Tibetan
་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཆོ་ངེ་འདོན་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང༌། གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་ནང་ནས་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ། །རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྐྱེ་བོ་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་པའི་མཆི་མ་ལ་གདོང་གཡོགས་པ་རྣམས་ནན་གྱིས་སླར་བཟློག་སྟེ་བཀྱེ་ནས། བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྲབ་སྐྱོགས་བཟུང་སྟེ། རི་བོ་འབང་ཀ་ལ་གལ་བ་དེར་སོང་ངོ༌། །གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མཆོག་གི་ཉེ་ཀོར་བ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་བཟང་པོ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དངར་བ་འདས་ནས་ཀྱང༌། ཡིད་ལ་འཁྲུགས་པ་མེད་པ་མཐར་གྱིས་གྲིབ་ཤིང་ཉུང་ཞིང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་འདུ་བའི་རྒྱུན་ཆད་པ། རི་དྭགས་མང་པོ་རྒྱུ་བ། ཕྱོགས་གསལ་བར་སྣང་བ། ཚད་པས་བྱིའུ་ཙ་ཙའི་སྒྲ་གྲག་པའི་དགོན་པ་ཅིག་ཏུ་ཕྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་འཁྱམས་པ་དག་ཅིག་གིས་དེ་ལ་ཤིང་རྟ་འདྲེན་པའི་རྟ་བསླངས་སོ། །དཔག་ཚད་དུ་མའི་ལམ་དུ་དེ་ལུས་པ། །བུ་སྨད་བཅས་ཤིང་གྲོགས་ནི་མེད་གྱུར་ཀྱང༌། །སྦྱིན་ལ་དགའ་བས་ཕྱི་རྗེས་མི་ལྟ་བར། །བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་རྟ་བཞི་བྱིན་ པར་གྱུར། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཤིང་རྟ་དྲངས་པར་བརྩམས་ནས་ལེགས་པར་ཆས་པ་དང༌། གནོད་སྦྱིན་གཞོན་ནུ་བཞི་རི་དྭགས་དམར་པོའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་ནས་རྟ་བཟང་པོ་རབ་ཏུ་དུལ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤིང་རྟའི་གཉའ་ཤིང་གཉའ་བར་ཐོགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་མཐོང་བ་དང་མ་དྲིས་དགའ་ཞིང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པས་མིག་བགྲད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། གང་ན་འདི་ལྟར་གློ་བུར་འོངས་པ་ལ། །བྱམས་པའི་རྩ་ཟུག་རི་དྭགས་མཆོག་འཁོད་ནགས། །དཀའ་ཟུར་ཅན་གྱི་ནགས་བཅས་བཀུར་བ་ཡི། །མཐུ་ཆེན་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་འདི་ལ་ལྟོས། །མ་དྲིས་སྨྲས་པ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང༌། །རབ་ཏུ་གོམས་ཀྱང་མི་འདྲ་བས། །བདག་གིས་བསམས་ན་མཐུ་ཆེན་འདི། །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་ལགས་པ་སྙམ། །མཚོ་ཡི་ནང་ན་སྐར་མའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས། །ཀུ་མུད་རྒྱས་པ་ལྷག་པར་མཛེས་གྱུར་པ། །ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟད་མོ་ལྟ་བ་བཞིན། །འདིར་མཆིས་པ་རྣམས་རྒྱུར་གྱུར་ལགས་པ་སྙམ། །འདི་ལྟར་དེ་དང་དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྙན་པར་སྨྲ་ཞིང་ལམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་དོང་པ་ལས། བྲམ་ཟེ་ཅིག་བྱུང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཤིང་རྟ་བསླངས་སོ། །སློང་ལ་དགའ་བས་སྙན་གྱུར་པ། །བདག་གིས་ནོར་ལ་མ་ཆགས་དེས། །ཤིང་རྟ་བྱིན་པས་བྲམ་ཟེ་དེ། །རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིད་དགའ་བཞིན་དུ། བདག་དང་བུ་སྨད་ཤིང་རྟ་ལ
Chinese
人群发出巨大的哭喊声，从伟大的都城中出来。由于随从的缘故，那些跟随的人们，被悲伤所折磨，用眼泪遮面的人们被强行劝退。他自己拿着缰绳，去了邦嘎拉嘎拉山上。穿过了都城附近的宜人美丽的花园，心中没有烦恼，渐渐地，树荫稀少，人迹罕至，许多野兽出没，方向清晰可见，炎热时节有鸟儿发出“嚓嚓”叫声的寂静的寺庙。然后，一些游荡的婆罗门向他索要拉车的马。在数由旬的道路上，他疲惫不堪，带着妻儿，没有朋友，但他乐于布施，不顾后果，将四匹马都给了婆罗门。然后，菩萨亲自开始拉车，准备妥当后，四个夜叉青年变成红色野兽的形象，像驯服的好马一样，拉着他的车的车辕。看到这一幕，未被询问者既高兴又惊讶，睁大了眼睛，菩萨说道：哪里能像这样突然出现，充满慈爱的根源，栖息着 श्रेष्ठ 野兽的森林？看看这片拥有险峻角落的森林，受到尊敬，拥有强大力量，非同寻常的地方。未被询问者说道：圣者的功德，即使非常熟悉也与众不同。我认为这个强大的地方，是您的王国。湖中的星星倒影，睡莲盛开更加美丽，就像观看月光一样，我认为这里的一切都是原因。就这样，他们彼此和谐，互相赞美，走在路上。从一个坑里，一个婆罗门出现，向菩萨索要车。由于乐于乞讨而变得悦耳，我不执着于财富，因此，给予车，使婆罗门的愿望完全实现。然后，菩萨高兴地想着，我和妻儿在车上
English
The sound of many people wailing arose, coming out from the great capital city. Due to the influence of the retinue, those who followed, tormented by sorrow, their faces covered with tears, were forcefully turned back. He himself took the reins and went to Mount Bangkala Gala. Having passed the pleasant and beautiful gardens near the capital city, without disturbance in his mind, gradually, with sparse shade trees and infrequent gatherings of people, many wild animals roaming, directions clearly visible, a quiet monastery where the sound of birds chirping 'tsa tsa' could be heard in the hot season. Then, some wandering Brahmins asked him for the horses to pull the chariot. On a road of many leagues, he was exhausted, with his wife and children, without friends, but delighted in giving, without looking back, he gave all four horses to the Brahmins. Then, the Bodhisattva himself began to pull the chariot, and after preparing well, four young Yakshas transformed into the form of red wild animals, and like well-tamed good horses, they took the yoke of his chariot upon their necks. Seeing this, the unasked one was both pleased and amazed, his eyes widened, and the Bodhisattva said: Where could one suddenly come like this, a forest filled with the roots of loving-kindness, inhabited by the best of wild animals? Look at this forest with its rugged corners, revered, possessing great power, an extraordinary place. The unasked one said: The qualities of the holy ones, even when very familiar, are different. I think this powerful place is your kingdom. The reflections of stars in the lake, the blooming water lilies are even more beautiful, like watching the moonlight, I think everything here is the cause. In this way, they were harmonious with each other, praising each other, and walking on the road. From a pit, a Brahmin appeared and asked the Bodhisattva for the chariot. Having become pleasing due to delighting in begging, I am not attached to wealth, therefore, giving the chariot, he completely fulfilled the Brahmin's wish. Then, the Bodhisattva happily thought, I and my wife and children are on the chariot.