Tibetan
།དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡ་མཚན་ཆེ་ཞིང་རབ་ཏུ་གུས་པར་གྱུར་ལ། སེམས་རབ་ཏུ་དང་བར་གྱུར་ནས་དེའི་དྲུང་དུ་འོངས་ཏེ་སྨྲས་པ། ལེགས་པར་སྨྲ་བའི་ནོར་རྙེད་ཕོངས་པ་མཆོད་པར་བྱས། །ཁྱོད་ཀྱི་དྲིན་ལ་ཡིད་ཀྱང་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར། །བདག་ཀྱང་ད་ནི་འདིར་འོང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཟོ། །ཡང་ན་མཆོད་སྦྱིན་ཕྱིར་ནི་ཕྱུགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་འབྱིན། །སུ་དཱ་སའི་བུས་སྨྲས་པ། ང་ཡིས་ཁྱོད་བཟའི་དུས་ནི་ད་ཅུང་ ཡོད། །བསྲེག་པའི་གནས་ཀྱང་ད་ཅུང་དུད་པ་འཐུལ། །ཤ་ཡང་དུད་པ་མེད་པར་བསྲེག་ན་ཞིམ། །ལེགས་པར་སྨྲས་པ་དེ་དག་རེ་ཞིག་མཉན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ད་འདི་ལྟར་མ་རུངས་གྱུར་པ་ལས། །ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཅི་ཞིག་མཉན་པར་བྱ། །སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་མེད་གྱུར་པས། །ལྟོ་ཡི་ཕྱིར་ནི་གནས་སྐབས་ཅི་འདྲ་རྙེད། །ཚིགས་བཅད་འདི་རྣམས་ཆོས་ཉིད་འབའ་ཞིག་སྨྲ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་དེ་བས་མི་མཐུན་ནོ། །སྲིན་པོ་བས་ཀྱང་སྤྱོད་ཚུལ་ངན། །འཕགས་པའི་ལམ་ནི་རབ་ཏུ་སྤངས། །བདེན་པའང་མེད་ན་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཐོས་པས་ཁྱོད་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེ་ནས་སུ་དཱ་སའི་བུས་འཕྱས་པ་དེ་མ་བཟོད་ནས་སླར་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཅུང་ཞིག་སྡོད་ཅིག་རྒྱལ་པོ་གང་ཞིག་མཚོན་ཆ་གཟས་ནས་རྩེད་མོའི་ཕྱིར། ནགས་ཚལ་རི་དྭགས་སྡུག་གུ་མ་བསད་ཡོད་པ་སྨྲོས། །དེ་བཞིན་འཚོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་གལ་ཏེ་མི་བསད་ན། །དེ་ནི་ཆོས་འགལ་ཟེར་ལ་རི་དྭགས་གསོད་པ་མིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། གང་དག་རི་དྭགས་བྲོས་པ་བསྙགས་ཤིང་གཞུ་བདུངས་པ། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མི་ཤ་ཟ་བ་དེ་དག་བས་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྨད། །མི་རྣམས་རིགས་ཀྱིས་མཐོ་བ་ཡིན་པས་བཟར་མི་རུང༌། །དེ་ནས་སུ་དཱ་སའི་བུ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཚིག་རྩུབ་པོས་འཕྱས་ཀྱང༌། དེའི་བྱམས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཐུས། ཁྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས། དེའི་ཚིག་རྣར་འོང་བ་བཞིན་དུ་འཛུམ་དམུལ་ཏེ་སྨྲས་པ། ད་ཡིས་ཁྱོད་བཏང་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་ནས་སུ། །རྒྱལ་པོའི་ལོངས་སྤྱོད་དགའ་བ་ཐམས་ཅད་མྱོང༌། །འོན་ཀྱང་ང་ཡི་དྲུང་དུ་ཁྱོད་འོངས་པ། །དེ་བས་ཁྱོད་ནི་གཞུང་ལུགས་ཚུལ་མི་མཁས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་སྤྱོད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ང་ཉིད་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་མཁས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱོད་པར་གྱུར་པ་ནི། །ཆོས་ཀྱི་གཟི་བྱིན་རབ་ཏུ་ཆེ། །འཕྲལ་གྱི་བདེ་བ་རབ་བསྒྲུབ་པ། །དེ་ལས་མཁས་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །གཞན་ཡང༌།
Chinese
此后，菩萨对（他）既惊奇又极为恭敬，心中极为喜悦，来到他面前说道：善说之宝已得，贫者已供养，因您的恩德，心也极为欢喜，我如今来此，随您意愿，或为供养布施，而行畜生之行。苏达萨之子说道：我吃您的时间现在还早，焚烧之处现在还冒烟，肉无烟烧烤才美味，暂时听着这些善说吧。菩萨说道：您现在变得如此凶残，还听什么善说？对众生没有慈悲，为了肚子，能找到什么样的处境？这些偈颂只是在说法的本性，法与非法因此才不相容，比罗刹还恶劣的行为，彻底抛弃了圣者的道路，没有真理还说什么呢？听闻对您有什么用？之后，苏达萨之子无法忍受（菩萨的）嘲讽，又说道：您稍等片刻，哪位国王为了嬉戏而手持武器，在森林里没有杀死可怜的动物呢？同样，为了生存，如果杀人，那说是违背佛法，但杀动物不是。菩萨说道：那些追逐逃跑的动物，拉弓射箭的人，那些人都不安住于佛法，比吃人肉的人还可鄙，人因种姓高贵，所以不能吃。之后，菩萨用粗暴的言语嘲讽苏达萨之子，但凭借着他的慈悲功德力，压制了愤怒的本性，当那些话语传入他耳中时，他微微一笑说道：现在我放您走，您回家后，享受国王的所有快乐，然而您来到我这里，因此您不精通经论之理。菩萨说道：不是那样的，因为我不愿行持那种行为，所以我才精通经论之理，如果行持那种行为，佛法的光辉将极为强大，迅速成就安乐，还有谁比这更贤明呢？还有：
English
Then, the Bodhisattva was amazed and extremely respectful towards him, and with a very joyful mind, came before him and said: The treasure of good speech has been found, the poor have been offered, and my heart is extremely happy because of your kindness. Now that I have come here, I will fulfill your wishes, or for the sake of offering and giving, I will practice the conduct of animals. The son of Sudasa said: The time for me to eat you is still early, the place of burning is still smoking, and meat is delicious when roasted without smoke. Listen to these good words for a while. The Bodhisattva said: Now that you have become so cruel, what good words are there to listen to? Since there is no compassion for beings, what kind of situation can be found for the sake of the stomach? These verses are only speaking of the nature of Dharma, and Dharma and non-Dharma are therefore incompatible. Behavior that is worse than a Rakshasa, completely abandoning the path of the noble ones, what is the point of speaking if there is no truth? What use is hearing to you? After that, the son of Sudasa could not bear the mockery (of the Bodhisattva) and said again: Wait a moment, which king has not killed pitiful animals in the forest, wielding weapons for the sake of amusement? Likewise, if one kills people for survival, that is said to be against the Dharma, but killing animals is not. The Bodhisattva said: Those who chase after fleeing animals and draw their bows, those people do not abide in the Dharma, and are even more despicable than those who eat human flesh. Humans are of noble lineage, so they cannot be eaten. After that, the Bodhisattva mocked the son of Sudasa with harsh words, but by the power of his loving-kindness, he suppressed his angry nature, and as those words entered his ears, he smiled slightly and said: Now I will let you go, go home and enjoy all the pleasures of the king, but since you have come to me, you are not skilled in the principles of the scriptures. The Bodhisattva said: It is not like that, because I do not wish to practice that kind of behavior, that is why I am skilled in the principles of the scriptures. If one were to practice that kind of behavior, the glory of the Dharma would be extremely powerful, and one would quickly achieve happiness, who is more wise than that? Furthermore:
Tibetan
གཞུང་ལུགས་ཚུལ་ སྤྱོད་བརྟན་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་ཕལ་ཆེར་ཤི་ནས་ངན་སོང་ལྷུང༌། །དེ་བས་གཞུང་ལུགས་ཚུལ་ངན་ལམ་སྤོངས་ནས། །བདེན་པའི་ཚིག་བསྲུང་སླར་ཡང་འདིར་འོངས་སོ། །བརྫུན་སྨྲ་བཏང་ནས་བདེན་པར་ངས་སྨྲ་སྟེ། །དེ་བས་གཞུང་ལུགས་མཁས་པ་ང་ཉིད་ཡིན། །གྲགས་དང་བདེ་བའི་དན་དང་འགལ་བ་གང༌། །དེ་ནི་གཞུང་བཟང་མིན་ཞེས་དེ་མཁས་སྨྲ། །སུ་དཱ་སའི་བུས་སྨྲས་པ། ཕངས་པའི་སྲོག་དང་ནང་མིའི་མཆི་མས་འཇུ་བ་དང༌། །རྒྱལ་སྲིད་བདེ་བ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བོར་ནས་སུ། །བདེན་པའི་ཚིག་ལ་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ཅི་མཐོང་ནས། །དེ་བ་སྲུང་ཕྱིར་ནི་འདི་ལྟར་ང་ཡི་དྲུང་དུ་འོངས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། བདེན་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་ན་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མང་དུ་ཡོད་ཀྱིས། མདོ་ཙམ་ཞིག་ཉོན་ཅིག །ཕྲེང་བ་མཛེས་པའི་བརྒྱན་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་རོ་རྣམས་ཀུན་ལས་ཞིམ་པས་ཁྱད་པར་འཕགས། །དཀའ་ཐུབ་སྤྱོད་དང་མུ་སྟེགས་འགྲོ་བ་ཡི། །ཉོན་མོངས་མེད་པར་བསོད་ནམས་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ། །འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ཁྱབ་པའི་གྲགས་པ་འཕེལ། །བདེན་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་འདས་པའི་ལམ། །ལྷ་ཡི་གནས་སུ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཡང་ཡིན། །འཁོར་བའི་རྫོད་ལས་ཐར་པའི་ཟམ་པ་ཡིན། །དེ་ནས་སུ་དཱ་སའི་བུས་དེ་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྟོད་ནས། ཡ་མཚན་དང་བཅས་པས་ལྟ་ཞིང་ཡང་སྨྲས་པ། མི་རྣམས་གཞན་ནི་ང་ཡི་དབང་གྱུར་ན། །བརྟན་པ་ཉམས་ནས་སྐྲག་ཅིང་སྤ་ཡང་གུམ། །ཁྱོད་ནི་དཔའ་བརྟན་དཔལ་གྱིས་མ་བཏང་བས། །མི་དབང་ཁྱོད་ནི་འཆི་བའི་འཇིགས་མེད་འདྲ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ཀྱང་གནས་མི་ནུས། །གང་ལ་བཅོས་སུ་མི་རུང་བ། །འཇིགས་ཤིང་འདར་བར་བྱས་པ་ཡིས། །དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཕན་པ་ཡོད། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟགས་ནས། །མི་རྣམས་སྡིག་པ་བྱས་པས་རྗེས་སུ་འགྱོད་པར་འགྱུར། །དགེ་བའི་ལས་ཀྱང་ལེགས་པར་ཡོང་མ་བྱས། །ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་དུ་དོགས། །འཆི་བར་འགྱུར་བའི་འཇིགས་པས་རྨོངས་པར་འགྱུར། ། གང་ལས་བདག་གི་ཡིད་ནི་འགྱོད་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་བདག་གིས་བྱས་པར་ཡོང་མི་དྲན། །དཀར་པོའི་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་གོམས་པར་བྱས། །ཆོས་ལ་གནས་ན་འཆི་བས་སུ་ཞིག་འཇིགས། །ཕོངས་པ་རྣམས་ནི་སློང་དུ་འོང་བ་ལ། །མགུ་བར་མ་བྱས་བདག་ནི་ཡོང་མི་དྲན། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པས་མ་གུ་བར་རྙེད་གྱུར་ལ། །ཆོས་ལ་གནས་ན་འཆི་བས་སུ་ཞིག་འཇིགས། །རིང་དུ་བརྟགས་ཏེ་བསམས་ཀྱང་སྡིག་བྱ་བར། །ཡིད་ལ་བསམས་པ་ཙམ་ཡང་ཡོང་མི་དྲན། །བདག་གི
Chinese
论理之方式 行为坚定者，大多死后堕恶趣。因此舍弃论理之恶道，守护真谛之语，再次来到此地。舍弃妄语，我说真实语，因此我乃论理之智者。何者与名声和安乐相违，智者说，那不是好的论理。苏达萨之子说：舍弃了珍爱的生命和家人眼泪的牵绊，以及令人向往的王位安乐，看到了什么能使真语实现，为了守护它，我才来到您的面前。 菩提萨埵说：安住于真谛的功德，有许多殊胜的功德，略听一二。以美丽的花鬘装饰而显得殊胜，比一切味道都美味而显得殊胜。修持苦行和外道行者，无有烦恼地修积福德功德。遍及一切众生的名声增长。真谛是超越三界的道路，也是进入天界的门。是从轮回的宝藏中解脱的桥梁。然后苏达萨之子赞叹说：太好了！以惊奇的目光注视着，又说道：其他人如果被我所控制，坚定就会丧失，恐惧和羞愧也会消失。您是勇敢坚定，未被光辉舍弃，君王您如同无惧死亡一般。 菩提萨埵说：即使极力勉强也无法安住，对于无法医治的，用恐吓和颤抖，对它有什么好处呢？如此观察世间的规律，人们因作恶而后悔，善业也没有好好完成，担心来世会遭受痛苦，被死亡的恐惧所迷惑。 对于什么我的心感到后悔，那件事我一点也记不起来做了。白色的善业也极力串习了。安住于佛法，谁会害怕死亡呢？对于那些前来乞讨的贫穷者，没有让他们满足，我一点也记不起来。像这样没有用布施使之满足而获得，安住于佛法，谁会害怕死亡呢？即使长久思索，要做恶事，连在心中想一下也一点也记不起来。我的
English
The Way of Reasoning Those whose behavior is steadfast mostly fall into bad destinies after death. Therefore, abandoning the evil path of reasoning, guarding the words of truth, I have come here again. Forsaking falsehood, I speak the truth, therefore I am the wise one in reasoning. Whatever contradicts fame and happiness, the wise say that is not good reasoning. The son of Sudāsa said: Having abandoned the cherished life and the clinging of family tears, and the desirable happiness of kingship, seeing what would make the true word come to fruition, in order to protect it, I have come before you. The Bodhisattva said: Abiding in the merit of truth, there are many special merits, listen briefly. It is distinguished by being adorned with beautiful garlands, and distinguished by being more delicious than all flavors. Practicing asceticism and the ways of non-Buddhists, accumulating merit and virtue without afflictions. Increasing fame that pervades all beings. Truth is the path that transcends the three realms, and it is also the gate to enter the realm of the gods. It is the bridge to liberation from the treasury of samsara. Then the son of Sudāsa praised him, saying: Excellent! Looking with amazement, he also said: If other people were under my control, steadfastness would be lost, and fear and shame would also disappear. You are brave and steadfast, not abandoned by glory, O King, you are like one without fear of death. The Bodhisattva said: Even if one strives greatly, one cannot abide. For what cannot be cured, what benefit is there in frightening and trembling it? Thus, observing the laws of the world, people regret doing evil, and good deeds are not done well, fearing that suffering will arise in the next life, and becoming deluded by the fear of death. What my mind regrets, I do not remember having done at all. I have also diligently practiced white virtuous deeds. Abiding in the Dharma, who fears death? I do not remember at all not having satisfied those poor people who came to beg. Thus, having obtained without satisfying with generosity, abiding in the Dharma, who fears death? Even if I think for a long time, to do evil, I do not even remember thinking about it in my mind. My