Tibetan
ང་བྱེད་སུམ་ཅུ་པོ། །བསླབ་བྱ་དང་བཅས་བཤད་ནས་ནི། །དེ་རྗེས་ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་པ། །དགུ་བཅུ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ། །རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །བལྟ་འདོད་ཁྱིམ་པ་མང་རྣམས་ཀྱིས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་གང་ན་ཞེས། །སྒྲ་གཅན་འཛིན་ལ་དྲིས་པ་དང༌། །གཞན་ན་བཅོམ་ལྡན་བཞུགས་བཞིན་དུ། །གཞན་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་ལས་བཅས། །དེ་ཕྱིར་མདོ་ལས་གསུངས་པ་གང༌། །སྟོན་པས་ཚིགས་བཅད་ གཉིས་འདི་གསུངས། །ཆོས་གཅིག་ལས་འདས་གང་ཡིན་པ། །ལུས་ཅན་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སྤངས་པ་ཡིན། །འདི་ཡིས་སྡིག་པ་མི་བྱ་མེད། །ལྕགས་གོང་མེ་ལྕེ་འབར་བ་དག །ཟོས་པར་གྱུར་པ་མཆོག་ཡིན་གྱི། །ཚུལ་འཆལ་ཡང་དག་མི་སྡོམ་པས། །ཡུལ་འཁོར་བསོད་སྙོམས་ཟ་བ་མིན། །བསླབ་པའི་གཞི་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ངེས་པར་བརྫུན་ཚིག་བཀག་པ་སྟེ། །ལག་བརྒྱུད་སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་ནས། །བརྩམས་ཏེ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་རྣམས་ལ། །ཤེས་བཞིན་དུ་ནི་བརྫུན་སྨྲ་བའི། །དགེ་སློང་ལ་ནི་ལྟུང་བྱེད་བརྗོད། །བརྫུན་ཚིག་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བརྗོད། །སྡོམ་བརྩོན་དག་ལ་དྲུངས་འབྱིན་ཆོས། །ཕས་ཕམ་ལ་སོགས་རྣམ་པ་ལྔ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བ་ཆོ་ག་དང༌། །འཚོ་བ་ཡི་ནི་སྨྲ་བ་དགུ། །མཐོང་སོགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྨྲ་བ་ལ། །བརྫུན་ཚིག་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཅེས་འདོད། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་སྤྱོད་ཆོ་ག་འཚོ། །མཐོང་དང་ཐོས་དང་དོགས་པ་ཡིས། །སྡོམ་བརྩོན་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ། །གང་ཡང་རྣམ་པ་བདུན་ཉིད་བརྗོད། །སྨྲ་འགྱུར་དེ་བཞིན་སྨྲ་བ་དང༌། །སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་ཚིག་གསུམ་དང༌། །མཐོང་བ་ལ་སོགས་ཚིག་གསུམ་སྟེ། །བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དྲུག་ཏུ་བརྗོད། །དེ་ལྟར་རེ་རེ་དོར་བ་ཡིས། །ཚིག་གིས་འདིར་ནི་ཤེས་བྱ་བ། །བརྫུན་ཚིག་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ལ། །བརྗོད་ནས་གོ་བ་རྣམ་པ་གཉིས། །སླར་ཡང་ཕས་ཕམ་ལ་སོགས་ལྔས། །ཕས་ཕམ་འགྱུར་བར་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཕས་ཕམ་གནས་སུ་གང་བརྗོད་པའི། །སྔར་སྨྲས་མཐའ་ནི་ཕས་ཕམ་ཉིད། །གཞན་ལ་ནམ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་བ་ནི། །བག་ཙམ་གྱིས་སམ་རྩ་བས་སྐུར། །ཆོས་ལ་ཆོས་མིན་ལ་སོགས་ངེས། །གང་ཞིག་དགེ་འདུན་དབུས་སྨྲ་ན། །དེ་ལ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བ་ཡི། །བརྫུན་ཚིག་ཅེས་ནི་རྣམ་པར་གཞག །གསོ་སྦྱོང་དུས་ཀྱི་ལས་དག་ལ། །འདི་ལ་དག་གམ་ཞེས་བརྗོད་ཚེ། །ཁ་རོག་ཉེས་པ་སྤེད་བྱེད་ན། །ཉེས་བྱས་དྲི་མར་འགྱུར་བར་བརྗོད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་གང་བསྟན་པ། །བརྫུན་གྱི་ཚི
Chinese
我作三十颂，连同学处一起宣说后，接着仅仅是堕罪，九十条要清楚地阐明。在王舍城（Rajagriha），世尊（Bhagavan）在的时候，许多想拜见世尊的居家士，向持声者（Sgra-gcan-'dzin）询问：世尊在哪里？明明世尊就在另一处，却指引到别的地方。因此，经中说：导师说了这两个偈颂：谁违越了一种法，就是有身者说妄语，已舍弃了来世，这样就没有不能做的罪恶。宁可吃燃烧着火焰的铁丸，也不应为非调伏者，不如法地受用国土的供养。为了修习学处的基础，必定要遮止妄语。从宣说传承的上师们开始，对于说妄语的人，明知故犯地说妄语的比丘，就说是堕罪。妄语有九种，在两种之间宣说。对于守护誓言者，有五种断除之法，即他胜等。戒律、见解、行仪和生活有九种说法。见等有三种，以这些来说，妄语有八种。戒律、见、行仪、生活，以见、闻、疑，对守护誓言者说妄语，任何一种都有七种说法。说将会说，如是说，已说这三种说法，见等三种，说妄语有六种。像这样，舍弃每一个，用词句在这里应该了解。对于彻底了解妄语，说后理解有两种。再次，以他胜等五种，要知道会变成他胜。凡是他胜处所说的，先前所说的边际就是他胜本身，永远不会希望其他。成为僧残，或者稍微或者根本地诽谤。对于法，确定为非法等。如果有人在僧团中说，那么对于他来说，会变成粗大的妄语。在布萨时的法事中，如果说“清净吗？”，沉默就是隐瞒罪过，就说是染污的罪过。像那样，凡是所开示的，都是妄语的词
English
I will compose the Thirty Verses, and after explaining them together with the precepts, then the ninety Defeat offenses alone will be clearly elucidated. In Rajagriha, when the Bhagavan was there, many householders who wanted to see the Bhagavan asked the Voice-Holder (Sgra-gcan-'dzin): Where is the Bhagavan? Even though the Bhagavan was in another place, he pointed to another place. Therefore, it is said in the Sutra: The Teacher spoke these two verses: Whoever transgresses one Dharma, that is, a sentient being who speaks falsehood, has abandoned the next world, and in this way, there is no evil that cannot be done. It is better to eat iron balls burning with flames than for an undisciplined person to improperly enjoy the offerings of the country. In order to practice the basis of the precepts, it is necessary to prohibit falsehood. Starting from the lineage of teachers who speak, for those who speak falsehood, the Bhikshu who knowingly speaks falsehood is said to be a Defeat offense. There are nine kinds of falsehood, spoken between two kinds. For those who guard their vows, there are five kinds of severance, such as the Defeat. There are nine kinds of speech about morality, views, conduct, and livelihood. There are three kinds of seeing, etc. With these, it is said that there are eight kinds of falsehood. Morality, views, conduct, livelihood, with seeing, hearing, and doubt, speaking falsehood to those who guard their vows, any one of them has seven kinds of speech. Saying will say, saying thus, having said these three kinds of speech, seeing, etc., three kinds, speaking falsehood has six kinds. Like this, abandoning each one, it should be understood here with words. For thoroughly understanding falsehood, there are two kinds of understanding after speaking. Again, with the five Defeats, etc., it should be known that it will become a Defeat. Whatever is said in the place of Defeat, the boundary of what was said before is the Defeat itself, and one should never desire another. Becoming a Sangha remnant, either slightly or fundamentally slandering. Regarding Dharma, determining it as non-Dharma, etc. If someone speaks in the middle of the Sangha, then for him, it will become a gross falsehood. In the Dharma activities at the time of Uposatha, if one says "Are you pure?", silence is concealing the offense, and it is said to be a defiled offense. Like that, whatever is shown, are the words of falsehood.
Tibetan
ག་ནི་རྣམ་པ་བཞིས། །དེ་ལས་གཞན་པ་ལྟུང་བྱེད་དུ། །འགྱུར་བའི་བརྫུན་ཚིག་ཅེས་བྱར་བསྟན། །མ་མཐོང་སོགས་ ལ་མཐོང་སོགས་དང༌། །མཐོང་སོགས་ལའང་དེ་ལས་བཟློག །ཤེས་བཞིན་དུ་ནི་སྨྲ་བྱེད་ན། །དོན་རིག་པ་ན་ལྟུང་བྱེད་འདོད། །དུད་འགྲོ་ལ་ཡང་རྭ་ཆག་སོགས། །སྐྱོན་ནས་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ་ན། །སེམས་ཞུམ་ལས་བྱེད་མི་བརྩོན་ན། །ཤེས་ལྡན་མི་རྣམས་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཕན་བཞེད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀག །མི་རྣམས་ལ་ནི་སྐྱོན་བརྗོད་པས། །དགེ་སློང་ལ་ནི་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། །སྐྱོན་བརྗོད་བསམ་པའི་དགེ་སློང་གིས། །ཁྱོད་ནི་བྲམ་ཟེ་རབ་བྱུང་ཞེས། །བྲམ་ཟེ་ལ་ནི་རིགས་དྲིས་ན། །དེ་ལ་ཉེས་བྱས་ལྟུང་བར་འགྱུར། །དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱིས་རྒྱལ་རིགས་ལ་འང༌། །སྨྲ་བྱེད་ཉེས་བྱས་ཁོ་ན་སྟེ། །དེ་བཞིན་རྗེ་རིགས་དམངས་དག་ལ། །སྨྲ་བྱེད་སྡོམ་བརྩོན་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། །ཐགས་མཁན་ལྷ་རྟེན་ལྷ་མཁན་དང༌། །ཤིང་མཁན་ཚེམ་བུ་སྨྱིག་མ་མཁན། །དེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱིས། །ཡོངས་སུ་སྨྲ་ན་ལྟུང་བྱེད་བརྗོད། །རྫ་མཁན་དང་ནི་མགར་བ་དང༌། །བྲན་དང་ཀོ་ལྤགས་མཁན་དང་ནི། །བྱ་ཤོར་ཉ་བ་རྔོན་པ་དང༌། །གཏུམ་པོ་སོགས་བརྗོད་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཁྱོད་ནི་བྲམ་ཟེད་ཡིན་ཏེ་དེའི། །རིགས་ཀྱི་བྱ་བ་གཙང་སྦྲ་སོགས། །བསླབ་བྱ་ཁྱོད་ལ་དགེ་སློང་གིས། །ཅི་བྱ་ཞེ་ནའང་ཉེས་བྱས་ཉིད། །ཁྱོད་ནི་རྒྱལ་རིགས་ཁྱོད་ཀྱི་ལས། །མཚོན་ཆའི་རིགས་པ་མདུང་དང་ནི། །མདའ་སོགས་སློབས་ཤིག་ཅེས་སྨྲ་ན། །གང་ཡིན་དེ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་རྗེ་རིགས་དམངས་རིགས་ཀྱི། །ལས་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་ཡང་ངོ༌། །ཐགས་མཁན་སྨྱིག་མ་མཁན་སོགས་ལ། །ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་ནི་ལྟུང་བར་བརྗོད།། མཆོད་སྦྱིན་དང་ནི་གདོལ་བ་སོགས། །ཁྱོད་ཀྱིས་རང་ལས་བྱོས་ཤིག་ཅེས། །སྨྲ་ཡང་མི་མཁས་དེ་དག་ལ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཉེས་བྱས་ཡན། །འཐང་པོ་ཞར་བ་ལག་རྡུམ་དང༌། །སྒུར་པོ་མི་ཐུང་ལོང་དང་འོན། །ཞེས་སྨྲ་ན་ཡང་ལྟུང་བྱེད་ཀྱི། །མེ་ཡི་ནང་དུ་སྲེག་པ་འཐོབ། །ཁྱོད་ནི་མཛེ་ཅན་ཁྲག་ནད་སྐྱུག །ཉམ་ཆུང་གཡན་པ་འོག་གྲོལ་དང༌། །དེ་ལ་སོགས་བརྗོད་ངན་ཚིག་རྣམས། །སྡོམ་བརྩོན་ལ་ནི་ལྟུང་བྱེད་འདོད། །ཁྱོད་ནི་མ་དག་ལྷུང་བས་བཅོམ། །གདུག་པ་དང་བཅས་འགྱོད་པ་ཅན། །ཁྱོད་ནི་ཁྲོ་བས་སེམས་བསྲེགས་པ། །ཞེས་སྨྲས་སོགས་ལའང་དེ་ཉིད་དོ། ། དགེ་སློང་སྐྱོན་བརྗོད་བསམ་པ་ཡིས། །བོང་བུ་སོགས་ཀྱིས་གཤེ་བྱེད་ཅིང༌། །རྒྱ་གད་ལ་སོགས་
Chinese
何为四种？除此之外，被指出是堕罪的妄语。未见说成见等等，见等等也反过来。明知而说，若懂其义，则视为堕罪。对畜生也一样，如角断等等，从缺点方面说，若因此心灰意冷，不努力工作，更何况有知识的人呢？因此，对一切有情，世尊为了利益而禁止。对人说缺点，对僧人来说是堕罪。怀着说缺点的想法，僧人若问婆罗门：“你是出家人吗？”若问婆罗门的种姓，则会犯下恶作罪和堕罪。以同样的心态，对刹帝利种姓也一样，说者只有恶作罪。同样，对吠舍种姓和首陀罗种姓说，精进持戒者会犯堕罪。织布工、神像工匠、木匠、裁缝、竹匠，对这些种姓的人，若全部说出，则说是堕罪。陶工、铁匠、奴隶、皮革匠、捕鸟者、渔夫、猎人、凶暴者等等，说出则会衰败。你是婆罗门，因此，你的种姓之事是洁净等等，对于你，僧人有什么可教的呢？这样说也是恶作罪。你是刹帝利种姓，你的工作是武器之类，矛和箭等等，学习吧，这样说，无论对谁都是恶作罪。同样，对吠舍种姓和首陀罗种姓的职业也一样。对织布工、竹匠等等，说是堕罪的堕罪。祭祀者和旃陀罗等等，你说做自己的工作吧，这样说，对那些不聪明的人，也和之前一样是恶作罪。驼背、瞎子、断手、弯腰、矮子、聋子和哑巴，这样说也会得到堕罪之火的焚烧。你是麻风病人、吐血病、虚弱、疥癣、下泄等等，说这些恶语，对持戒者来说是堕罪。你是不清净的，被堕落所摧毁，伴随着恶毒和后悔，你是被愤怒烧心的，这样说等等也是同样的罪过。 僧人怀着说缺点的想法，用驴子等等来辱骂，用垃圾等等
English
What are the four types? Other than that, it is pointed out to be a false speech that leads to downfall. Saying 'unseen' as 'seen' etc., and vice versa. If one speaks knowingly, and understands the meaning, it is considered a downfall. Similarly, for animals, such as broken horns etc., if spoken from the aspect of defects, and if it causes discouragement and lack of effort, what need is there to mention knowledgeable people? Therefore, for all sentient beings, the Bhagavan forbade it for their benefit. Speaking of faults to people, for monks, it is a downfall. With the intention of speaking faults, if a monk asks a Brahmin, "Are you a renunciate?" If he asks about the Brahmin's caste, he will commit a misdeed and a downfall. With the same intention, it is the same for the Kshatriya caste, the speaker only commits a misdeed. Similarly, speaking to the Vaishya and Shudra castes, the diligent practitioner will commit a downfall. Weavers, idol makers, carpenters, tailors, bamboo workers, if all these castes are spoken about, it is said to be a downfall. Potters, blacksmiths, slaves, leather workers, bird catchers, fishermen, hunters, violent people etc., speaking of them will lead to decline. You are a Brahmin, therefore, your caste's work is cleanliness etc., what can a monk teach you? Saying this is also a misdeed. You are a Kshatriya, your work is weapons etc., spears and arrows etc., learn them, saying this, it is a misdeed to whomever it is said. Similarly, it is the same for the professions of the Vaishya and Shudra castes. To weavers, bamboo workers etc., it is said to be a downfall of a downfall. Sacrificers and Chandalas etc., you say, do your own work, saying this, to those who are not intelligent, it is a misdeed as before. Hunchbacks, blind people, amputees, hunchbacks, dwarfs, deaf and dumb, saying this will also receive the burning of the fire of downfall. You are a leper, vomiting blood, weak, scabies, diarrhea etc., speaking these evil words, for the diligent practitioner, it is considered a downfall. You are impure, destroyed by downfall, accompanied by malice and regret, you are burned by anger, saying this etc. is also the same fault. A monk, with the intention of speaking faults, insults with donkeys etc., with garbage etc.