Tibetan
་རོ། །ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དེ་དམ་པའི་ཆོས་མཉན་པ་དང༌། བཟོད་པའི་གཏམ་བྱ་བ་དང༌། བྱམས་པ་ལ་སྙིང་ཉེ་བར་བྱ་བ་དང༌། སྡིག་པའི་ལས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྤྲེའུ་ཆེན་པོར་སྐྱེས་པའི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་བཞི་པའོ།། །།བམ་པོ་དགུ་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་བདག་ལ་གསོད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་ཉེས་པར་གྱུར་ན་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱེད་ཀྱི་ཡལ་བར་མི་དོར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་ཞིག་ཅིག་འབྲོག་དགོན་པ་མིའི་རྒྱུན་ལྷུང་མེད་ཅིང་སྒྲ་མི་གྲག་པ། རི་དྭགས་ཀྱི་རིགས་མང་པོ་གནས་པ་ཤིང་གི་རྩ་བ་དང་ལྡུམ་བུ་མང་པོ་རྩྭ་སྟུག་པོའི་ནང་དུ་ནུབ་པ། མགྲོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་དང་བཞོན་པའི་རྐང་པས་ལམ་གྱི་སྲོལ་མ་བཏོད་པ། འབབ་ཆུ་འབབ་པ་དང༌། གྲོག་མཁར་དང༌། གད་པ་དག་གིས་ས་གཞིའི་ཕྱོགས་མི་བདེ་བ་ཞིག་ན་རི་དྭགས་ཤ་ར་བྷ་སྟོབས་རྩལ་དང༌། མགྱོགས་པ་དང༌། སེམས་ སྟོབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཤིང་ལུས་སྲབ་པ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་སྙིང་རྗེ་ལ་གོམས་པ་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་ཅིང་རྩྭ་དང་ལོ་མ་དང་ཆུ་ཙམ་གྱིས་འཚོ་བ་ཆོག་ཤེས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་དགོན་པ་ན་གནས་པ་ལ་དགའ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལ་དགའ་བ་བཞིན་དུ་འབྲོག་དགོན་པ་དེ་ན་བརྒྱན་ཏེ་གནས་པར་གྱུར་ཏེ། །རི་དྭགས་ལུས་ལ་མི་ལྟར་བརྟན་པའི་སེམས། །དཀའ་ཐུབ་ཅན་བཞིན་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་བརྩེ། །ནགས་ཚལ་དབེན་པ་དེར་ནི་དེར་གནས་པ། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་བཞིན་རྩྭ་མཆོག་དག་གིས་མགུ། །དེ་ནས་རེ་ཞིག་ཅིག་ཡུལ་དེ་ལ་དབང་བའི་རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་བཟང་པོ་ལ་ནི་ཞོན། ལག་ན་མདའ་གཞུ་ཐོགས་ཏེ། བདག་ཉིད་རི་དྭགས་ལ་འཕོང་སྐྱེན་ནམ་མི་སྐྱེན་ཚད་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པའི་དབང་གིས་རི་དྭགས་བསྙེགས་པ་དང༌། རྟ་རབ་ཏུ་མགྱོགས་པས་རྟ་དང༌། གླང་པོ་ཆེ་དང༌། ཤིང་རྟ་དང༌། རྐང་ཐང་གི་ཚོགས་རྣམས་རྒྱང་རིང་པོར་ལུས་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་དེར་འོངས་པ་དང༌། རྒྱང་རིང་པོ་ནས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་མཐོང་ནས་བསད་པར་བསམས་ཏེ། མདའ་མདེའུ་རྣོན་པོ་ཅན་ཕྱུང་ནས། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གང་ན་འདུག་པ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་རྟ་མགྱོགས་པ་དེ་བརྒྱུགས་པ་དང༌། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྒྱལ་པོ་དེ་རྟ་མགྱོགས་པ་ལ་ཞོན་ཏེ་མདའ་གཞུ་ཐོགས་ནས་བསྙེགས་པ་མཐོང་བ་དང༌། སླར་རྒོལ་བར་ནུས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གྱ་ཚོམ
Chinese
如是，对如来之大本体也应说。应行供养，听闻正法，讲述忍辱之语，亲近慈爱，揭示罪业之过患，也应说。大猴转生之篇，第二十四。第九品。 具有大悲心者，即使是杀害自己的人，如果遭遇不幸，也会怜悯，不会舍弃。 譬如，一位菩萨，暂且住在一个荒无人烟、寂静无声的偏僻处，那里栖息着许多种类的野兽，树根和灌木丛没入茂密的草丛中，没有宾客的车马和脚印开辟的道路，流水潺潺，峡谷和悬崖使地面崎岖不平。据说，那里有一只名叫夏拉巴的野兽，它力大无比，行动敏捷，心力充沛，身体轻盈。 它习惯于慈悲，不伤害众生，仅仅依靠草、叶和水就能满足生活，凭借着知足的功德，像喜欢隐居的瑜伽士一样，喜欢住在寂静的寺庙里，并以此为庄严。 具有野兽之身，却有如人般坚定的心， 像苦行者一样慈爱众生。 在那寂静的森林里安住， 像瑜伽士一样以最好的草为食。 之后，有一段时间，那个地方的国王骑着一辆好车， 手持弓箭， 为了测试自己射猎野兽的技巧，由于贪恋而追逐野兽， 他的快马使得马、象、车和步兵远远地落在后面，他来到了那个方向。 从远处看到那位伟大的菩萨，心想杀死他，于是抽出了锋利的箭矢。 快马朝着那位大士所在的方向奔驰。 菩萨看到国王骑着快马，手持弓箭追赶过来， 虽然有能力反击，但
English
Thus, it should also be said of the great essence of the Thus-Gone One. One should make offerings, listen to the true Dharma, speak words of patience, be close to loving-kindness, and reveal the faults of sinful deeds. The chapter on being born as a great monkey, the twenty-fourth. The ninth fascicle. Those who possess great compassion will have compassion even for those who kill them if they encounter misfortune, and will not abandon them. For example, a Bodhisattva once lived in a remote and desolate hermitage, devoid of human habitation and silent, where many kinds of wild animals dwelled, the roots of trees and many shrubs were submerged in the thick grass, and no paths were created by the carts and feet of guests. Where streams flowed, and ravines and cliffs made the ground uneven. It is said that there lived a wild animal named Sharabha, endowed with great strength and skill, swiftness, abundant mental power, and a slender body. Accustomed to compassion, it did not harm sentient beings, and was content to live on grass, leaves, and water alone. With the merit of contentment, like a yogi who delights in seclusion, it delighted in dwelling in that solitary hermitage, adorning it. With the body of a wild animal, yet with a mind as steadfast as a human, Like an ascetic, cherishing all beings. Dwelling there in that solitary forest, Like a yogi, nourished by the finest grasses. Then, for a time, the king who ruled that land rode upon a fine chariot, Holding bow and arrow in hand, To test whether he was skilled or unskilled in shooting wild animals, he pursued them out of attachment. His swift horse left the horses, elephants, chariots, and foot soldiers far behind, and he came to that direction. Seeing the great Bodhisattva from afar, he thought to kill him, and drew out a sharp arrow. The swift horse galloped towards the direction where the great being was. Then the Bodhisattva saw the king riding on a swift horse, holding bow and arrow, pursuing him, Although he had the power to retaliate,
Tibetan
་དུ་རྒོལ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་མགྱོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བརྒྱུགས་ཏེ་སོང་ངོ༌། །དེ་རྟ་བཟང་དེས་བསྙེགས་པ་དང་ལམ་ཀ་ན་གྲོག་རོང་ཆེན་པོ་ཅིག་ཡོད་པ་ལ་བ་གླང་གི་རྗེས་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་མཆོངས་ནས་བྲོས་ཏེ་སོང་ངོ༌། །དེ་ནས་རྟ་དེ་རི་དྭགས་ཤ་ར་བྷ་བྲོས་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་དུ་མགྱོགས་པར་བསྙེགས་པ་དང༌། གྲོག་རོང་དེ་ལ་ཐུག་ནས་མཆོངས་མ་ནུས་ནས་འཐེན་ནོ། །དེ་ནས་རྟ་ཡི་ཐོག་ནས་རྒྱལ་པོ་མཚོན་ཆེར་བཅས་པ་སྟེ། །གྲོག་རོང་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་ལྷུང༌། །ལྷ་མིན་དམག་མི་མཚོར་ལྷུང་བཞིན། །དེ་ཡི་མིག་ནི་རི་དྭགས་དེ་ལ་ཡེངས། །གྲོག་རོང་དེ་ཡང་མཐོང་བར་མ་གྱུར་ཞིང༌། །མི་བརྟན་སྐྱོན་གྱིས་རྟ་ཡི་གོང་ནས་གཡོས། །རྟ་མགྱོགས་ཤུགས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལྷུང་བར་གྱུར། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྟའི་ རྨིག་པའི་སྒྲ་མི་གྲགས་པ་དང༌། ཅི་རྒྱལ་པོ་དེ་སླར་ལོག་གམ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཏེ་སླར་བལྟས་པ་དང༌། རྟ་ཞོན་པ་མེད་པར་གྲོག་རོང་ཁ་ན་འདུག་པ་མཐོང་ངོ༌། །དེས་བསམས་པ། རྒྱལ་པོ་དེ་གྲོག་རོང་གི་ནང་དུ་ལྷུང་གོར་མ་ཆག་གོ་སྙམ་མོ། །འདི་ན་ངལ་བསོ་རུང་བའི་རྟེན་ནམ། ཤིང་དྲུང་གྲིབ་མ་སྟུག་པོ་ཅན་ནམ། ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མ་སྔོན་པོ་འདྲ་བའི་མཚོ་ཡང་མེད། འདི་ལྟ་བུའི་འབྲོག་དགོན་པ་གཅན་གཟན་ཁྲོ་བོ་རྣམས་རྒྱུ་བ་ན་རྟ་བཞག་སྟེ་ངལ་བསོ་ཞིང་འདུག་པའི་གནས་ཀྱང་མེད། རི་དགས་བཤོར་དུ་ཡང་མེད། གབ་ཏུ་རུང་བའི་རྩྭ་མཐུག་པོ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། །དེ་བས་ན་རྒྱལ་པོ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲོག་རོང་འདིའི་ནང་དུ་ལྷུང་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་མོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་དེ་ལྟར་ངེས་པར་གྱུར་ནས། དེས་བདག་གསོད་པ་ལ་འོངས་པ་ཡིན་ཀྱང༌། དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཉིད་རྒྱལ་མཚན་བཟང་པོའི་རྒྱན་རྣམས་དང༌། །ཕུབ་དང་མཚོན་ཆ་མང་པོས་རྣམ་པར་མཛེས། །རྟ་དང་གླང་ཆེན་ཤིང་རྟ་རྐང་ཐང་དང༌། །སིལ་སྙན་སྣ་ཚོགས་སྒྲ་སྒྲོགས་དཔུང་དག་གིས། །ཕྱི་བཞིན་བསྐྱལ་ཞིང་མཛེས་པའི་གདུགས་ཀྱིས་བསྐྱབས། །གཡག་རྔའི་བསིལ་གཡབ་གཡོབ་པས་མཛེས་པར་བྱས། །སྐྱེ་བོ་མང་པོས་ལྷ་ཡི་དབང་པོ་བཞིན། །མཆོད་པའི་རྒྱལ་སྲིད་བདེ་བ་མྱོང་གྱུར་ནས། །དེ་རིང་ཁོ་ནར་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྷུང༌། །ལྷུང་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡན་ལག་གྲུགས་པར་གྱུར། །རྒྱལ་བར་གྱུར་ཏམ་ཡང་ན་མྱ་ངན་བྱེད། །ཀྱེ་མའོ་མཚར་བྱས་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྱུར། །སྡུག་བསྔལ་མ་མྱོང་རབ་ཏུ་གཞོན་ཤ་ཅན། །ཡ་རབས་རྣམས་ལ་ཉམས་ཉེས་གནོ
Chinese
为了避免反击，以极快的速度跑开了。那匹好马追赶着，路途中有一个大峡谷，它像牛犊一样跳跃着逃走了。然后，那匹马以极快的速度追赶着那只夏拉巴（Śarabha）逃跑的路线。到达峡谷时，无法跳跃，就停了下来。然后，国王连同武器从马背上掉落，掉进了大峡谷里，就像阿修罗的士兵掉进海里一样。他的眼睛盯着那只野兽，没有看到那个峡谷。由于不稳固的缘故，他从马背上摔了下来。由于马的速度很快，国王掉了下去。然后，菩萨没有听到马蹄的声音，心想：‘难道国王又回来了吗？’当他回头看时，看到马没有骑手，停在峡谷边。他想：‘国王一定掉进峡谷里了。’这里没有可以休息的地方，没有树荫浓密的树，也没有像蓝色莲花瓣一样的湖泊。在这样的荒野里，凶猛的野兽出没，没有地方可以放下马休息。也没有可以追逐的野兽，也没有可以躲藏的茂密的草地。因此，国王一定是被恶鬼吃掉，掉进这个峡谷里了。’伟大的圣者这样确定之后，心想：‘即使他是来杀我的，我也要对他生起大慈悲心。’他拥有美好的旗帜和装饰品，以及盾牌和许多武器，由马、大象、车辆和步兵，以及各种乐器发出声音的军队护送，后面跟着，用美丽的伞盖遮蔽，用牦牛尾拂尘扇动，显得非常美丽。许多人像天神一样供养，享受着王国的幸福，今天却掉进了巨大的悬崖里。掉落的冲击力使他的肢体断裂。他会获胜吗？还是会悲伤？唉！真是奇怪！他变成了烦恼的本性，一个没有经历过痛苦，非常年轻的人，给善良的人们带来了不幸。
English
In order to avoid retaliation, it ran away with extremely swift speed. That good horse pursued, and there was a large canyon on the way, which it jumped over like a calf and fled. Then, that horse pursued with great speed along the very path that the Śarabha deer had fled. Reaching the canyon, it could not jump and stopped. Then, the king, along with his weapons, fell from the horse into the great canyon, like Asura soldiers falling into the sea. His eyes were fixed on that wild animal, and he did not see the canyon. Due to instability, he slipped from the horse's back. Because of the horse's speed, the king fell. Then, the Bodhisattva did not hear the sound of the horse's hooves, and thought, 'Has the king returned again?' When he looked back, he saw the horse standing at the edge of the canyon without a rider. He thought, 'The king must have fallen into the canyon.' There is no place to rest here, no tree with dense shade, and no lake like blue lotus petals. In such a wilderness, where fierce wild animals roam, there is no place to leave the horse and rest. There are also no wild animals to hunt, and not even a little thick grass to hide in. Therefore, the king must have been eaten by evil spirits and fallen into this canyon.' Having determined this, the great being thought, 'Even though he came to kill me, I will generate great compassion for him.' He was adorned with fine banners and ornaments, shields and many weapons, escorted by horses, elephants, vehicles, and infantry, and an army making sounds with various musical instruments, followed behind, sheltered by beautiful parasols, and made beautiful by waving yak-tail whisks. Many people made offerings like a god, and he enjoyed the happiness of the kingdom, but today he has fallen into a great precipice. The force of the fall has broken his limbs. Will he be victorious? Or will he grieve? Alas! How strange! He has become the nature of affliction, one who has not experienced suffering, a very young person, bringing misfortune to virtuous people.