Tibetan
་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། གསོལ་ཀ་བའི་ལག་ན་རལ་གྲི་འདུག་པ་བླངས་ཏེ། དྲང་སྲོང་གི་མཆོག་དེ་དགྲ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བསད་པར་བསམས་ནས་སོང་བ་དང༌། དེ་ནས་བཙུན་མོ་དེ་དག་ལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གར་གཤེགས་པར་སྦྲན་པ་དང༌། རྒྱལ་པོ་ལ་བལྟས་ན་ཁྲོས་ནས་ཞི་བའི་མདངས་མེད་པར་མཐོང་ནས། སྙིང་མི་དགའ་བར་རྟབ་རྟབ་པོར་གྱུར་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་མིག་རིག་རིག་པོར་ལྟ་ཞིང་ལངས་ཏེ་དྲང་སྲོང་མཆོག་དེ་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་ནས། སྟོན་ཀའི་པདྨ་ཁ་འབུས་པ་འདྲ་བ་བཞིན་ཅུང་ཟད་འཛུམ་བར་བྱས་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སོང་ངོ༌། །དེའི་ཡིད་ལ་ཁྲོས་པའི་མེ་འབར་བས། བཙུན་མོ་དེ་དག་གི་སྤྱོད་ཚུལ་མཛེས་པ་དང་དུལ་ཞིང་གུས་པར་འོང་བར་མཁས་པ་དེས་ཀྱང་དེའི་ཡིད་ཞི་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །བཙུན་མོ་དེ་དག་རབ་ཏུ་སྤོབས་ཤིང་བག་ཕེབས་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ཤིང་བཞིན་འགྱུར་ལ་སྤྱོད་པ་ ཉམས་ཤིང་རྩུབ་པར་མངོན་པས་ལག་ན་མཚོན་ཆ་ཐོགས་ཏེ། དྲང་སྲོང་མཆོག་དེ་ལ་སྡང་མིག་ཏུ་ལྟ་བར་མཐོང་ནས་ཡིད་གཅུགས་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཟོད་པར་སྨྲ་བ་ལགས་ཀྱི། ལྷ་དེ་ལྟ་བུའི་ཐུབ་ཆོད་མ་མཛད་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དང༌། རྒྱལ་པོ་དེ་སེམས་རབ་ཏུ་གདུག་པས། འདི་དག་ནི་དེས་མགུ་བར་བྱས་ཟིན་ཏོ་སྙམ་ནས་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པར་གྱུར་ཏེ་མི་བཟོད་པའི་ཤུགས་དྲག་པོས་སྨིན་མ་རབ་ཏུ་གཡོ་ཞིང་མིག་ཟུར་གྱིས་ལྟ་བས། བཙུན་མོ་དེ་དག་གིས་སྤོབས་པ་དང་འཇམ་པར་སྨྲ་བའི་ཚིག་མི་ཉན་པར་བཙུན་མོའི་འཁོར་བསྲུང་བའི་ཉུག་རུམ་ལ་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པས་ལྟ་ཞིང་མགོ་བསྒྱུར་བས་རྣ་ཆ་དང་ཅོད་པན་ཟུར་ཕུད་གཡོ་བ་བཞིན་དུ་བཙུན་མོ་དེ་དག་ལ་བལྟས་ནས་སྨྲས་པ། འདི་ནི་བཟོད་པར་སྨྲ་ཞེས་ཟེར། །དེ་ཡང་ཉམས་སུ་ཡོང་མི་ལེན། །འདི་ལྟར་བུད་མེད་བསྟེན་པ་ཡི།། སྲེད་པ་འདི་ནི་བཟོད་མ་གྱུར། །ཚིག་ཏུ་གཞན་སྨྲ་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན། །བསམ་པ་གདུག་ཅིང་ཡིད་ལ་གཞན་དུ་སེམས། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་ན་མ་ཞི་འདི་སུ་ཞིག །བྲིད་པའི་ཚུལ་ཅན་ཕྱི་ཚུལ་འཆོས་ཤིང་འདུག །དེ་ནས་བཙུན་མོ་དེ་དག་རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ཤིང་རྔམ་པས་སྙིང་རྩུབ་པར་གྱུར་པ་ལས་ཡིད་གཅུགས་མ་ནུས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དེ་རབ་ཏུ་གཏུམ་ཞིང་བཅོས་དཀའ་བར་ཡང་ཤེས་ནས། ཡིད་མི་དགའ་ཞིང་མྱ་ངན་གྱིས་ནི་གདུངས། ཉུག་རུམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པས་འཁྲུགས་པའི་ལག་བརྡས་ནི་བསྐྲད། ངོ་ཚ་བས་མགོ་ནི་སྨད། དྲང་སྲོང་མཆོག་དེའི་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་དེ་ནས་བྱེར་ཏེ
Chinese
说道：“应当杀掉。”说完，就拿起侍者的手中的剑，心想一定要像对待仇人一样杀死那位 श्रेष्ठな ऋषि（drang srong gi mchog，殊胜仙人）就走了。之后，侍从们询问那些妃子，国王去哪里了。看到国王怒气冲冲，没有平和的神色，心中不悦，因惊慌而急速，眼睛睁得大大的，站起来，向那位 श्रेष्ठな ऋषि（drang srong gi mchog，殊胜仙人）合掌顶礼，像秋天的莲花初开一样稍微露出笑容，走向国王那里。因为他心中燃烧着愤怒的火焰，所以即使那些妃子的行为举止优美、温顺、恭敬，也没能平息他的怒火。那些妃子非常自信和放松，国王非常愤怒，脸色大变，行为 失态且粗暴，手里拿着武器，用仇恨的目光看着那位 श्रेष्ठな ऋषि（drang srong gi mchog，殊胜仙人），为了劝解他，说道：“这位是薄伽梵（bcom ldan 'das， भगवत्，bhagavat，世尊）宣说忍辱的人啊，请不要做出那样可怕的事情。”国王的心非常恶毒，心想：“这些人已经被他迷惑了。”于是更加愤怒，以难以忍受的强烈力量，眉毛剧烈抖动，斜眼看着。那些妃子不听他自信而温和的话语，国王愤怒地看着守护妃子的宦官，转动着头，耳环和头饰摇摆着，看着那些妃子说道：“这人说是宣说忍辱的， 却不接受实践。 像这样亲近女人的， 这种贪欲是无法忍受的。 口中说一套，身体做一套， 心思恶毒，心中另有所想。 谁能平息这苦行林中的人？ 以欺骗的姿态，伪装外表而存在。”之后，那些妃子因为国王愤怒和威严而内心变得粗暴，无法劝解他。也知道国王非常凶暴且难以调伏，心中不悦，被忧伤所折磨。宦官们也因恐惧和害怕而用慌乱的手势驱赶她们，因羞愧而低下头，为那位 श्रेष्ठな ऋषि（drang srong gi mchog，殊胜仙人）感到悲伤，然后四散而去。
English
Saying, "He should be killed." Having said that, he took the sword from the attendant's hand, thinking that he must kill that excellent sage as if he were an enemy, and went. Then, the attendants asked those consorts where the king had gone. Seeing that the king was angry and had no peaceful expression, they were displeased in their hearts, and with the force of being flustered, they looked with wide eyes and stood up, joined their palms and bowed to that excellent sage, and with a slight smile like an autumn lotus blooming, they went to the king. Because the fire of anger was burning in his mind, even the beautiful, gentle, and respectful behavior of those consorts did not calm his mind. Those consorts were very confident and relaxed, but the king was very angry, his face changed, and his behavior became unsightly and harsh. Holding a weapon in his hand, he looked at that excellent sage with hateful eyes, and in order to dissuade him, he said, "This is the Bhagavan (bcom ldan 'das, भगवत्, bhagavat, Blessed One) who speaks of patience, please do not do such a terrible thing." The king's mind was very malicious, and he thought, "These people have already been seduced by him." Then he became even more angry, and with an unbearable force, his eyebrows trembled violently and he looked askance. Those consorts did not listen to his confident and gentle words, and the king looked angrily at the eunuchs guarding the consorts, turning his head, his earrings and headdress swaying, and looked at those consorts and said, "This one says he speaks of patience, But he does not accept practice. Like this, relying on women, This desire cannot be endured. In words he speaks one thing, in body he acts another, His mind is malicious, and in his heart he thinks differently. Who can pacify this one who is not pacified in the hermitage? With a deceptive manner, he pretends to be outwardly." Then, those consorts, because the king was angry and fierce, their hearts became harsh, and they could not dissuade him. They also knew that the king was very fierce and difficult to tame, and they were displeased and tormented by sorrow. The eunuchs also, frightened and scared, were driven away by confused hand gestures. They lowered their heads in shame, and felt sorrow for that excellent sage, and then scattered.
Tibetan
་སོང་ངོ༌། །དཀའ་ཐུབ་ཆེན་པོས་དུལ་ལ་ཡོན་ཏན་གྲགས་པ་འདི། །བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་ཉེས་པ་ཡོང་མེད་པར། །རྒྱལ་པོ་ཁྲོ་བ་འདི་ནི་ཅི་ཞིག་གྱུར་ནས་སུ། །གང་ཞིག་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་ཅི་བྱེད་སུས་ཤེས་ཀྱི། །རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་སྲིད་གྲགས་པ་ཐོབ་པ་དང༌། །ཐུབ་པ་འདི་ལུས་དཀའ་ཐུབ་ལུས་འདི་དང༌། །བདག་ཅག་ཉིད་ནི་ཉེས་པ་མེད་འདི་དག །རྒྱལ་པོས་ཅིག་ཅར་བསད་པར་མི་འགྱུར་རམ། །དེ་ལྟར་བཙུན་མོ་དེ་དག་མྱ་ངན་བྱེད་པའི་ཤུགས་རིང་པོ་འབྱིན་པ་རྣམས་བྱེར་ཏེ་སོང་བའི་འོག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་དེས། དྲང་སྲོང་མཆོག་ དེ་ལ་བསྡིགས་ཤིང་ཁྲོ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་རལ་གྲི་ཕྱུང་སྟེ་བདག་རང་འདེབས་སུ་སོང་ངོ༌། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་སྨ་ཕབ་ཀྱང་མ་འགྱུར་ཞིང་བརྟན་པ་མ་ཉམས་ལ་རང་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་དེ་མཐོང་ནས་རབ་ཏུ་རྔམ་ཞིང་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཨ་ཛི་ན་དང་དབྱུག་པ་ཐོགས། །གཡོ་སྒྱུའི་བརྗིད་བག་འཆོས་པ་ནི། །བདེན་པ་བཞིན་དུ་མཐར་ཕྱིན་ཀྱང༌། །ཐུབ་པ་བཞིན་དུ་ང་ལ་ལྟ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཟོད་པ་ལ་གོམས་པས། སྨད་ཅིང་འཕྱས་པ་དེས་ཀྱང་བརྟན་པ་མ་ཉམས་པར། རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ཤིང་རྔམ་པས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ནི་མི་སྡུག་པར་གྱུར། དུལ་བར་སྤྱོད་པའི་དཔལ་ནི་ཉམས། བདག་ལ་ཕན་པ་དང་གནོད་པའི་ལམ་ནི་བརྗེད་པར་གྱུར་པ་ལ་ཡ་མཚན་ཆེར་གྱུར་ནས། ཅུང་ཟད་ཅིག་བལྟས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་བཞིན་དུ་ཚིག་འཇམ་པོས་བཞམས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྨྲས་པར་ངེས་སོ། །འདི་ལྟར་དམོད་ལ་སྐལ་བ་མེད་ལས་གྱུར་པ་ནི། །འགྲོ་བ་དག་ལ་སྲིད་པས་དེ་ཕྱིར་བདག་མི་སེམས། །ཁྱོད་ལ་འོས་པའི་བཀུར་སྟི་བདག་གིས་བྱ་བ་ལས། །ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མི་རིགས་མ་བྱས་སེམས་ལ་གཅགས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང༌། འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་ཁྱེད་ལྟ་བུ་དག་ནི། །དམ་པ་མ་ཡིན་སྤྱོད་པའི་ལམ་འཇུག་པ། །ཐུབ་ཆོད་བྱས་ཏེ་སྤྱད་པ་མི་རིགས་ཀྱི། །དེ་བས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ལམ་དུ་འཇུག་པར་རིགས། །ལེགས་པ་དག་ཀྱང་ཅུང་ཟད་མི་རིགས་མཐོང༌། །ཁ་ཅིག་ཉེས་ཀྱང་ལེགས་པ་འདྲ་བར་སྣང༌། །གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་ཅན་དག་མ་བརྟགས་པར། །དགོས་པའི་དོན་ནི་ཆེད་དུ་མི་རྟོགས་སོ། །དགོས་པའི་དོན་ནི་ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་སུ། །རིགས་དང་མི་རིགས་བྱ་བ་ལེགས་རྟོགས་ནས། །བསྟན་དག་ལམ་དུ་ལེགས་པར་ཞུགས་ནས་ནི། །ཆོས་དང་སྲིད་དང་བདེ་བའི་དོན་བསྒྲུབས་ན། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་ཉམས་མི་འགྱུར། །དེ་བས་རབ་ཏུ་རྒོད་པའི་བློ་བཏུལ་ནས།། གྲགས་པར་གྱུར་པའི་ལས་ཉིད་བརྩ
Chinese
就走了。伟大的苦行者以调伏和功德而闻名，我们为了避免任何过失，这位愤怒的国王会变成什么样呢？谁知道谁进入了道路，又会做什么呢？国王获得了王位和名声，这位能忍受苦行的人，这个身体，以及我们这些没有过失的人，难道不会被国王一下子全部杀掉吗？就这样，那些悲伤哭泣的妃子们四散而去了，之后，那位国王，对正直的圣人 进行恐吓，以愤怒的力量拔出宝剑，就要砍向自己。伟大的菩萨虽然受到了这样的贬低，却没有改变，坚定不移，看到他自然的举止，国王非常害怕，对他说：拿着阿字那和棍棒，伪装出庄严的样子，即使像真理一样最终完成，也像能忍受的人一样看着我。然后，菩萨因为习惯了忍耐，即使受到了诽谤和嘲笑，也没有失去坚定。国王愤怒而可怕的行为变得令人厌恶，调伏的行为的光辉消失了，他忘记了对自己有利和有害的道路，对此感到非常惊讶，稍微看了一下，像慈悲一样用柔和的语言安慰他，肯定说了这样的话：像这样没有受到诅咒的命运所致，众生才会有这样的遭遇，因此我不担心。我应该对你进行应有的尊敬，即使只是一句话，也不应该做不合适的事情，要放在心上。伟大的国王啊，像您这样为众生谋福利的人，进入非圣洁的行为道路，不应该以忍耐来行事，而应该进入分别观察的道路。即使是好的方面，也稍微看到一些不合适的，有些即使是坏的，看起来也像是好的。如果不分析具有特殊理由的事情，就无法理解必要的意义。在充分分析必要的意义之后，充分理解了合适与不合适的行为之后，如果能够很好地进入教义的道路，那么就能成就佛法、政治和安乐的意义。这些本身就不会使众生衰败。因此，要调伏极度傲慢的心，努力从事有声望的事业。
English
Then they left. This great ascetic, known for his taming and virtues, what will become of this angry king, so that we avoid any faults? Who knows who has entered the path and what they will do? The king has obtained kingship and fame, this one who can endure hardship, this body, and we who are without fault, will we not be killed all at once by the king? Thus, those consorts who were weeping and wailing dispersed and left, and after that, the king, to the upright sage, threatened him and, with the force of anger, drew his sword and went to strike himself. The great bodhisattva, even though he was reviled in this way, did not change and his steadfastness did not diminish, and seeing his natural conduct, the king was greatly frightened and said to him: Take the ajina and the staff. The pretense of majestic demeanor, even if it is perfected like the truth, look at me like one who can endure. Then, the bodhisattva, accustomed to patience, even though he was slandered and ridiculed, did not lose his steadfastness. The king's angry and fearsome behavior became repulsive, the splendor of taming behavior vanished, and he forgot the path of what is beneficial and harmful to himself, and was greatly amazed by this. He looked at him for a moment and, like compassion, comforted him with gentle words, and it is certain that he said these words: Like this, caused by a fate that is not cursed, beings will have such experiences, therefore I do not worry. I should give you the respect you deserve, and even if it is just a word, I should not do anything inappropriate, keep it in mind. Great king, those like you who work for the benefit of beings, entering the path of non-holy conduct, should not act with endurance, but should enter the path of discriminating observation. Even in the good aspects, one sees some things that are inappropriate, and some things that are bad seem to be good. If one does not analyze things with special reasons, one cannot understand the necessary meaning. After fully analyzing the necessary meaning, after fully understanding the appropriate and inappropriate actions, if one can enter the path of the teachings well, then one can accomplish the meaning of Dharma, politics, and happiness. These themselves will not cause beings to decline. Therefore, tame the extremely arrogant mind and strive to engage in reputable deeds.