Tibetan
། ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་རབ་ཏུ་དད་པའི་ལམ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་དེ་དང་དེ་དག་ཟེར་རོ། །དེ་དག་གི་བྲན་མོ་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་གུས་ཤིང་སྙིང་ཉེ་བས་དེ་བཞིན་དུ་གཡོག་བྱེད་དོ། །དེས་མཚོ་དེའི་ནང་ནས་པདྨའི་རྩ་བ་བཏོན་ཏེ། པདྨའི་ལོ་མ་ཆེན་པོ་ལ་མཚོ་འགྲམ་དུ་གཙང་བར་ཆ་མཉམ་པར་བཀོད་ནས། ཏོག་བརྡུང་བའི་སྒྲས་དུས་བསྟན་ཏེ་སླར་སོང་ངོ༌། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་བཟླས་བརྗོད་དང་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བྱས་ཟིན་པ་དང༌། རྒན་རིམས་ཀྱིས་རེ་རེ་ནས་སོང་སྟེ། པདྨའི་རྩ་བ་ཆར་བགོས་ཏེ་བཞག་པ་དེ་ལས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རེ་རེ་ནས་བླངས་ནས། རང་རང་གི་ཤིང་ལོའི་སྤྱིལ་པོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཟོས་ཏེ། བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པའི་བློས་གནས་སོ། །དེ་དག་དེ་ལྟར་འཁོད་པ་ན། ཆོས་ཉན་པའི་དུས་མ་གཏོགས་པར་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྟར་མི་འདོད་དོ། །དེ་དག་དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྤྱོད་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་དང་རབ་ཏུ་དབན་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བསམ་གཏན་ལ་གཞོལ་བས་གྲགས་པ་འདྲ་བ་གཙང་མ། པདྨའི་མེ་ཏོག་གི་འདབ་མ་དང་ཟེ་བའི་བརྟག་པའི་ཕྱིར་དེར་སོང་ངོ༌། །དེས་ཀྱང་དེ་དག་བསམ་གཏན་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དང༌། བྱ་བ་ངན་པ་དང་མ་འབྲེལ་ཞིང་གདུང་བ་མེད་ ལ། རབ་ཏུ་ཞི་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་ཞིང་འཁོད་པར་མཐོང་ནས། ཡོན་ཏན་རབ་ཏུ་བརྟན་པ་ཡོད་པར་རེ་ཞིག་དེ་བརྟག་པ་ལ་ཡིད་གཞོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །རྩོལ་བ་མེད་པར་བས་མཐའ་ནས། །ཞི་ལ་རབ་ཏུ་གཞོལ་ཞིང་འཁོད། །དགེ་བ་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་ལ། །རེ་བ་སྙིང་ལ་འཇོག་པར་བྱེད། །དེ་ནས་པདྨའི་རྩ་བ་གླང་པོ་ཆེའི་ཕྲུ་གུའི་མཆེ་བ་ལྟར་དཀར་ལ་འཇམ་པ་རྣམས་བཏོན་ཏེ་བཀྲུས་ནས་པདྨའི་ལོ་མ་སྔོན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་མར་གད་འདྲ་བ་གཙང་མ། པདྨའི་མེ་ཏོག་གི་འདབ་མ་དང་ཟེ་བའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་ཆ་མཉམ་པར་བཀོད་ནས། ཏོག་བརྡུངས་པའི་སྒྲས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་ལ་དུས་བསྟན་ཏེ་བྲན་མོ་དེ་སླར་སོང་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། པདྨའི་རྩ་བའི་ཆ་དང་པོ་དེ་མི་སྣང་བར་བྱས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་གྱུར་པ་དང༌། །བདེ་བ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་རུང༌། །དགའ་བ་རྣམས་ཀྱི་བརྟན་པའི་རྒྱུ། །རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང༌། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སོང་སོང་ནས་ཆ་དང་པོའི་གནས་དེ་ན་པདྨའི་རྩ་བ་ནི་མེད། པདྨའི་ལོ་མ་ནི་རྒྱན་འཁྲུགས་ཤིང་འདུག་པ་མཐོང་ནས། བདག་གི་པདྨའི་རྩ་བའི་སྐལ་བ་ཅིག་གིས་ཁྱེར་རོ་སྙམ་སྟེ། སེམས་འཁྲུག་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་དེ་ནས་
Chinese
据说，那些是趋向于寂静和极度信仰之路的佛法之语。那里的女仆也极其恭敬和亲切地照料他们。她从那个湖里取出莲藕，在巨大的莲叶上，于湖边干净且均匀地摆放好，以敲击的声音告知时间，然后返回。之后，那些仙人念诵和火供的仪式完毕，年长者依次离去，从那份好平均分配的莲藕中，按顺序各自取一份，在各自的树叶茅屋中如法食用，以精进禅定的心安住。他们如此安住时，除了听法的时间外，不愿互相看望。他们如此持戒和具有那样的行为，并且喜爱极度的寂静和沉浸于禅定，名声如同清净的莲花花瓣和花蕊一般，为了考察而前往那里。他也看到那些人明显地倾向于禅定，不与恶行相关联且没有痛苦，极其喜悦地安住于寂静之中，心想他们具有极其坚定的功德，暂时专注于考察他们。不费力气地从边际处，趋向寂静而安住，善良之辈将希望置于心中。之后，取出像小象牙齿一样洁白柔软的莲藕，清洗干净后，在像珍贵酥油般干净的蓝色莲叶上，用莲花花瓣和花蕊的装饰品庄严地均匀摆放好，以敲击的声音告知那些仙人时间，女仆返回后，为了考察菩萨，天界之主帝释天将第一份莲藕隐藏了起来。即使痛苦生起，或者变得不快乐，也要像见到喜悦之稳固根源显现一样。之后，菩萨走啊走，到了第一份的位置，莲藕不见了，看到莲叶上的装饰散乱地放着，心想：我的那份莲藕被谁拿走了？心中没有烦恼和愤怒，然后
English
It is said that those are the Dharma words that lead to the path of peace and extreme faith. The maidservant there also attends to them with great respect and affection. She takes out lotus roots from that lake, arranges them cleanly and evenly on large lotus leaves by the lakeside, signals the time with the sound of tapping, and then returns. After that, those hermits finish their recitations and fire offerings, and the elders leave one by one. From the evenly divided lotus roots, they each take a portion in order, eat it according to the ritual in their respective leaf huts, and abide with a mind devoted to meditation. When they are thus settled, they do not wish to look at each other except during the time for listening to the Dharma. They are so disciplined and have such conduct, and they love extreme tranquility and are immersed in meditation. Their reputation is like the pure lotus petals and stamens. He went there to examine them. He also saw that those people were clearly inclined towards meditation, not associated with evil deeds and without suffering, and were abiding in great joy in tranquility. Thinking that they had extremely firm qualities, he temporarily focused his mind on examining them. Effortlessly from the edge, inclined towards peace and abiding, the virtuous place hope in their hearts. Then, after taking out the white and soft lotus roots like the teeth of a baby elephant, washing them clean, and arranging them evenly on the clean blue lotus leaves that resembled precious ghee, adorned with lotus petals and stamen ornaments, the maidservant signaled the time to those hermits with the sound of tapping, and after the maidservant returned, Indra, the lord of the gods, hid the first portion of the lotus roots in order to examine the Bodhisattva. Even if suffering arises, or even if one becomes unhappy, one should see it as if the stable source of joy is appearing. Then, the Bodhisattva went on and on, and when he arrived at the place of the first portion, the lotus root was gone. Seeing that the decorations on the lotus leaf were scattered, he thought: Who took my share of the lotus root? Without agitation or anger in his mind, then