Tibetan
ཆིས། །མ་བརྟེན་པ་དང་རབ་ཏུ་བརྟེན་དྲགས་དང༌། །བསླང་བ་དྲགས་ན་བྱམས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་བས་གནས་པའི་སྐྱོན་ལ་མཛའ་བའི་མཇུག་འདི་ནི། །བསྲུང་བར་འཚལ་གྱིས་བདག་ནི་རེ་ཞིག་མཆིས། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་མི་འགྲོར་མི་བཏུབ་ཡང༌། །ང་ལ་སེམས་ནས་ད་རུང་སླར་ཡང་འདིར་བྱོན་ཅིང་བདག་སྤྱན་རས་ཀྱིས་བཙལ་བར་རིགས་སོ། །ཧ་ཅང་མ་བརྟེན་པ་ལས་འཁོན་བྱུང་བ་མི་རིགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་གནས་པ་འདི་དག་ནི་བར་ཆད་མང་ལ་གནོད་པ་དང་དགྲ་མང་བས་གདོན་མི་འཚལ་བར་མཆིའོ་ཞེས་མཆིད་ཀྱིས་འཚལ་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་མཆི་བའི་སྐབས་དང་ལྡན་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཞལ་ལྟའོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས། རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་ཚིག་འཇམ་པོས་དགའ་བར་བྱས་ནས། རྒྱལ་པོ་ དེས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ལས་བྱུང་སྟེ་སོང་ངོ༌། །དེ་ཁྱིམ་པ་དང་བརྟེན་པ་དེས། སེམས་མི་བདེ་བར་གྱུར་ནས་དགོན་པའི་གནས་ཞིག་ཏུ་གནས་ཏེ་བློ་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པར་དེ་ན་གནས་པ་ལས། རིང་པོར་མ་ལོན་པར་བསམ་གཏན་བཞི་དང༌། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །རབ་ཏུ་ཞི་བའི་བདེ་བའི་རོ་མྱོང་བ་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་དྲན་པ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་དེ་ད་ལྟ་ཇི་ལྟར་འདུག་སྙམ་པ་དང༌། དེ་ནས་དེས་འདི་ལྟར་བློན་པོ་དེ་དག་གིས་ལྟ་བ་གང་ལ་ཆགས་པ་དེ་དག་ལ་ལྟར་བཅུག་པ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལ་བློན་པོ་ལ་ལས་ནི་རྒྱུ་བརྟགས་མི་བཟོད་པའི་དཔེ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ལས་དྲངས་སོ། །པདྨའི་སྡོང་པོ་ལོ་མ་མེ་ཏོག་སྙིང་པོ་དང༌། །ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་འཇམ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་གང༌། །བྱ་ཡི་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་རིས་སུ་བྲིས་པ་སུ། །འགྲོ་བ་འདི་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ངེས། །ཁ་ཅིག་ནི་དབང་ཕྱུག་གི་བློས་སྦྱར་བ་རྒྱུ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་བྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ། །འདི་ལ་ཀུན་ཏུ་བདག་པོ་མཐའ་ཡས་གཅིག་ཅིག་ཡོད། །སྣ་ཚོགས་འདི་དག་རང་དགར་བྱེད་པ་ངེས་པར་ཡོད། །འཇིག་རྟེན་བྱས་ན་ཕྱིས་ཀྱང་མཉམ་དུ་མེད་པར་བྱེད། །ཡང་ལ་ལས་ནི་བདེ་དང་མི་བདེ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་བྱས་ཀྱི་འབད་པའི་མཐུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་དུ་བཅུག་གོ །དངོས་པོ་མཐའ་ཡས་སོ་སོར་གནས་པ་མང་པོ་རྣམས། །གཅིག་པུས་དུས་གཅིག་ཏུ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ་བར་ནུས། །བདེ་བར་བྱེད་ལའང་མཁས་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར། །དེ་བས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་
Chinese
辞毕。不亲近和过于亲近，抬举过度则会失去慈爱。因此，对于存在的过失，友谊的结局，应当守护，我暂且告辞。国王说：如果不能让你不走，也请你心中想着我，再次光临此处，用您的慧眼来寻找我。不要因为过于亲近而产生嫌隙。菩提萨埵说：大国王，这些世间存在的事物，障碍多，损害和敌人也多，所以不宜久留，告辞的话也不合适。如果到了告辞的时候，我会瞻仰您的容颜。这位大士用柔和的言辞使国王高兴，国王对他进行款待，然后他离开了那个国家。那位居家者和亲近者，心中不安，于是在一个寺庙的地方住下，专心致志地进行禅定。在那里住下后，不久就获得了四禅和五种神通。体验到极度寂静的快乐滋味后，他对国王产生了深切的思念，心想：国王现在怎么样了？然后，他看到那些大臣们沉迷于各种见解，并让他们去观察。其中一些大臣引用了无法推究原因的例子，从而引出了无因论的观点。莲花的茎、叶、花、心，颜色、形状和柔软等原因是什么？鸟的翅膀上绘制的各种图案是谁画的？这些众生的本质本来就是如此。有些人则认为自在天（Īśvara， ईśवर， Īśvara，自在天）的智慧是原因，认为这一切不可能是无缘无故产生的。因为这里有一个无所不在、无边无际的主宰。他可以随意创造各种事物。如果他创造了世界，之后也会一起毁灭。还有一些人认为，这些快乐和不快乐都是由过去的业力造成的，而不是通过努力获得的。因此，他们让人们接受这种观点。无数的事物各自存在，众多事物，一个人怎么能在同一时间完成呢？即使是带来快乐的人，也会遭受痛苦。因此，这一切
English
Having finished speaking, not being close and being too close, and excessive praise will lead to the loss of love. Therefore, regarding the faults of existence, this end of friendship, one should guard it, and I shall take my leave for now. The king said: If I cannot prevent you from leaving, please keep me in your heart and visit me here again, seeking me with your wise eyes. It is not appropriate for resentment to arise from being too close. The Bodhisattva said: Great King, these things that exist in the world have many obstacles, harms, and enemies, so it is not appropriate to stay long, and farewell is not suitable. If the time for farewell comes, I will behold your face. That great being pleased the king with gentle words, and the king treated him with respect, and then he left that country. That householder and close friend became uneasy in his heart, so he stayed in a monastery and devoted himself to meditation. After staying there, he soon attained the four dhyanas and the five supernormal powers. Having tasted the bliss of perfect peace, he felt a deep longing for the king, wondering: How is the king doing now? Then, he saw that those ministers were indulging in various views and had them observe. Some of the ministers cited examples that could not be investigated, thus leading to the view of causelessness. What is the cause of the lotus stem, leaves, flowers, heart, color, shape, and softness? Who painted the various patterns on the wings of birds? The nature of these beings is inherently so. Some argue that the wisdom of Īśvara (Īśvara, ईśवर, Īśvara, the Lord of Freedom) is the cause, believing that all of this could not have arisen without a cause. Because there is an omnipresent, boundless master here. He can create all kinds of things at will. If he creates the world, he will also destroy it together later. Others believe that all these happiness and unhappiness are caused by past karma, not by effort. Therefore, they allowed people to accept this view. Countless things exist separately, many things, how can one person accomplish them at the same time? Even those who bring happiness will suffer. Therefore, all of this
Tibetan
སྔོན་གྱི་ལས་ལས་གྱུར། །གཞན་དག་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་གཏམ་གྱིས་དེ་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཁ་དོག་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་ཤིང༌། །ལས་ཀྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་འོན་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཆུ་དགས་ན་རྣམས་ཀྱང་སླར་ནི་དེ་བཞིན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་དེ་དང་འདྲ་བར་བདེ་ལ་གཞོལ་བར་མཛོད། །ཁ་ཅིག་ནི་དེ་ལ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ལས་འབྱུང་བ་གཡོ་དང་དགྲ་ཐབས་དང་འབྲེལ་པ། སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་ སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཆོས་དང་འགལ་བ་ལ། འདི་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཆོས་ལགས་སོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །བརྟེན་པའི་མི་རྣམས་ལ་ནི་གྲིབ་མའི་ལྗོན་ཤིང་བཞིན། །དེ་དག་ཇི་སྲིད་དགོས་པའི་དུས་ལ་མ་བབ་པ། །དེ་སྲིད་བྱས་པ་གཟོ་བས་རང་གི་གྲགས་པ་བསྲུང༌། །དགོས་པ་བྱུང་ན་མཆོད་སྦྱིན་ཕྱུགས་བཞིན་དེ་དག་སྤྱད། །དེ་ལྟར་བློན་པོ་དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་དེ་ལྟ་བ་ངན་པའི་ལམ་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་དྲངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྒྱལ་པོ་དེ་སྐྱེ་བོ་སྡིག་པ་ཅན་དག་བརྟེན་ཅིང་བློ་གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་འཇོག་པས་ལྟ་བ་ངན་བའི་གཡང་སར་ལྷུང་དུ་ཉེ་བར་དགོས་ནས་དེ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བར་གྱུར་ནས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཐབས་བསམས་པ། ཡོན་ཏན་གོམས་པས་དགེ་བ་རྣམས། །ལེགས་པར་བྱས་པ་སེམས་ལ་གནས། །པདྨའི་འདབ་ལས་ཆུ་བོ་བཞིན། །ཉེས་པར་བྱས་པ་མི་ཆགས་སོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསམས་པ། ད་ནི་དེའི་དུས་ལ་བབ་པོ་སྙམ་ནས། རང་གི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་སུ་སྤྲེའུ་ཆེན་པོ་ཞིག་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུས་དེའི་པགས་པ་བཤུས་ཏེ། གཞན་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས། དེས་སྤྲེའུའི་པགས་པ་ཆེན་པོ་སྤྲུལ་པ་དེ་གྱོན་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་ཕྱིན་པ་དང༌། ཆབ་སྒོ་བས་ཀྱང་སྦྲན་ནས། རྒྱལ་པོའི་འཁོར་ཚོགས་པ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མི་འཁྲུག་པར་འཁོད་པའི་མཐའ་ནི་མཚོན་ཆ་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐོར། བློན་པོ་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང༌། ཕོ་ཉ་དང༌། ནང་མི་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གང༌། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཆས་ནི་བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་རྒྱ་ཆེ། ཆབ་སྒོ་ཆེན་པོའི་སྒོ་བ་རལ་གྲི་དང་དབྱུག་པ་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྲུང༌། མིའི་བདག་པོ་ནི་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་པར་འོངས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་ཀྱང་བསུ་བ་ལ་སོགས་པ་མགྲོན་འོངས་པའི་བཀུར་སྟི་བྱ་བ་དང་སྙན་པར་སྨྲ་པ་གདན་བཏིང་བ་བྱས་ནས། སྤྲེའུའི་པགས་པ་གྱོན་པ་ངོ་མཚར་ཆེར་བཟུང་ནས་དྲིས་པ། འཕགས་པ་ལ་སྤྲེའུའི་པགས་པ་འདི་ཕུལ་བས་བ
Chinese
源于往昔之业。其他则以断见之言，为了使之享受所欲之乐，而如是说： 各种形态颜色具足功德之树，非由业力所造然亦能生。 水清凉者亦复如是能再生，世间亦如是故应耽著于乐。 有些人则宣扬说，那与王族之典籍中所出之欺诳与敌对之手段相关联，无有慈悲且 具有过失并与佛法相违背的，此乃国王之法。 对于所依赖之人则如荫凉之树木， 那些人只要尚未到需要之时， 那时就以报恩来守护自己的名声， 一旦需要之时就如祭祀之牲畜般使用他们。 如是那些大臣们将国王引入那恶见的歧途。 其后菩萨想到国王依赖恶人且将心托付于他人， 必将濒临堕入恶见之悬崖，因此对其心生怜悯，遂思惟阻止其堕落之方法： 串习功德诸善行， 善妙所作住于心， 犹如莲叶之水滴， 不染所作诸恶业。 其后菩萨心想：现在时机已到。 遂于自己苦行之处幻化出一只大猴子， 以神通力剥下其皮， 令他人无法看见， 他自己则披上那幻化之大猴皮，前往国王之王宫门口。 守门人也禀告了。 国王之眷属依次就座，秩序井然，周围则由持兵器者环绕。 大臣、婆罗门、使者以及主要内眷则坐满。 众人之服饰稳重端庄且宽大。 大王宫之守门人则由持刀剑与棍棒者守护。 人主则来到狮子宝座上就坐。 国王也以迎接等迎宾之礼，以悦耳之语铺设坐垫等，对披着猴皮者大为惊奇，并问道： 圣者您献上这猴皮是为
English
It arises from past actions. Others, with words of nihilistic views, say this in order to make them indulge in the enjoyment of desires: Trees with various forms, colors, and qualities, are not made by karma, yet they still arise. Cool waters also regenerate in the same way. The world is like that, so indulge in pleasure. Some proclaim that what comes from the royal lineage's scriptures, related to deceit and hostile tactics, lacking compassion, with faults, and contrary to the Dharma, is the law of the king. To those who rely on them, they are like shady trees. As long as the time of need has not come, they protect their reputation by repaying favors. When the need arises, they use them like sacrificial animals. Thus, those ministers led the king into those paths of wrong views. Then, the Bodhisattva thought that the king, relying on evil people and entrusting his mind to others, was about to fall into the abyss of wrong views, so he felt compassion for him and thought of a way to prevent him from falling. By habituating to qualities, all virtues, well-done deeds remain in the mind. Like water on a lotus petal, evil deeds do not cling. Then the Bodhisattva thought, "Now the time has come." He manifested a great monkey at his place of asceticism, peeled off its skin with his magical power, made it invisible to others, and then he himself put on the great monkey skin that he had manifested and went to the gate of the king's palace. The gatekeeper also announced it. The king's retinue was seated in order, without confusion, surrounded by those holding weapons. Ministers, Brahmins, messengers, and the main inner circle were full. The clothes of the people were stable, dignified, and spacious. The gatekeepers of the great palace were guarded by those holding swords and clubs. The lord of men came to sit on the lion throne. The king also performed the welcoming and other hospitality for the guest, laid out seats with pleasant words, and, greatly surprised by the one wearing the monkey skin, asked, "Holy one, by offering this monkey skin...