Tibetan
་པོ་སྐྱེ་བོའི་མིག་ཏུ་སྡུག་པ་དང༌། ཆོས་དང་མི་འགལ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་ལ་མཁས་པས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནང་མི་བཞིན་དུ་སྙིང་ལ་ཆགས་པར་གྱུར་ཏོ། །ནང་མི་རྣམས་ནི་ནང་མི་ཞེས། །ལྷག་པར་དགའ་བར་འགྱུར་བ་མེད། །ཕྱི་མི་རྣམས་ཀྱང་ཕྱི་མི་ཞེས། །ནང་མི་དག་ལས་གཞན་དུ་མིན། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ལས་བརྟགས་ནས། །ནང་མིའམ་ཡང་ན་ཕྱི་མིའང་རུང༌། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་བཀུར་སྟི་དང༌། །སྨད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར།། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་སྔོན་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས། །ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ཚོལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཆོས་དང་འགལ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་གྱུར་ཅིང༌། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་ཚལ་བདེ་འབྱུང་གནས་རིག་ནས། །ཁྱིམ་གྱི་བདེ་ལ་ཡིད་ནི་ཆགས་མ་གྱུར། །དེ་ཕ་མ་གཉིས་ ཚེ་འདས་པས་སྙིང་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཁྱིམ་གྱི་རྫས་དང་དབྱིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་ཡོད་པ་དེ་ཡང་གཉེན་བཤེས་དང་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་དང་ཕོངས་པ་རྣམས་ལ་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་བྱིན་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་རིམ་གྱིས་གྲོང་དང་ལྗོངས་དང་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་རྒྱུ་ཞིང་སོང་སོང་བ་ལས་གྲོང་ཁྱེར་ཅིག་ཏུ་བརྟེན་ཏེ། ནགས་ཚལ་གྱི་གནས་ཅིག་ཏུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་གོམས་པས་ཚུལ་བཅོས་པ་མ་ཡིན་པར་དབང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་དང་བ་དང་མ་ཁེངས་པ་དང་རྙེད་པ་ལ་རེ་བའི་བརྐམ་པ་དང་ཞུམ་པ་མེད་པ་དང༌། དུལ་ཞིང་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ་དང། ཅི་ལྟར་རིགས་པར་འཇམ་པོར་སྨྲས་ཤིང་གསལ་བ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་མཁས་པ་དང༌། རྣ་བ་དང་སྙིང་ཚིམ་པར་བྱད་པའི་ཚིག་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པར་མངོན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྤྱོད་ཚུལ་བཟང་པོ་དང་ཡ་རབས་རྣམས་དགའ་བའི་སྤྱོད་པས་དེ་ན་ཡང་རབ་ཏུ་གྲགས་པར་གྱུར་ཏོ། །སྐྱེ་བོ་རྟོག་དཔྱོད་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང༌། དེའི་ཆོ་རིགས་བཙུན་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་ཤེས་ནས། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་ཆེར་བྱས་པར་གྱུར་ཏོ། །རིགས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལས། །ཡོན་ཏན་རབ་ཏུ་བརྗིད་པར་འགྱུར། །ས་གཞི་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་ལ། །ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཤར་པ་བཞིན། །དེ་ནས་དེར་འོངས་པར་དེའི་ཕའི་མཛའ་བོས་ཤེས་ནས་དེའི་དྲུང་དུ་འོང་སྟེ། ཡོན་ཏན་བརྗོད་ཅིང་གུས་པར་ནད་དྲིས་ནས་དེ་ལ་བདག་ཕའི་མཛའ་བོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། གཏམ་གྱི་གླེང་བསླང་ནས་འཇམ་པོས་སྨྲས་པ། ན་ཚོད་འདི་ཙམ་ལས་ཆོ་རིགས་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བར་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི། བཙུན་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་མི་བརྟན་པ་བཞིན་དུ་བྱས་སོ། །ཁྱིམ་ན་འདུག་གམ་དགོན་པར་སོང་ཡང་རུང༌། །ལེགས་པར་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ནི་བརྙེས་གྱུར་ན། །ཁྱིམ་བཟང་དཔལ་དང་ལྡན་པ་བོར་ནས་ནི། །ཅི་ཕྱིར་ཁྱོད་བློ་དགོན་པར་དགའ་བར་གྱུར། །གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་ལྟོས་ཤིང་སློང་མོ་སྤྱོད། །ངན་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨད། །ངན་པའི་གོས་གྱོན་གཉེན་བཤེས་རྣམས་དང་བྲལ། །བས་མཐའི་ས་ན་ལུས་ནི་བསྐྱུར་ཏེ་བོར། །དབུལ་པོའི་ལུས་ནི་ཉེ་བར་བླངས་པ་བཞིན། །ཁྱོད་ཀྱི་གནས་ སྐབས་འདི་ལ་བལྟས་ན་ནི། །དགྲ་ཡི་མིག་ཀྱང་མཆི་མས་གང་འགྱུར་ན། །མྱ་ངན་དབང་དུ་ཇི་ལྟར་མ་གྱུར་ཀྱང༌། །དེ་བས་ཁྱོད་ཀྱི་ཕ་ཡི་ཁྱིམ་དུ་འདོང༌། །ཐོས་པའི་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོད་པར་བྱོས། །བུ་མཆོག་ཁྱོད་ཀྱིས་དེར་ནི་གནས་བཅས་ནས། །ཆོས་དང་ཡིད་ལ་བསམ་པ་གྲུབ་པར་གྱིས། །འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་འདི་སྐད་དུ་གྲགས་ཏེ། གཞན་གྱི་ལས་བྱེད་པ་དག་ཀྱང༌། །བདག་གི་ཁྱིམ་ན་རེ་གནས་བདེ། །འབྱོར་པའི་དཔལ་ནི་འབྱོར་གྱུར་པ། །བདེ་བ་ཐོབ་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབེན་པ་ལ་གནས་པའི་བདེ་བའི་བདུད་རྩི་འདི་ལ་བློ་གོམས་པར་བྱས་པ་དང༌། སྙིང་དེ་ལ་གཞོལ་བར་གྱུར་པ། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་ནགས་ཚལ་ན་གནས་པའི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་གྱུར་པ། ལྟོས་འགྲངས་ཟིན་པ་ལ་ཁ་ཟས་ཀྱི་གཏམ་ཟེར་བ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ལ་བསྟབས་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་གྱུར་ནས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚིག་འདི་སྨྲས་པ་ཡི། །སྨྲས་པ་ཉེས་པ་ཆུང་མོད་ཀྱི། །བཙོན་ར་འདྲ་བའི་ཁྱིམ་ལ་ནི། །ནམ་ཡང་བདེ་བར་མ་སེམས་ཤིག །ཕྱུག་གམ་ཡང་ན་དབུལ་ཡང་རུང༌། །ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ནད་དུ་ཆེ། །གཅིག་ནི་བསྲུང་བས་ཉོན་མོངས་ལ། །གཉིས་པ་ཚོལ་བས་ཤ་ཐང་ངོ། །ཕྱུག་གམ་ཡང་ན་དབུལ་ཡང་རུང༌། །གང་ན་བདེ་བ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ལ་དགའ་བ་རྨོངས་པ་ནི། །སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ཉིད། །ཁྱིམ་ན་གནས་པས་ཀྱང་ཆོས་འདི་མཉེས་པར་བྱར་རུང་ངོ༌། །ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཡང་ཁྱིམ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང་འདོམ་པ་དང༌། ལས་སུ་བྱ་བ་མང་ཆེས་པས་རབ་ཏུ་དཀའོ། །ཁྱོད་ལྟོས་ཤིག །ཁྱིམ་གྱི་སོ་ནམ་བྱས་ན་ནི། །བརྫུན་དུ་མི་སྨྲ་མི་རུང་ཞིང༌། །ཕ་རོལ་ཉེས་པ་བྱེད་པ་ལ། །ནན་ཏུར་མི་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྐྱེ་པོ་འདི་དག་ཁྱིམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྙིང་ཆགས་ནས། དེ་བསྒྲུབ་བ་ལ་འབད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་སྤྱད་ཁྱིམ་གྱི་སོ་ནམ་འཆོར། །ཁྱིམ་ལ་ཆགས་ན་ཆོས་ཀྱང་ག་ལ་འགྲུབ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་
Chinese
对于普通人来说，他（指菩萨）的眼睛是美丽的，并且不违背佛法，精通世俗的道理，因此世俗之人像对待家人一样地爱他。家人被称为家人，但并不会特别高兴。外人也被称为外人，但与家人并无不同。通过考察缺点和优点，无论是家人还是外人，在世间都会受到尊敬或遭受诽谤。那位大菩萨因为以前习惯于出家，所以深知居家生活的痛苦和与佛法的冲突。他认识到苦行林是快乐的源泉，因此他的心不再依恋家庭的安乐。他的父母去世后，他感到非常悲伤。他将家中无数的财产和财富，按照适当的方式，布施给亲友、僧侣、婆罗门和穷人，然后出家。他逐渐游历于城镇、乡村和宫殿，最终在一个城市附近的森林中安住。由于他习惯于禅定的功德，他的感官自然而然地平静、不傲慢、不贪求、不沮丧，他温顺、威严，说话温和、清晰，精通区分佛法与非佛法，善于说出悦耳动听的话语。他以良好的出家行为和高尚的品德赢得了人们的喜爱，因此声名远扬。有见识的人们也了解到他出身于高贵的种姓而出家，因此世俗之人更加尊敬他。比起种姓和外貌的优点，内在的功德更加光彩夺目，就像皎洁的月光照耀在肥沃的土地上。后来，他父亲的朋友得知他来到了这里，便来到他面前，赞扬他的功德，恭敬地问候他的健康，并告诉他自己是他父亲的朋友。然后，他开始与他交谈，温和地说：‘您年纪轻轻，不顾及种姓，就选择了出家，这真是……尊者您……’
English
He (referring to the Bodhisattva) was pleasing to the eyes of ordinary people, and without contradicting the Dharma, he was skilled in worldly affairs, so worldly people loved him like family. Family members are called family members, but they are not particularly happy. Outsiders are also called outsiders, but they are no different from family members. By examining faults and virtues, whether family or outsiders, in the world they are either respected or slandered. That great Bodhisattva, having been accustomed to renunciation in the past, deeply understood the suffering of living at home and the conflict with the Dharma. He recognized that the ascetic forest was a source of happiness, so his mind no longer clung to the comfort of home. After his parents passed away, he felt great sorrow. He gave away the countless possessions and wealth of his household to relatives, friends, monks, Brahmins, and the poor, as was appropriate, and then renounced the world. He gradually traveled through towns, villages, and palaces, and eventually settled in a forest near a city. Because he was accustomed to the merits of meditation, his senses were naturally calm, not arrogant, without craving for gain or despondency. He was gentle, majestic, spoke softly and clearly as appropriate, was skilled in distinguishing Dharma from non-Dharma, and was skilled in speaking words that pleased the ear and heart. He became famous there because of his good monastic conduct and virtuous behavior that pleased the noble. People of discernment also learned that he had renounced the world from a noble lineage, so worldly people showed him even greater respect. More than the qualities of lineage and appearance, inner qualities become more radiant, like the moonlight shining on fertile ground. Later, his father's friend learned that he had come there, so he came to him, praised his qualities, respectfully inquired about his health, and informed him that he was his father's friend. Then, he began to converse with him, speaking gently: 'At such a young age, disregarding lineage, you have chosen to renounce the world, this is truly... Venerable one...'
Chinese
您已如不穩定者一般行事了。無論是住在家中還是去了寺院，如果好好修行就能獲得佛法。捨棄了美好的、富麗堂皇的家，為何您的心卻喜歡寺院呢？依靠他人，行乞度日，像惡人一樣被眾人責罵，穿著破爛的衣服，與親友分離，在邊遠的地方拋棄身體，就像撿起貧窮的身體一樣。看到您的這種情況，即使是敵人的眼睛也會充滿淚水，又怎能不被悲傷所控制呢？所以，回到您父親的家吧，讓您所學的知識發揮作用。優秀的兒子啊，您在那裡安頓下來，成就佛法和心中的願望。世間也有這樣的說法：為他人工作的人，也希望在自己的家中安住。如果財富已經獲得，那得到安樂就更不用說了。之後，菩薩習慣了住在寂靜處的安樂甘露，心也傾向於此，明白了住在家中和住在森林中的區別。就像吃飽了的人不喜歡談論食物一樣，對於欲望的追求也變得不喜歡了，於是說道：您說了這些話，說這些話的過錯雖然很小，但對於像監獄一樣的家，永遠不要認為是安樂的。無論是富有還是貧窮，住在家中都是大病。一個要守護而生煩惱，另一個要尋找而疲憊不堪。無論是富有還是貧窮，在哪裡沒有安樂，對此感到喜悅的愚癡，就是罪惡的果報成熟。住在家里也能夠使佛法歡喜，這樣說也是因為家也是佛法的敵人，而且事情非常多，所以非常困難。您看，如果做家裡的農活，就不能不說謊，對於別人做壞事，也不能不強迫。因此，這些人貪戀家庭的安樂，努力去實現它。如果修行佛法，家裡的農活就會荒廢；如果貪戀家庭，又怎麼能成就佛法呢？佛法的道路是
English
You have acted like someone unstable. Whether staying at home or going to a monastery, if you practice well, you will attain the Dharma. Having abandoned a beautiful and splendid home, why does your mind delight in the monastery? Relying on others, begging for sustenance, being scolded by people like a wicked person, wearing tattered clothes, separated from relatives and friends, abandoning your body in a remote place, like picking up a poor body. Seeing your situation, even the eyes of an enemy would be filled with tears, how could one not be overcome by sorrow? Therefore, return to your father's house, let your learned knowledge be put to use. O excellent son, settle down there and accomplish the Dharma and the desires of your heart. There is also this saying in the world: Even those who work for others hope to dwell comfortably in their own homes. If wealth has already been attained, what need is there to mention obtaining happiness? Thereafter, the Bodhisattva became accustomed to the nectar of bliss in solitude, his heart inclined towards it, and he understood the difference between living at home and living in the forest. Just as someone who is full does not like to talk about food, the pursuit of desires also became undesirable, and so he said: You have spoken these words, and although the fault in speaking them is small, never think of a home like a prison as a place of comfort. Whether rich or poor, living at home is a great sickness. One must protect and suffer afflictions, the other must seek and become exhausted. Whether rich or poor, wherever there is no happiness, the delusion of rejoicing in it is the ripening of the fruit of sin. It is also possible to please the Dharma while living at home, but this is also said because the home is also an enemy of the Dharma, and there are too many things to do, so it is very difficult. Look, if you do the farm work of the house, you cannot avoid lying, and you cannot avoid forcing others to do bad things. Therefore, these people are attached to the comfort of the home and strive to achieve it. If you practice the Dharma, the farm work of the house will be neglected; if you are attached to the home, how can you accomplish the Dharma? The path of Dharma is