Tibetan
རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་ན་ནི་མཐར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་ན་ནི་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསད་པར་སྦྱོར་ལ། ཡིད་ཀྱིས་ཡི་རང་ན་ནི་ཡིད་ཀྱིར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱས་ན་ཡིད་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བསྡམ་པར་བྱ་བའི་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉེ་སྡེ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱིས་དང་དུ་ལེན་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུལ་བ་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པ་ལས་ཀྱང་ལྟུང་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་དང་ངག་གིའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཏམ་གྱི་གཞི་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་དགེ་སློང་མའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། ཁྱིམ་ཐབ་མི་གནས་པའི་བུད་མེད་ཅིག་ཉོན་མོངས་པས་གཟིར་བ་ན་སྐྱེས་པ་གཞན་ཞིག་དང་ལྷན་ཅིག་འདུག་པ་ལས་དགེ་སློང་མ་ཁྱོད་ཀྱིས་མངལ་མེད་པར་བྱས་ པ་བདེན་ནམ། བཙུན་པ་བདག་གིས་མངལ་མ་མཆིས་པར་ནི་མ་བགྱིས་སོ། །འོན་ཀྱང་བདག་གིས་དང་དུ་ནི་བླངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་མ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་མས་གནས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དང་དུ་བླང་བར་མི་བྱའོ། །དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་ན་ནི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འབྱུང་བ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་གལ་ཏེ། ལུས་དང་ངག་གི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཕས་ཕམ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱིས་བྱས་པར་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་སྦོམ་པོའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཏེ། འདིར་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཚིག་གིས་འགྲུབ་པའི་དོན་ལ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་དང་དུ་བླངས་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདིར་ཕམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འགལ་བ་མེད་དེ་དང་དུ་བླངས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་ཉིད་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་དང་དུ་ལེན་པ་དང༌། སྣང་བ་གསོལ་བ་དང་དུ་ལེན་པའོ། །དེ་བས་ན་འདིར་དེ་ནི་རང་ཉིད་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་དང་དུ་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། གནང་བ་གསོལ་བ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསྐོ་བ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅང་མི་སྨྲ་བས་དང་དུ་ལེན་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འདིར་ཕམ་པར་རྣམ་པར་མི་གཞག་སྟེ། སེམས་ལ་དེ་བྱེད་པ་ནི་ལེགས་ན་བ
Chinese
如果随喜，那就是最终的改变。如果以心随喜，要知道那是心的行为。因此，施加杀害时，说了以心随喜就是心的改变。如果以心随喜，就会变成心所造的罪行，那就是应该被禁闭的罪行。因此，经中说近事没有堕罪，因为对于以心接受的自性，没有安立堕罪。同样，在《律藏》中也说，堕罪有两种，即身和语。在言论的基础上也说，仅仅由心而生没有堕罪。那么，在比丘尼的分别中，一个不守家规的女人被烦恼所折磨，与另一个男人同处，比丘尼你让她堕胎了吗？尊者，我没有让她堕胎。但是，我接受了。世尊对比丘尼说：比丘尼不应该接受这样的处境。如果接受，就会犯重罪，直到这段话出现，都是相违背的。因此，如果在这里，随喜身语的自性，那么那时就会犯他胜罪。如果是在心的自性中，那么那时就会变成心所造，所以是重罪，这与经文相违背。在这里，心的行为也是不合理的，因为对于用语言成就的事情，什么也不说，因为接受而成就，所以在这里只会犯他胜罪。如果这样说，那没有相违背，因为接受有两种，即说自己做和接受，以及请求允许和接受。因此，在这里，那是说自己做而接受，而不是请求允许而接受。因为不是委任者，即使什么也不说，接受也能被理解，但在这里不安立为他胜罪，如果心里想做那件事，那就好
English
If one rejoices, then that is the ultimate change. If one rejoices with the mind, one should know that it is an act of the mind. Therefore, when applying to kill, it is said that rejoicing with the mind is a change of the mind. If one rejoices with the mind, it becomes a sin committed by the mind, which is only a sin that should be confined. Therefore, it is said in the scriptures that there is no transgression for a close attendant, because for the nature of accepting with the mind, there is no establishment of transgression. Similarly, it is also said in the Vinaya that there are two transgressions, namely body and speech. It is also said on the basis of speech that there is no transgression arising solely from the mind. Then, in the distinction of Bhikshunis, a woman who does not abide by household rules is tormented by afflictions, and lives together with another man, did you, Bhikshuni, cause her to abort? Reverend one, I did not cause her to abort. However, I accepted it. The Blessed One said to the Bhikshuni: Bhikshunis should not accept such a situation. If one accepts it, it will become a serious offense, up to the point where this passage appears, it is contradictory. Therefore, if here, one rejoices in the nature of body and speech, then at that time one will commit a defeat. But if it is in the nature of mind, then at that time it will become an act of mind, so it is a serious offense, which contradicts the scriptures. Here, the act of mind is also unreasonable, because for the matter accomplished by words, one does not say anything, because it is accomplished by acceptance, so here one will only commit a defeat. If one says so, then there is no contradiction, because there are two kinds of acceptance, namely saying that one does it oneself and accepting, and requesting permission and accepting. Therefore, here, it is accepting to say that one does it oneself, but not accepting to request permission. Because one is not an appointer, even if one does not say anything, acceptance can be understood, but here it is not established as a defeat, if one thinks of doing that in one's mind, then it is good.