Tibetan
པར་གྱུར། །རྩྭ་ནི་སྔོན་པོ་བསྟེན་བྱས་ནས། །དྲི་མ་མེད་པའི་ཆུ་འཐུངས་ཏེ། །ཁྲུས་བྱས་རི་དགས་ཕྲུག་པ་དེ། །འདུག་ཅིང་སོ་སོར་བརྐྱང་བར་གྱིས། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་སྒྲ་ལ་ཕོག་པ་རི་དགས་ཀྱི་ལིངས་ལས་སྐྱོ་བསངས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་མྱུར་དུ་འགྲོ་བའི་རྟས་འགུགས་བཞིན་པ་ཆུ་བོའི་འགྲམ་དེར་འོངས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆུ་འཛིན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆུའི་སྒྲ་ལ་མཉན་ནས་འགྲམ་གྱི་ཤིང་དང་ཤིང་གེལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་བའི་བར་དུ་ཆོད་པར་བྱས་པ། ངེས་པར་ཆུ་བོ་འདི་ལ་ཕག་གམ་རི་དགས་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། གང་ལས་སྒྲ་དེ་བྱུང་བ་དེས་མདའ་འཕངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་མདའ་ནི་མདེའུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས། །བྲང་གི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་འབིགས་ཏེ། །དེ་ཆོག་སྒྲ་ལས་ནང་གི་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ། །འགྲམ་ལས་རི་དགས་ཕྲུག་པ་ཡང་ནི་ལངས་པར་གྱུར། །སུ་ཡིས་བདག་ནི་འབིགས་པ་ཞེས་བྱ་གང་འདི་ཤེས་བྱས་ནས། །ས་ཡི་བདག་པོ་དེ་ཡི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ནི། །འདི་ནི་སུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་རྟ་ལས་མྱུར་དུ་བབས་ནས་ཀྱང༌། །བྲང་གི་དཀྱིལ་ན་མདའ་ནི་སྦྱོར་བ་སྔོ་བསངས་མཐོང་བར་གྱུར། །རྒྱལ་པོ་དེས་ཀྱང་ཡུན་རིང་པོས་ནི་དེ་ཤེས་ནས། །སྔོ་བསངས་འདི་ཞེས་མིག་ལ་མཆི་མ་འབྱུང་བ་ནི། །ཞིང་གི་ཚོགས་ལ་སྦས་པ་འདི་ནི་སྨྲ་བ་སྟེ། །རི་དགས་འདི་ཞེས་འདིར་ནི་ བདག་གིས་ཁྱོད་འབིགས་པ། །གཡོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བག་མེད་སྐྱོན་ལས་སྡུག་བསྔལ་བ། །གང་དུ་འདི་འདྲ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ནི་བྱེད། །རི་དགས་ལིངས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་མི་རྣམས་ལ། །སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་པ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །མི་སྐྱོང་སྒྲ་ཡིས་རྒྱགས་པ་དྲེགས་པ་རྨོངས་པ་ཡི། །རྣམ་ལྟུང་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་བག་མེད་བསྙེན་པ་ཡང༌། །སྙིང་རྗེ་ལ་ནི་དམིགས་ནས་ཞི་བའི་གཟུགས་ལྡན་ལགས། །ཚ་བའི་སྨོད་མོའི་མདའ་ཡིས་བདག་ནི་མ་བསད་ཅིག །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སའི་བདག་པོ་དེ་ལྟར་སྨོད་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པ་ཕྱི་ནས་འགྱོད་པས་ཀུན་ནས་སོང་བའི་ཡིད་སྨོད་མོ་འབྱུང་བ་ལ་དོགས་པ་བརྟེན་པར་བྱས་པར་གྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ལས་སྨོད་པའི་དོགས་པས་ཆོག་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་དབང་གིས་ཀྱང་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་མདའ་ནི་ཕོག་པར་གྱུར་བ་སྟེ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་གི་སེམས་ནི་གཞན་དུ་ཡང༌། །འབྱུང་བ་མིན་ཏེ་སྐྱོན་བྲལ་ཁྱོད་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། །འོན་ཀྱང་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་འདི་དག་གིས།
Chinese
成为了图画。吃了青草后，喝了无垢的水，沐浴后的那只小鹿，坐着各自伸展身体。之后，国王梵天用声音击中，从鹿的身体里体验到忧愁的消除，像被快速行走的马召唤一样，来到了河边。菩萨听着从水云中发出的水声，被岸边的树木和树丛遮挡住视线。他心想，一定有猪或鹿进入这条河里，于是朝声音发出的地方射了一箭。之后，箭带着巨大的箭头，射穿了胸膛的中央，伟大的存在（菩萨）被射中了。从那声音中，内在的自我感到痛苦，岸边的小鹿也站了起来。知道是谁射中了我之后，那位土地的主人，拥有慈悲心的人，心想这是谁啊，便迅速从马上下来。看到箭射在胸膛的中央，呈现出青蓝色的光芒。国王很久之后才认出他，眼睛里涌出泪水，说道：隐藏在田野中的这位，就是我射中的这只鹿啊。被动摇者因无知的过错而痛苦，无论在哪里，也会对像这样神圣的人们这样做。比起鹿的身体的痛苦，人们还有其他更加难以忍受的痛苦吗？不守护的人，因声音而膨胀，傲慢而愚昧，完全倾向于堕落，放纵无度。以慈悲为目标，拥有寂静的形象。不要用炽热的诅咒之箭杀我。之后，菩萨一心专注于土地的主人（国王）如此斥责，因为之后因懊悔而生起的所有念头都依赖于斥责的恐惧。伟大的国王，我满足于被您斥责的恐惧。即使您因为极度愤怒而用箭射中了我，我的心也不会改变，更何况是责备无过错的您呢？然而，这些先前所造的业。
English
It became a picture. After eating the green grass, drinking the immaculate water, and bathing, that fawn sat and stretched its body separately. Then, King Brahma, struck by the sound, experienced the alleviation of sorrow from the deer's body, and like being summoned by a swiftly moving horse, he came to the riverbank. The Bodhisattva, born from the water-holding clouds, listened to the sound of the water and was obstructed by the trees and thickets on the bank. He thought, "Surely a pig or a deer is entering this river," and shot an arrow in the direction from which the sound came. Then, the arrow, endowed with a great arrowhead, pierced the center of the chest, and that great being (the Bodhisattva) was struck. From that sound, the inner self felt pain, and the fawn on the bank also stood up. Knowing who had struck him, that lord of the earth, possessed of compassion, thought, "Who is this?" and quickly dismounted from his horse. He saw the arrow fixed in the center of the chest, emitting a blue-green light. The king recognized him after a long time, and tears welled up in his eyes, saying, "This one hidden in the field, this is the deer that I have struck. Those who are swayed suffer from the fault of ignorance, and wherever they are, they also do this to such holy beings. Is there any suffering more unbearable for people than the suffering of a deer's body? One who does not protect, swollen with sound, arrogant and deluded, completely inclined towards downfall, indulging in recklessness. Aiming at compassion, possessing a peaceful form. Do not kill me with the arrow of a fiery curse." Then, the Bodhisattva, single-mindedly focused on the lord of the earth (the king) scolding him in this way, because all the thoughts that arose from regret afterwards relied on the fear of rebuke. Great king, I am content with the fear of being rebuked by you. Even if you struck me with an arrow because of extreme anger, my mind would not change, let alone blame you who are faultless? However, these deeds done in the past...
Tibetan
།མདའ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་བདག་གི་བྲང་ལ་བརྒྱབ་པ་ནི། །དེ་ལྟར་ཁྱོད་ལ་འདིར་ནི་ཁྱོད་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་སྟེ། །མི་སྐྱོང་སྨོད་པའི་འཇིགས་པ་ཀུན་ནས་དོར་བར་གྱིས། །སྐྱེ་བོ་ཡོད་ན་ཅི་ཞིག་འཇིག་པ་མིན་དེ་བས། །བདག་ལ་ཤི་བའི་འཇིགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནི་མེད། །ཕ་དང་མ་དང་ནགས་སུ་མིག་དང་བྲལ་བ་ལ། །ཀུན་ནས་བསམས་ཏེ་བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་སོང༌། །བདག་ནི་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་སྲིད་པ་གཞན་དག་ཏུ། །དི་རིང་འགྲོ་བ་ཀུན་ནས་ཁྱབ་ཅིང་ཁྱབ་པ་ནི། །སྐྱེད་བྱེད་དང་ནི་སྐྱེད་པ་པོ་དག་སྡུག་བསྔལ་བ། །ལོང་བ་ནགས་འདི་ལ་ནི་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར། །ས་ཡི་སྐྱོང་བ་དག་ལ་ཇི་སྲིད་བར་དུ་ལུས། །འདི་ནི་སྲོག་ཆགས་ཀུན་ནས་དོར་བར་མི་བྱེད་པ། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་ལས་བདག་གིས་མྱུར་དུ་ཕ་མ་དག །དེ་སྲིད་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་མྱུར་དུ་སྤོང་བར་བྱས། །ཅུང་ཟད་རྒས་པ་ཀུན་ནས་དྲིས་པ་བསྐྱོད་པའི་སོར་མོ་ཅན། །ཨུཏྤ་ལ་ཆེན་པོ་རྙིངས་པ་ལྟར་ནི་ཀུན་སྐྱ་མདུན་ལག་གིས། །ཕ་མ་དག་ནི་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་བཅས་རེག་འགྱུར་བ། །བདག་ནི་དོན་བྱས་དེ་རིང་བདེ་ བར་སྲོག་ནི་བཏང་བར་བགྱི། །འདི་ལྟར་ཡང་བདག་གི་ཚིག་གིས་ཕ་མ་དག་ལ་ཞུ་བར་བྱ་སྟེ། མཉེས་ནི་གཤིན་པའི་ཆུ་ཡིས་ཁྱེད་ཅག་གིས། །བུ་ཡི་ཤིང་གང་འཕེལ་ཕྱིར་ཆུ་ཡིས་སྦངས་པ་ནི། །གསོང་པོར་སྨྲ་བའི་མེ་ཏོག་འདི། །དེ་ལས་ཐ་མ་ཀུན་ནས་གཟུང་བར་མཛོད། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་དག་གིས་མི་དགའ་བ་འདི་དེ་ལྟ་བུའི་དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་སྨྲ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ལྟ་མདའ་ཡིས་འབིགས་པ་ནི། །ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་བདག་གིས་ཏེ། །མི་དགའ་སྨྲ་བའི་མདའ་ཡིས་ནི། །དེ་དག་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་འབིགས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དུས་འདའ་བས་ཆོག་སྟེ། བདག་གི་ལུས་དུག་གིས་བརྒྱལ་བར་ཡོངས་སུ་སོང་བར་འདྲ་བར་ཀུན་ནས་དུབ་པ་སྟེ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་བྱ་བ་འདི་སྡིག་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་རྟ་དེ་ཡལ་ག་ལ་བཏགས་ནས་སློབ་མ་བཞིན་དུ་དུལ་བ་འཛིན་པ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་ཞུགས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ན་ས་ཡི་བདག་པོའི་རྐང་པའི་སྒྲ་ནི་རིང་ནས་ཐོས། །ཀུན་ནས་སྐམས་པའི་ཤིང་གི་འདབ་མ་བཙིར་ནས་བྱུང་བ་ནི། །ངེས་པར་ཆུ་ནི་ལིངས་པ་སྔོ་བསངས་འདི་ནི་འོངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་དེ་དག་འདི་ལྟར་ཕན་ཚུན་སྨྲ་བར་གྱུར། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་ཉེ་བར་
Chinese
箭的形状射中我的胸膛，像这样对你来说，在这里你有什么罪过呢？请完全抛弃不被赡养的责骂的恐惧。如果有人存在，有什么不是会坏灭的呢？因此，我没有丝毫对死亡的恐惧。对于在森林中失去眼睛的父母，我一直在思念，痛苦正在逼近。我因时间的支配，将在其他的存在中，今天普遍存在的一切，生育者和养育者都在受苦。盲人在这个森林里能做什么呢？我将留在统治者身边多久？这不会抛弃一切众生。我将迅速从苦行林中带走我的父母。我将迅速消除那样的痛苦。略微年老，询问一切，拥有颤抖的手指，像衰老的巨大莲花一样，一切灰白的前臂，父母以慈悲触摸着他，我完成了目标，今天快乐地献出生命。我也要这样向父母禀告我的话语：你们以逝者的水滋润，为了使儿子的树生长而浇灌的水，请从那坦率诉说的花朵中，采摘最后的花朵。然后，那些国王们想到应该如何对那些不喜欢的人说话，就对菩萨说：像你这样被箭射穿，我将堕入恶道，我如何用不悦之语的箭射穿他们呢？菩萨说：伟大的国王，时间足够了，我的身体就像完全被毒药麻痹一样，完全疲惫。然后，国王想到这件事是罪恶的，就答应这样做。就在那时，他把马拴在树枝上，像学生一样驯服地进入苦行林。那时，远远地听到了土地之王脚步的声音。那是挤压着完全干枯的树叶发出的声音。确定无疑，这片青翠的绿洲是来临了，住在那里的人们就这样互相交谈。国王也靠近了。
English
The shape of the arrow struck my chest. Like this, what fault do you have here? Please completely abandon the fear of being scolded for not being supported. If someone exists, what is not subject to decay? Therefore, I have no fear of death whatsoever. For the parents who have lost their eyes in the forest, I have been constantly thinking, and suffering is approaching. Due to the power of time, I will be in other existences. Today, everything that is universally present, the progenitors and nurturers, are suffering. What can the blind do in this forest? How long will I remain with the rulers of the land? This will not abandon all sentient beings. I will quickly take my parents from the ascetic forest. I will quickly eliminate such suffering. Slightly aged, inquiring about everything, with trembling fingers, like a withered great lotus, all gray forearms, the parents touch him with compassion. I have accomplished my purpose, and today I happily give up my life. I should also report my words to my parents in this way: You nourish with the water of the deceased, the water you poured to make the tree of your son grow, please pick the last flower from that flower that speaks frankly. Then, those kings, thinking about how to speak to those who are disliked, said to the Bodhisattva: Like you being pierced by an arrow, I will fall into the lower realms. How can I pierce them with the arrow of unpleasant words? The Bodhisattva said: Great king, time is enough. My body is completely exhausted, as if completely paralyzed by poison. Then, the king, thinking that this action was sinful, agreed to do so. At that moment, he tied the horse to a branch and entered the ascetic forest, tamed like a student. At that time, the sound of the feet of the lord of the land was heard from afar. It was the sound of squeezing the completely dried leaves. Certainly, this verdant oasis is coming. Those who lived there spoke to each other in this way. The king also approached.
Tibetan
འོངས་ནས་མི་དགའ་བ་དེ་སྨྲ་བར་མ་ནུས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་བའི་སྙིང་ཤིང་ལོས་བྱས་པའི་ར་བའི་ཉེ་འཁོར་དང་ཉེ་བར་འོངས་ཏེ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མ་སྔོ་བསངས་འདི་འོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བསམས་པར་གྱུར་པས་སྨྲས་པ། བུམ་བ་བླངས་ནས་ཆུ་ཡི་ཕྱིར་ནི་ཆུ་བོར་ཉེར་འོངས་ཏེ། །ཅི་ཕྱིར་དེ་རིང་བུ་ཁྱོད་ཡུན་རིང་ནས་ནི་ཉེར་འོངས་པ། མེ་ནི་མཆོད་ནས་འབྲས་བུ་དང་ནི་པདྨ་རྣམས་ལོང་ཤིག །འདབ་མའི་སྣོད་ལ་བཀོད་ནས་ཁྱེད་ཀྱི་ཕ་ནི་བཀྲེས་པ་སྟེ། །དེ་ནས་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་གསོང་པོར་སྨྲ་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་པ་དེ་དག་ལ་མ་བརྟགས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱད་པ་དེ་སྨྲས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡུག་བསྔལ་ཐོས་ཏེ། ཀྱེ་མ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་ བརྒྱལ་བར་ཉེ་བར་སོང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཡུན་རིང་པོས་ཀྱང་འདུ་ཤེས་བྱུང་བ་དེ་དང་དེར་སྨྲེ་སྔགས་བཏོན་ནས་སྨྲས་པར་གྱུར་པ། ཇི་སྲིད་དེ་ཡི་ལུས་ནི་ཀུན་ནས་མ་བཏང་བ། །བྱ་དང་ཅེ་སྤྱང་རྣམས་ཀྱིས་རྙིངས་པ་བྱེད་པ་ནི། །མི་དབང་བདག་ཅག་རྣམས་ནི་སྙིང་རྗེས་དེ་དྲུང་དུ། །སྡུག་བསྔལ་སྐལ་ཅན་ཁྱོད་ཀྱིས་མྱུར་དུ་རེ་ཞིག་ཁྲིད། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་དག་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་མདའི་རྨ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་བས་རྣམ་པར་བཙུམས་པའི་མིག་ཅན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གན་དུ་འོངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་མ་བུ་ཀྱེ་མ་བུ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྱུད་ནས་བརྒྱལ་བར་ཉེ་བར་སོང་བར་གྱུར་ཏོ། །མདུན་ན་འདོན་པ་དེས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་དང་བཅས་པར་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པའི་ཕྱིར་བརྩམས་ཏེ། སྟེགས་བུ་པས་ནི་ཉེར་བྱུགས་ནས། །མེ་ཏོག་མཆོད་པ་ཡང་བྱས་ཏེ། །དི་རིང་སྔགས་ནི་སྟེར་བཞིན་དུ། །མེ་ལ་བུད་ཤིང་ལྟུང་བར་གྱུར།། རྒས་པའི་མདས་ནི་ཕོག་པས་བྱ་བ་རྣམ་བྲལ་བ། །དཀའ་ཐུབ་རྣམས་ཀྱིས་འོད་མེད་ཉམ་ཆུང་ཡན་ལག་གི །དཀའ་ཐུབ་ནགས་འདིར་གནས་པ་ཡུན་རིང་དུ་ནི་བྱུང༌། །མིག་མེད་དག་དང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཁྱོད་ནི་མིག །འདི་ནི་བུ་ཡི་རང་བཞིན་མིག་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། །མུན་པ་དང་བྲལ་སྐྱོན་ནི་མེད་པས་འཕྲོག་བྱེད་པས། །ཁྱོད་ཀྱིས་བརྩེ་བ་དོར་བ་ད་ལྟར་བདག་ཅག་ལ། །གཤིན་རྗེ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ་ལོང་བ་ཉིད་འདི་བྱས། །བརྩེ་བའི་ཆུ་ཡིས་བདེ་བྱས་འཇིག་རྟེན་ཡིད་དག་ནི། །ཡོན་ཏན་ཆེ་བའི་ཆུ་སྐྱེད་གནས་ཀྱིས་ཉེར་མཛེས་པ། །གཤིན་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཅི་ཕྱིར་བདག་ཅ
Chinese
到来之后，无法说出不高兴的话语，因为痛苦而心如刀绞，来到了篱笆附近，一言不发地停留着。然后，菩萨的母亲心想：‘这位青莲色的来了。’于是说道：‘拿着水壶为了取水而来到河边，今天你为何很久才来？供奉了火，采摘了果实和莲花，放在花瓣的容器里，你的父亲饿了。’然后，梵天以清脆的声音说道：‘对于那些认识自己的人，不加思考地做了那些事，说了那些行为的过失。’他们也听到了菩萨的痛苦，说道：‘哎呀！’几乎晕倒。过了很久才恢复意识，发出哀嚎，说道：‘只要他的身体还没有完全被抛弃，鸟和豺狼还在啃食，我们这些可怜的人，出于慈悲，在他身边，你这位有痛苦的人，请尽快带走我们吧！’然后，国王们靠近，眼睛因箭伤而紧闭，来到了菩萨的身边。然后，母亲喊着‘儿子，哎呀儿子！’因痛苦而拥抱菩萨，几乎晕倒。领诵者也因怜悯而开始哀嚎：‘用台阶涂抹，也做了鲜花供养，今天在给予咒语的时候，木柴却落入了火中。被衰老的箭射中，失去了所有行为，苦行者们肢体无力，没有光芒，长期居住在这苦行林中。你就是我们这些盲人的眼睛，这是儿子的本性，眼睛很大，没有黑暗，没有瑕疵，却被夺走了。你抛弃了爱，现在对我们来说，变成了死神，让我们变成了瞎子。用慈爱的水滋养，让世界感到快乐，用具有功德的水滋润，用住所来装饰，死神你为何要夺走我们？’
English
Having arrived, unable to utter words of displeasure, with a heart wrung by suffering, approached the vicinity of the fence, remaining there without a word. Then, the Bodhisattva's mother thought, 'This blue lotus-colored one has come.' And so she spoke: 'Having taken the water pot, you come to the river to fetch water, why is it that today, my son, you have come after so long? Having offered fire, pick fruits and lotuses, arrange them in petal containers, for your father is hungry.' Then, Brahma spoke with a clear voice: 'For those who have recognized themselves, having done those things without thought, he spoke of the faults of those actions.' They also heard the Bodhisattva's suffering, and exclaimed, 'Alas!' nearly fainting. After a long time, they regained consciousness, uttering lamentations, and spoke: 'As long as his body has not been completely abandoned, and birds and jackals are still gnawing at it, we wretched ones, out of compassion, are near him, you who are burdened with suffering, please quickly take us away! ' Then, the kings approached, their eyes closed tight from the wound of the arrow, and came to the Bodhisattva's side. Then, the mother cried out, 'Son, alas, son!' and embraced the Bodhisattva in the grip of suffering, nearly fainting. The leader also, with compassion, began to lament: 'Having smeared the platform, and also made offerings of flowers, today, while giving mantras, the firewood has fallen into the fire. Struck by the arrow of old age, deprived of all actions, the ascetics, with weak limbs and without light, have long dwelt in this ascetic forest. You are the eyes of us blind ones, this is the nature of a son, the eyes are large, without darkness, without defect, yet you have been taken away. Having abandoned love, now for us, you have become Yama, making us blind. Having made the world happy with the water of love, adorned with the abode that nourishes with the water of great qualities, why do you, Yama, take us away?'