Tibetan
བ་ཡང་མི་རིགས་ན་ཚེགས་ཆེན་པོ་བྱུང་སྟེ། ཤ་ཐང་ཤིང་བདག་ཅག་གླང་པོ་ཆེའི་ཁྱུ་ནས་འཛིན་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ་འོང་བ་མི་རིགས་ན་གོར་མ་ཆག་པར་འདི་དག་ནི་ཕྱོགས་སླད་ནས་ལམ་ནོར་བ་ཅིག་ཡིན་ནམ། དེ་དག་གིས་མི་རིགས་པར་བྱས་ནས། རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ཏེ་སྤྱུགས་པ་དག་ཅིག་ཡིན་པ་འདྲ་སྟེ། འདི་ལྟར་འདི་དག་གཅོམ་ཆུང་ཞིང༌། །དགའ་བའི་སྐད་གསང་མཐོན་པོ་ཉམས། །རབ་ཏུ་ཉམ་ཐག་ཕོངས་པའི་སྒྲ། །འབའ་ཞིག་དུ་བ་བཞིན་དུ་གྲག །དེ་བས་ན་འདི་ཅི་ཡིན་རེ་ཞིག་བརྟག་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་ པོས་དྲངས་ནས། མིའི་སྒྲ་གང་ན་གྲག་པ་དེ་ལོགས་སུ་སོང་སྟེ། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པའི་ཚིག་དང་མི་འགལ་ཞིང་མྱ་ངན་བྱེད་པའི་ཚིག་གིས་དུ་བའི་སྒྲ་ཉན་ཅིང་སྙིང་རྗེས་སེམས་བསྐུལ་ནས། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དེར་རིངས་པར་སོང་སྟེ་ནགས་ཚལ་སྟུག་པོ་དེ་ནས་བྱུང་བ་དང༌། ས་ཕྱོགས་དེ་ན་ཤིང་དང་ཚང་ཚིང་མེད་པས་རྒྱང་རིང་པོར་བལྟས་པ་ན། མི་བདུན་བརྒྱ་ཙམ་ཅིག་བཀྲེས་པ་དང༌། སྐོམ་པ་དང༌། ངལ་བས་ཉེན་པ་དག་ནགས་ཚལ་དེ་ལོགས་སུ་འོང་བ་མཐོང་ངོ༌། །མི་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་གངས་རིའི་རྩེ་མོ་འགྲོ་ཤེས་པའམ། སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་ནམ། ན་བུན་གྱི་ཚོགས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་བཞིན་ཚུར་འོང་བ་མཐོང་ངོ༌། །མཐོང་ནས་ཀྱང་སྐྲག་ཅིང་མི་དགའ་སྟེ། ད་ནི་བདག་ཅག་རྣམས་བསད་དོ་སྙམ་ནས་ཡིད་སྐྲག་པར་གྱུར་ཀྱང་བཀྲེས་པ་དང༌། སྐོམ་པ་དང༌། ངལ་བས་སྒྱིད་ལུག་པས་ཕྱིར་འབྲོས་མ་ནུས་སོ། །དེ་དག་རབ་ཏུ་འཇིགས་གྱུར་ཀྱང༌། །བཀྲེས་སྐོམ་ངལ་བས་ཉམས་སྨད་ཅིང༌། །མི་དགའ་འཇིགས་པས་སྤ་གུམ་པས། །འབྲོས་པ་རྩོལ་ནི་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་དག་སྐྲག་པར་རིག་ནས། ང་ལས་ཁྱོད་རྣམས་ལ་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་གི །མ་འཇིགས་ཤིག་མ་འཇིགས་ཤིག་ཅེས་གླང་པོ་ཆེ་སྣ་མདོག་ཅུང་ཟད་དམར་ཞིང་སྣུམ་པ་བསྒྲེངས་པས་དབུགས་ཕྱུང་སྟེ། དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་སྙིང་རྗེ་བ་བཞིན་དུ་དྲིས་པ། ཁྱེད་ཅག་སུ་ཡིན་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །འདི་ལྟར་གྱུར་ཅིང་འདི་ན་འཁོད། །རྡུལ་དང་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས། །ཁ་དོག་ཉམས་ཤིང་རིད་པར་གྱུར། །མྱ་ངན་གདུངས་ཕོངས་ཁྱོད་སུ་ཡིན། །ཁྱེད་ཅག་གང་ནས་འདིར་ལྷགས་གྱུར། །དེ་ནས་མི་དེ་དག་མིའི་སྐད་དུ་སྨྲ་ཞིང་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པར་ཁས་ལེན་པས་དགའ་བར་བྱེད་པ་དེས་སེམས་བརྟས་པར་གྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་སྨྲས་པ། གླང་ཆེན་རྒྱལ་པོ་བདག་ཅག་ནི། །རྒྱལ་པོ
Chinese
而且在人种中发生了巨大的困难。更不用说像抓住象群的肉和树木的主人一样了，如果来的人种中没有错误，这些人是从方向上迷路了吗？他们把那些人当成了异族。国王似乎很生气并驱逐了他们。像这样，这些人很虚弱，欢乐的呼喊声消失了，充满了极度痛苦和贫困的声音，像烟雾一样响起。因此，我想知道这是什么，让我们暂时调查一下。伟大的存在被伟大的同情心所引导，朝着人类声音发出的方向走去。他听着哀嚎和悲伤的词语，以及烟雾的声音，他的心被同情所驱使。伟大的勇士迅速地走向那里，从茂密的森林中出来。因为那个地方没有树木和灌木，所以他向远处望去。他看到大约七百人正遭受饥饿、口渴和疲劳的折磨，从森林的那边走来。那些人也看到了伟大的勇士，就像雪山的顶峰，秋天的云朵，或者被风吹动的雾气一样向他们走来。看到后，他们感到害怕和不高兴。他们心想：现在我们都要被杀死了。虽然他们感到害怕，但由于饥饿、口渴和疲劳，他们无法逃脱。那些人虽然非常害怕，但由于饥饿、口渴和疲劳而变得虚弱，因为不高兴和害怕而沮丧，所以无法努力逃跑。然后，菩萨意识到他们很害怕，他说：我不会给你们带来恐惧。不要害怕，不要害怕！他举起象鼻，象鼻的颜色有点红润和油亮，然后呼气。他走到他们面前，像一个慈悲的人一样问道：你们是谁？为什么会变成这样，住在这里？尘土和阳光使你们的脸色憔悴和消瘦。悲伤、痛苦和贫困，你们是谁？你们从哪里来到这里？然后，那些人听到人的声音，并且承诺给予他们不害怕的承诺，这使他们感到高兴，他们的心也因此而坚定。他们向他致敬并说道：象王，我们是国王
English
Moreover, great difficulties arose among the human race. Needless to say, like seizing the flesh and tree owners of the elephant herd, if there are no mistakes in the coming human race, have these people lost their way from the direction? They treated those people as aliens. The king seemed angry and expelled them. Like this, these people are weak, the joyful shouts have disappeared, and the sounds of extreme pain and poverty resound like smoke. Therefore, I wonder what this is, let's investigate it for a while. The great being was led by great compassion and went in the direction where the human voice was coming from. He listened to the words of wailing and sorrow, and the sound of smoke, and his heart was moved by compassion. The great warrior quickly went there and came out of the dense forest. Because there were no trees and bushes in that place, he looked into the distance. He saw about seven hundred people suffering from hunger, thirst, and fatigue, coming from the other side of the forest. Those people also saw the great warrior coming towards them like the peak of a snow mountain, autumn clouds, or fog moved by the wind. After seeing it, they felt scared and unhappy. They thought: Now we are all going to be killed. Although they were afraid, they could not escape because of hunger, thirst, and fatigue. Those people, although very scared, became weak due to hunger, thirst, and fatigue, and were depressed because of unhappiness and fear, so they could not try to escape. Then, the Bodhisattva realized that they were afraid and said: I will not bring fear to you. Don't be afraid, don't be afraid! He raised his trunk, which was a little reddish and oily, and exhaled. He went to them and asked like a compassionate person: Who are you? Why have you become like this and live here? Dust and sunlight have made your complexion haggard and thin. Sorrow, pain, and poverty, who are you? Where did you come from here? Then, those people heard the human voice and the promise to give them no fear, which made them happy, and their hearts were strengthened by it. They paid homage to him and said: Elephant King, we are the king
Tibetan
་ཁྲོས་པའི་རླུང་ལངས་པས། །གཉེན་བཤེས་མྱ་ངན་གདུངས་བཞིན་དུ། །འདིར་ནི་བསྐྲད་དེ་བཏང་བ་ལ། །གཉེན་བཤེས་པས་ཀྱང་ལྷག་གྱུར་པ། །ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ ཅག་གཟིགས་པས་ན། །བདག་ཅག་སྐལ་བ་ལྷག་མ་མཆིས། །ལྷ་དཔལ་མངོན་དུ་གྱུར་པར་ངེས། །ཁྱེད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བབ་པས་ན། །ཕོངས་པ་འདི་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་ན། །ཕོངས་ལས་མི་ཐར་སུ་ཞིག་མཆིས། །དེ་ནས་གླང་པོ་ཆེ་དེས་མི་དེ་རྣམས་ལ་འདི་ན་ཁྱེད་ཅག་དུ་ཙམ་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་དང༌། མི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཡིད་འོང་སྐུ་ལྡན་བདག་ཅག་སྟོང་ཙམ་ཅིག །ས་ཡི་བདག་པོས་འདིར་ནི་སྤྱུགས་པ་ལ། །དེ་ལས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་མ་མྱོང་བས། །བཀྲེས་དང་སྐོམ་པས་གདུངས་ནས་གུམ་པར་གྱུར། །གླང་ཆེན་གཙོ་བོ་བདག་ཅག་འདི་ན་ནི། །མི་ཡི་ལྷག་མ་བདུན་བརྒྱ་ཙམ་ཅིག་མཆིས། །འཆི་བདག་ཁ་ཡི་ནང་དུ་མཆིས་པ་ལས། །ཁྱོད་ནི་དབུགས་འབྱིན་ལུས་དང་འདྲ་བར་གཤེགས། །དེ་སྐད་ཐོས་ནས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་སྙིང་རྗེ་ལ་གོམས་པས་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་མཆི་མ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་སྨྲས་སོ། །ཀྱེ་མ་ཧོ་ཁྱེད་ཅག་ཉོན་མོངས་ངོ་མཚར་བྱས་ཀྱིས་མེད། །སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་ཀྱི་ཧུད་འཛེམ་པ་མེད། །རྒྱལ་པོའི་བློ་ནི་ཕྱི་ཚེ་མི་སེམས་ཤིང༌། །རྒྱལ་པོའི་དཔལ་ཡང་གློག་ལྟར་མི་བརྟན་ཞིང། །བདག་ལ་ཕན་སེམས་མེད་པས་དབང་པོ་འཕྲོག །འཆི་བདག་དེའུ་རེ་འོང་བ་དེ་མེ་སེམས། །སྡིག་པའི་མཐའ་ཡང་རིང་བར་མ་ཐོས་སམ། །རྣམ་རྟོག་ཞེན་པས་ཚིག་གིས་གདམས་སུ་མེད། །རྒྱལ་པོ་ཉོན་མོངས་རབ་ཏུ་མགོན་མེད་གྱུར། །ནད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་ཆུད་ཟ་བའི། །འདི་ལྟར་ལུས་འདི་གཅིག་བུའི་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་མི་བརྩེ། །ཀྱི་ཧུད་གཏི་མུག་འདི་ཅི་རུང༌། །དེ་ནས་གླང་པོ་ཆེའི་བདག་པོ་དེས་མི་དེ་རྣམས་སྙིང་རྗེ་ཞིང་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསམས་པ། འདི་རྣམས་འདི་ལྟར་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་དང་ངལ་བས་ཉམ་ཐག་པར་ནི་གྱུར། ལུས་ནི་རིད་ཅིང་ཉམ་ཆུང་བས། །མྱ་ངམ་གྱི་དགོན་པ་དཔག་ཚད་དུ་མ་ཡོད་པ་ཆུ་མེད་ཅིང་གྲིབ་མ་མེད་པ་འདི་ལས་ལམ་བརྒྱགས་ཀྱང་མེད་པར་ཅི་ལྟར་ཐར་བར་འགྱུར། གླང་པོ་ཆེའི་ནགས་ཚལ་ན་ཡང་འདི་རྣམས་ཉིན་གཅིག་ཙམ་ཉོན་མ་མོངས་པར་གནས་ སུ་རུང་བ་ཡང་ཅི་ཡང་མེད་ན་ཅི་ལྟར་བྱ། ངའི་ཤས་འདི་རྣམས་ཀྱི་ལམ་བརྒྱགས་བྱས་ཏེ། ངའི་རྒྱུ་མས་ཀྱང་རྐྱལ་པ་བཞིན་དུ་ཆུ་སྣོད་བྱས་ནས། གདོད་མྱ་ངམ་གྱི་དགོན་པ་འདི་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་གྱིས། ཐབས་གཞན་ནི་མེད་དོ་སྙམ་
Chinese
因愤怒而怒火中烧， 亲友们如丧考妣般悲痛， 被驱逐流放至此， 亲友们也已离去。 您若能垂顾我们， 我们便有剩余的福分， 定能亲见吉祥天女降临。 若能降临于您的眼前， 便能从此困境中解脱。 即使在梦中见到您， 又有谁不能从贫困中解脱呢？ 之后，大象问那些人：“你们这里有多少人？” 那些人回答说：“令人心仪、身姿庄严的我们大约有一千人， 被地上的主人驱逐到这里。 其中大多数未曾经历过苦难， 因饥渴交迫而死去。 大象首领，我们这里， 还有大约七百多人的残余。 从死神口中逃脱， 您如同给予我们呼吸的身体一般降临。” 听到这些话后，那位伟大的菩萨因习惯了慈悲，悲伤地流下了眼泪，对他们说道： “唉！你们不必如此惊异于烦恼。 既无慈悲，也无丝毫顾忌。 国王的心思不考虑来世， 国王的荣耀也如闪电般不稳固。 因对我没有利益之心，便剥夺了我的权力。 死神恶魔降临，他心怀恶意。 难道没有听说过罪恶的尽头是漫长的吗？ 因执着于分别念，无法用言语劝诫。 国王被烦恼所困扰，变得无依无靠。 成为疾病的根源，挥霍无度， 像这样为了这唯一的身体， 不对众生心生怜悯， 唉！这愚痴该如何是好？” 之后，象主以慈悲之心怜悯地想着那些人：“这些人如此遭受饥渴和疲惫的折磨， 身体消瘦虚弱。 这片广袤的荒野，没有水也没有阴凉，又没有路上的干粮，如何才能逃脱呢？ 即使在象群的森林里，也没有能让他们不受烦恼地安住一天的地方，这该如何是好？ 不如用我的肉作为他们的干粮，用我的肠子像水囊一样装水， 这样或许就能从这片荒野中逃脱，没有其他办法了。”
English
Consumed by the winds of anger, Relatives and friends grieve as if bereaved, Having been expelled and sent here, Even relatives and friends have departed. If you would but glance upon us, We would have remaining fortune. Surely, the goddess of fortune will manifest. Having fallen before your eyes, We shall be liberated from this poverty. Even seeing you in a dream, Who would not be freed from poverty? Then, the elephant asked those people, "How many of you are here?" Those people replied, "O desirable one with a majestic form, we are about a thousand, Having been cast here by the lord of the earth. Most of them, not having experienced suffering, Have perished, tormented by hunger and thirst. Chief of elephants, here among us, There are about seven hundred remnants of people. Having escaped from the mouth of the lord of death, You have come like a body giving breath." Having heard those words, that great bodhisattva, accustomed to compassion, grieved and shed tears, and spoke these words to them: "Alas! Do not be so amazed by afflictions. Without compassion, and without any restraint. The king's mind does not consider the next life, The king's glory is as unstable as lightning. Having no thought of benefiting me, he seizes power. The demon of death comes with malice. Have you not heard that the end of sin is long? Clinging to conceptual thoughts, there is no way to advise with words. The king is afflicted by afflictions, becoming helpless. Becoming the basis of disease, wasting away, Like this, for the sake of this single body, Not cherishing compassion for sentient beings, Alas! What is to be done with this ignorance?" Then, the lord of the elephants, with compassion, thought with loving-kindness towards those people, "These ones are so exhausted by hunger, thirst, and fatigue, The body is emaciated and weak. How can they escape from this vast wilderness, without water or shade, and without provisions for the journey? Even in the forest of elephants, there is no place where they can stay for even a day without being afflicted, what is to be done? I will make my flesh their provisions, and my intestines a water container like a leather bag, Thus, they may escape from this wilderness, there is no other way."