Tibetan
་ནོ། །ནད་གཡོག་དགེ་སློང་མ་དང༌། དགེ་སློབ་མ་དང་དགེ་ཚུལ་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་ངོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདུལ་བ་མདོ་ལས། དེ་ནི་ཤི་བའི་རྫས་མི་འོས་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འདིར་འོས་པ་ནི་མཚན་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་མཚན་ཐ་དད་པ་དག་ཁོ་ན་ཡོད་ན་དེ་ནི་དབང་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དོན་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་ངས་བུ་ལོན་བླངས་ཏེ་ཤི་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་རྫས་དག་ཁོ་ན་ལས་འཁོར་བར་བྱའི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལག་གི་བླ་ཡིས་དགེ་འདུན་ཆེད་བླངས་ནས། །ཡི་གེར་བྲིས་བརྟགས་དགེ་འདུན་དག་ལས་གཞལ། །ཇི་སྟེ་ལག་གི་བླས་དགེ་འདུན་གྱི་ཆེད་དུ་བུ་ལོན་བླངས་ནས་དེ་ཤ་ན་ཡི་གེ་བྲིས་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ། དགེ་འདུན་ཁོ་ན་ལས་གཞལ་བར་བྱའོ། །གསོལ་དང་དང་པོ་ཐ་མར་གང་དག་ཡོད། །དེ་དག་དེ་ཤི་བ་ཡི་གོས་རྣམས་དབང༌། །གསོལ་བ་བྱ་བ་དང༌། དང་པོ་དང༌། ཐ་མ་དག་ན་སྡོམ་བརྩོན་གང་དག་ཉེ་བར་འཁོད་པ་དེ་དག་ཁོ་ན་ཤི་བའི་རྫས་དེ་དག་ལ་དབང་བ་ཡིན་གྱི་སྡོམ་བརྩོན་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གོས་ཀྱི་གཞི་ལས་ཆོས་གོས་ཀྱི་རྙེད་པ་བགོ་བ་ལ་རྒྱུ་ལྔ་དག་སྟེ། ལྔ་གང་དག་ཅེ་ན། གཎྜཱི་དང༌། རྒྱུད་ཆགས་གསུམ་པ་དང༌། མཆོད་རྟེན་ལ་ཕྱག་བྱ་བ་དང༌། ཚུལ་ཤིང་འབྲིམ་པ་དང༌། ལྔ་པ་གསོལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། མཇུག་ན་ཡོད་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་པས་ཉེས་ པ་མེད་དོ། །ཡང་ན་གསོལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བས་བསྡུ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཎྜཱི་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྨོན་པ་གྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཎྜཱི་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་ཉེ་བར་མ་གྱུར་ལ། གསོལ་བ་ན་ནི་ཉེ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་སྐལ་པ་ཐོབ་མོད་ཅེ་ན། འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དང་པོ་དང་ཐ་མའི་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་གང་ན་དགེ་འདུན་བྲེལ་བ་འམ་གསོལ་བ་བགྱིད་པ་མ་མཆིས་པ་དེར་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་བགོ་བར་བགྱི་ལགས་སམ། ཉེ་བ་འཁོར་དང་པོ་དང་ཐ་མར་བྱས་ཏེ་བགོ་བར་བྱའོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོ་དང་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཡོ་བྱད་ཅིག་བཙོངས་ནས་དེ་ལས་ཆུང་ཤས་ཤིག་དགེ་འདུན་གྱི་རྒན་པོ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་གཞོན་ནུ་ལ་སྦྱིན་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བགོ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱའོ། །གསོལ་བ་མ་བྱས་སམ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་མ་བྱས་ན་ནི་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་རྙེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མ་ཐམས་ཅད
Chinese
诺。病侍比丘尼，以及学戒女和沙弥尼们也同样广泛存在这种情况。正如《律经》中所说：“那不是死者的不适宜之物。”这里适宜的是名称相同。如果只有名称不同的，那才是属于（死者）自己的。应当从意义上理解这一点。如果我借了债而死，那么届时只能从我的财物中偿还，不能从其他地方偿还。掌管者为了僧团借债后，写在纸上审查，从僧团中衡量（偿还）。如果掌管者为了僧团借债后去世，审查写下的字据，只能从僧团中衡量（偿还）。祈请者、最初者、最终者，那些人拥有死者的衣物。祈请者，最初者，最终者，那些精进持戒者如果靠近，那么只有他们才能拥有死者的财物，其他的精进持戒者则不能。那么，从衣物的基础上分配法衣的收益有五种原因。哪五种呢？犍椎，三股线，朝拜佛塔，陈设戒条，第五是祈请。这样说是什么意思呢？因为是在最后存在的情况下指示的，所以没有过失。或者，因为用“祈请”和“和”字进行了概括，所以犍椎等也实现了愿望。如果那样，如果是犍椎等，那么就没有靠近；如果是祈请，那么即使没有靠近也能获得份额吗？因为是意愿本身，所以没有过失，这样说的。最初和最终的教义是，如果僧人在哪里没有僧团的忙碌或祈请，那么在那里如何分配死者的用具呢？应该由亲近的眷属作为最初和最终来分配。比丘们因为不知道什么是最初和最终，世尊开示说：卖掉一件用具，从中拿出一小部分给予僧团的长老和僧团的年轻者，然后按照他们想要的方式分配，不要后悔。如果没有祈请，或者没有最初和最终，那么死者用具的收益属于所有佛陀的弟子。
English
No. The same is widely true for nuns who nurse the sick, as well as female students and female novices. As it says in the Vinaya Sutra, "That is not an unsuitable thing for the dead." What is suitable here is the same name. If there are only those with different names, then that alone belongs to (the deceased). This should be understood in terms of meaning. If I die after taking out a loan, then at that time it should be repaid only from my property, not from elsewhere. After the manager borrows for the sake of the Sangha, he writes it down and examines it, and measures (repayment) from the Sangha. If the manager borrows for the sake of the Sangha and then dies, examine the written document and measure (repayment) only from the Sangha. Whoever are the petitioners, the first, and the last, those have the clothes of the dead. Those who are the petitioners, the first, and the last, those who are diligent in discipline, if they are close, then only they have the right to those possessions of the dead, but other diligent practitioners do not. So, from the basis of clothing, there are five reasons for distributing the gains of Dharma robes. What are the five? Ghandi, the third lineage, prostrating to the stupa, displaying the precepts, and the fifth is prayer. What does it mean to say that? Because it is shown in the state of being at the end, there is no fault. Or, because the word "prayer" and the word "and" have been used to summarize, the wishes of Ghandi and others are also fulfilled. If that is the case, if it is Ghandi and so on, then it is not close; if it is prayer, then even if it is not close, can one get a share? Because it is the desire itself, there is no fault, so it is said. The doctrine of the first and the last is, if there is no busyness or prayer of the Sangha where the monks are, then how should the belongings of the dead be distributed there? It should be distributed by the close relatives as the first and the last. Because the monks did not know what the first and the last were, the Blessed One said: Sell an item and give a small portion of it to the elders of the Sangha and the young people of the Sangha, and then distribute it as they wish, and do not regret it. If there is no prayer, or if there is no first and last, then the gains from the belongings of the dead belong to all the disciples of the Buddha.
Tibetan
་དབང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དང་པོ་དང་ཐ་མ་དང་གསོལ་བ་མ་བྱས་པར་རྫས་བགོས་ན་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་གཞན་དག་ལྷགས་ནས་ཕྱིས་ཡང་བགོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དེ། གོས་ཀྱི་གཞི་ལས་མཉན་ཡོད་དུ་ཉེ་དགའ་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་བགོས་པ་དང༌། ཡུལ་རང་འདུས་ཀྱི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཐོས་ནས་ཇི་ཙམ་ན་བདག་ཅག་ཀྱང་བཙུན་པ་ཉེ་དགའི་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་པས་བདག་ཅག་ཀྱང་དབང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཅི་ཙམ་ན་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཕྱིས་བགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གཞན་དག་ན་རེ་ཕྱིས་བགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགྱེད་པ་མཇུག་ཏུ་མ་ཕྱིན་པ་ལ་བྱ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། མཇུག་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཁུངས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བགོ་བ་དངོས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གསོལ་བ་དང་དང་པོ་དང་ཐ་མ་མ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་དབང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་འདས་ནས་སྦྱིན་ཞེས་སྨྲས་ནས་ནི། །གལ་ཏེ་ཤི་ན་དེ་ནི་བགོ་བྱ་སྟེ། །སྡོམ་བརྩོན་བུ་ལ་སོགས་པ་ལྟོས་བྲལ་ཕྱིར། །ལྟོས་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་མིན། །ཁོ་བོ་ཤི་ན་འདི་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་གལ་ཏེ་སྡོམ་བརྩོན་ཤི་ན་དེ་ སྦྱིན་པར་མི་བྱའི་བགོ་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་ཞེ་ན། ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་བརྩོན་རྣམས་ལ་ནི་བུ་ལ་སོགས་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་གོས་ཀྱི་གཞི་ལས་དགེ་སློང་དག་དེ་གསོན་པ་ན་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ན་ཤི་ན་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། ཁོ་བོ་འདས་ནས་འདི་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱིན་པ་འདི་ནི་མེད་ཀྱི། བླངས་ནས་བགོ་བར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྲན་ཚེགས་ལས་ཀྱང༌། སྐྱེས་བུ་བླུན་པོ་དེ་གསོན་པར་ན་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་ན། ཤི་ན་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྦྱིན་པར་བྱེད། འདི་ལྟ་སྟེ། ཁོ་བོ་འདས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པ་ནི་མེད་དོ། །སྡོམ་བརྩོན་སྨོས་པ་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། ཁྱིམ་པ་རྣམས་ལ་ནི་བུ་ལ་སོགས་པ་ལྟོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་དགེ་སློང་དག་ཁྱིམ་པ་དག་ནི་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་འཆི་བ་ཡིན་གྱི། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས་ཁྱིམ་པ་ལ་ནི་ཁོ་བོ་འདས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱིན
Chinese
说是属于有权分的人。那么，如果未做开始和结尾，也未作禀白就分财物，该如何做呢？答：应说其他比丘到来后，再重新分配。如《衣物事》中，在舍卫城，近喜死后的遗物被分配。当地僧团的比丘们听到后说：“我们和近喜尊者一样行梵行，我们也应有份。”从这以后，就和他们一起重新分配了。还有人说，重新分配是指施舍未完成的情况，如果已经完成则不是。这种说法不合理，因为没有依据，而且明确说了要分配，也因为未作禀白和开始结尾，就说所有佛陀的弟子都有份。如果说“我死后施舍”，如果持戒者死了，就应该分配，因为持戒者没有儿子等牵挂。有牵挂的施舍不是施舍。如果说“我死后施舍给某人”，如果持戒者死了，就不应该施舍，而只能分配。为什么呢？因为有牵挂的施舍不是施舍，持戒者没有儿子等牵挂。这里经文说，如《衣物事》中，比丘们活着时不施舍，死了更不用说施舍了。“我死后施舍给某人”的施舍是不存在的，应该取来分配。在《杂事》中也说：愚笨的人活着时不施舍，死了还施舍什么？比如“我死后”之类的施舍是不存在的。为什么要说持戒者呢？因为在家人有儿子等牵挂，所以有有牵挂的施舍，这是为了充分说明这一点。同样，《杂事》中说，比丘们，在家人是有牵挂的死亡，出家人是没有牵挂的，所以对在家人来说，有“我死后”的施舍。
English
It is said that it belongs to those who have the right to distribute. So, if the beginning and the end are not done, and no report is made, how should the property be distributed? Answer: It should be said that other monks will come and redistribute it later. For example, in the "Cloth Matter," in Shravasti, the belongings of the deceased Near-Joy were distributed. When the monks of the local Sangha heard this, they said, "We practice Brahmacharya like the venerable Near-Joy, so we should also have a share." From then on, they redistributed it together with them. Others say that redistribution refers to the situation where the giving has not been completed, but not if it has been completed. This statement is unreasonable because there is no basis, and it is clearly stated that it should be distributed, and because it is said that all the Buddha's disciples have a share without reporting and beginning and ending. If it is said, "Donate after my death," if the one who upholds vows dies, it should be distributed, because the one who upholds vows has no attachments such as sons. Giving with attachment is not giving. If it is said, "Give to someone after my death," if the one who upholds vows dies, it should not be given, but only distributed. Why? Because giving with attachment is not giving, and the one who upholds vows has no attachments such as sons. Here the scripture says, as in the "Cloth Matter," if the monks do not give when they are alive, let alone give when they are dead. The giving of "Give to someone after my death" does not exist, it should be taken and distributed. In the "Miscellaneous Matters" it is also said: If a foolish person does not give when he is alive, what will he give when he is dead? For example, giving like "after my death" does not exist. Why mention the one who upholds vows? Because lay people have attachments such as sons, so there is giving with attachment, which is to fully explain this point. Similarly, in the "Miscellaneous Matters" it is said, monks, lay people have death with attachment, and renunciants have no attachment, so for lay people, there is giving of "after my death."