依赖他人而傲慢，因无知而受责备。 如果我在这里也像他们一样， 那样责备他人的本性， 那么我所思索的这至高之法， 就与他们无异，我也无能为力了。 他如实地看到了众生的衰老、疾病和衰败的过患， 他那沉浸在力量、青春和生命中的 自负，瞬间消失了。 他没有快乐，也没有随后的悲伤， 没有疑惑和犹豫，没有睡眠和昏沉。 他对欲望的功德也没有真实的执着。
English
The earth is covered with dead insects, worms, and tiny creatures. When he clearly saw such a sight, He felt sorrow for killing living beings himself. He saw the farmers plowing the fields, And the land whose color was changed by the dust scattered by the wind. To the oxen exhausted from carrying loads and mentally disturbed, The Supreme Noble One showed great compassion and mercy. Then, he slowly descended from the back of the swift-goer, Walking on the ground, filled with sorrow. He contemplated the birth and death of beings, And said, "This is truly poverty," and felt dejected. He longed to be free from thoughts, And sent back the friends who had followed him. He departed to the foot of the Jambudvipa tree, with its swaying and beautiful leaves, A place devoid of living beings. He entered that pure land with soft grass like precious lapis lazuli. He contemplated the birth and death of beings, And his mind focused on the steadfast path. He immediately attained the abiding of the mind, Free from the diseases of the mind, such as desire for objects. He practiced the first dhyana, which is free from outflows, And attained peace accompanied by investigation and analysis. Having attained birth from solitude, He attained the bliss of great joy, the samadhi of the mind. His mind thoroughly examined the beings of the world, And from then on, he thoroughly understood this and that. Alas, poor beings, who has autonomy? They are subject to the laws of aging, sickness, and decay. They are tormented by disease, death, and old age, Or they are arrogant because they depend on others, and are blamed because of ignorance. If I were here to be like them, To blame the nature of others in that way, Then this supreme Dharma that I contemplate, Would be no different from them, and I would be powerless. He truly saw the faults of aging, sickness, and decay of beings, His pride, which was immersed in strength, youth, and life, Vanished in an instant. He had no joy, and no subsequent sorrow, No doubt or hesitation, no sleep or drowsiness. He also had no real attachment to the qualities of desire.
Tibetan
།གཞན་ལ་རྣམ་པར་སྡང་བར་མ་གྱུར་ཕྱི་ཤོལ་མེད། །དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ཡི་རྡུལ་མེད་ཅིང༌། །རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་གྲོས་འདི་ནི་འཕེལ་གྱུར་ལ། །སྐྱེས་བུ་གཞན་དག་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བར་མ་གྱུར་པའི། །དགེ་སློང་ཆ་ལུགས་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཉེ་བར་འོངས། །སུ་ཞིག་ཡིན་པ་སྨྲོས་ཞེས་མི་ཡི་ལྷ་སྲས་ཀྱིས། །དེ་ལ་མངོན་པར་དྲིས་གྱུར་དེ་ལ་དེས་སྨྲས་པ། །མི་ཡི་སྐྱེས་མཆོག་སྐྱེ་དང་འཆི་བས་འཇིགས་པ་ཡི། །ཐར་པའི་ཕྱིར་ནི་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་དགེ་སྦྱོང་ཡིན། །བདག་ནི་འགྲོ་བ་ཟད་པའི་ཆོས་ནི་ཐར་འདོད་ཅིང༌། །དགེ་ཞིང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་གནས་དེ་ཚོལ་བ་སྟེ། །རང་གི་སྐྱེ་བོ་དང་ནི་སྐྱེ་བོར་མཉམ་པའི་བློ། །ཡུལ་རྣམས་ལ་ནི་ཆགས་པའི་ཉེས་པ་ཕྱིར་ལོག་པའོ། །སྐྱེ་བོ་མེད་པའི་གནས་ཁང་དང་ནི་རི་འམ་ནགས། །ཤིང་གི་རྩ་བ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནི་གནས་པ་ཡི། །དོན་དམ་ཕྱིར་ནི་ཇི་ལྟར་ཉེར་ལྡན་སློང་མོ་བ། །སྲེད་བྲལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྒྱུ། །དེ་ལྟར་གཟིགས་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྲས་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །འདི་སྐད་སྨྲས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ནི་གཤེགས་པར་གྱུར། །དེ་ནི་དེ་ཡི་ལུས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་གཞན་གཟིགས་ ཤིང། །ལྷ་ན་གནས་པ་དེ་ཡི་དྲན་པའི་ཆེད་དུ་འོངས། །མཁའ་ལ་མཁའ་འགྲོ་བཞིན་དུ་གཤེགས་པ་དེ་ལ་ནི། །མི་མཆོག་ཡང་དག་དགའ་བར་གྱུར་ཞིང་ཡ་མཚན་གྱུར། །དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་ཐོབ་གྱུར་ནས། །མངོན་པར་ངེས་འབྱུང་ཆོ་ག་ལ་ནི་བློ་གྲོས་མཛད། །དེ་ནས་དབང་པོ་དང་མཉམ་དབང་པོའི་རྟ་ཐུལ་བ། །གྲོང་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་འདོད་རྟ་ལ་རབ་འཛེགས་ཤིང༌། །འཁོར་གྱི་སྐྱེ་བོ་དག་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མངོན་འདོད་ནགས་ནི་མ་བསྙེན་ཏོ། །དེ་ནི་རྒ་དང་འཆི་བ་ཟད་པར་བྱེད་འདོད་པ། །ནགས་སུ་གནས་ཕྱིར་བློ་གྲོས་དྲན་པ་ལ་བཟུང་ནས། གཉིས་འཐུང་དབང་པོ་ནགས་ཀྱི་ས་ནས་གྲོང་དུ་ལྟར། །འདོད་པ་ལས་མིན་གྲོང་ལ་སླར་ཡང་རབ་ཏུ་ཞུགས། །དེ་ནི་ཡང་དག་མཐོང་ནས་ཤཱཀྱའི་བུ་མོ་ཞིག །རབ་ཞུགས་ལམ་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་དང་བཅས་ཤིང༌། །ཀྱེ་མ་སྤྱན་དབང་གང་གི་བདག་པོ་འདི་འདྲ་འདིར། །མོ་དེ་བདེ་མ་མྱ་ངན་འདས་མ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་དབྱངས་འདི་སྤྲིན་ཆེན་དབྱངས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། །ཡོངས་སུ་ཐོས་ནས་མཆོག་ཏུ་ཞི་བ་རྙེད་གྱུར་ལ། །མྱ་ངན་འདས་ཞེས་སྒྲ་སྐད་ཐོས་པ་དང་ལྡན་དེས། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདའ་བའི་ཆོས་གར་བློ་གྲོས་མཛད། །དེ་ནས་གསེར་གྱི་རི་བོའི་རྩེ་མོའི་སྐུ་མངའ་ཞིང༌། །གླ
Chinese
不于他处生嗔恨，无有后顾之忧。如是彼之大士无有尘垢，此极清净之智慧增长广大，其他诸人未曾得见。具足比丘仪相之士趋近而来，人中天子问彼言：‘汝为谁耶？’彼即如是答彼言：‘人中殊胜，我乃为惧生死而为解脱而出家之沙门。我欲求尽诸有之法，欲求解脱，寻求寂静不变之境，自之生者与诸生者平等之心，于诸境上，退还贪著之过患。于无人之房舍及山或森林，或于某些树之根处而住，为真实义故，如何能成办乞食者，离贪且无所执持而游行。’如是观见之王子，如是语已，即往虚空而去。彼以其身见其他佛，为忆念住于天界之彼而至。彼如空行母般往虚空而去，人中殊胜者心生欢喜且觉稀有。彼由是获得正法之觉受，于真实出离之仪轨生起智慧。彼时调伏诸根及调伏诸根之马者，欲入城中，善乘其马，眷属诸人亦皆现欲前往，是故未趋近彼现欲之森林。彼欲灭尽老死，为住森林故，以智慧忆念受持，二饮根如从森林之地往城中，非由贪欲，复又入于城中。彼如是见已，一释迦女，以合掌而入出家之道，彼女如是说：‘噫！此等眼之自在者，乃安乐母、涅槃母。’彼时以此如大云雷之音声，完全听闻之后，获得最胜寂静，由听闻涅槃之音声，于完全寂灭之法生起智慧。彼时具足黄金山顶般之身相，
English
Without becoming angry with others, there is no looking back. Thus, that great being is without defilement, and this utterly pure wisdom increases greatly, unseen by other beings. A person with the appearance of a monk approaches. The prince of men asks him, 'Who are you?' He replies, 'O best of men, I am a renunciate who has gone forth for the sake of liberation, fearing birth and death. I desire liberation from the Dharma that exhausts all existence, seeking a state of peace and immutability, with a mind that is equal to all beings. I turn away from the faults of attachment to objects. I dwell in empty houses, mountains, or forests, or at the roots of certain trees. For the sake of true meaning, how can one become a mendicant, free from craving and wandering without attachment?' Having seen this, the prince, having spoken thus, departed into the sky. He saw other Buddhas with his body, and came to remember the one dwelling in the heavens. As he departed into the sky like a sky-goer, the best of men was delighted and amazed. From then on, he obtained the perception of Dharma, and developed wisdom in the rituals of true renunciation. Then, he who tames the senses and the horse of the senses, desiring to enter the city, mounted his horse well, and all the people of his retinue also appeared to want to go. Therefore, he did not approach the forest of desire. He desired to exhaust old age and death. Because he lived in the forest, he held wisdom in his memory. The two drinking senses, like going from the forest to the city, not out of desire, again entered the city. Having seen this, a Shakya maiden, with palms joined, entered the path of renunciation, and said, 'Alas! This master of the eyes, is a mother of bliss, a mother of nirvana.' Then, having fully heard this voice like a great thundercloud, he attained the supreme peace, and by hearing the sound of nirvana, he developed wisdom in the Dharma of complete nirvana. Then, possessing a body like the peak of a golden mountain,