Tibetan
།བྱིས་གང་དེ་ཡི་གྲོགས་བྱེད་པ། །མཆོག་གཅིག་བསམ་པ་གཅིག་པ་ལས། །དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གནས། །ཐ་དད་དབྱེ་བ་ཡང་ནི་འདིར། །རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་དག་ཏུ་བཞེད། །ཆོས་ལ་ཆོས་མ་ཡིན་བརྗོད་དང༌། །ཆོས་མིན་ལ་ཡང་ཆོས་སུ་བརྗོད། །འདུལ་བ་དང་ནི་འདུལ་མིན་ཉིད། །བཞི་པོ་དེ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད། །འདི་ལ་དབང་བྱེད་མཁས་པ་ཡིས། །འགྱེད་པ་དང་ནི་མི་གདམས་དང༌། །ལྟུང་བ་དང་ནི་བྱ་བ་སྟེ། །རྣམ་པ་བཞིར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །སྣ་ཚོགས་རྩོད་དང་ཚོགས་པ་མེད། །དགེ་འདུན་བསམ་པ་ཐ་དད་པའི། །རྐྱེན་ལ་སོགས་པས་འབྱུང་བ་སྟེ། །རྩོད་པ་ཡི་ནི་དབང་བྱས་བརྗོད། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་ལྟུང་བ། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་མི་གདམས་པ། །དེ་ནི་རྩོད་པ་ལས་བྱུང་བ། །མི་གདམས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས། །ལུས་དང་ངག་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ། །དེ་ལྟར་ཐ་དད་གཅིག་དང་ནི། །རྣམ་པ་གཉིས་དང་རྣམ་པ་གསུམ། །ལྟུང་བ་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཁྱིམ་གཅིག་དགེ་སློང་བུད་མེད་དང༌། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་ལྷན་ཅིག་ཉལ། །ནུབ་གསུམ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་དང༌། །གནས་གཅིག་འདི་ནི་ལུས་ཀྱིའོ། །བུད་མེད་དག་ལ་རྐང་པ་ནི། །ལྔའམ་དྲུག་གིས་ཆོས་སྟོན་ན། །མ་བསམས་པར་ནི་ལྷག་པའི་ཚིག །སྨྲས་པ་ལ་ནི་ངག་གིར་བརྗོད། །གསོ་སྤྱོད་དུས་ཚེ་དྲིས་ན་ཡང༌། །སྐྱོན་ཡོང་སྨྲ་བར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ལྟུང་བ་ནི། །ཉེས་བྱས་ཉིད་དུ་མཁས་པས་རྟོགས། །ལུས་དང་ཡིད་གཉིས་འབྲེལ་པ་ནི། །ཡང་དག་བསམས་ནས་སྲོག་གཅོད་དང༌། །མ་བྱིན་ལེན་དང་ཆང་འཐུང་སོགས། །བརྟེན་པ་ཉིད་ལའང་འདོད་ པ་ཡིན། །ཡང་དག་བསམས་ནས་ལྔ་དང་ནི། །དྲུག་ཙམ་སྨྲས་པ་ལྷག་པར་བརྗོད། །ངག་དང་ཡིད་ལས་གྱུར་པ་དེ། །བརྫུན་སྨྲ་སོགས་ལའང་འདོད་པ་ཡིན། །བརྡེག་ཅེས་ཀུན་ནས་བསམས་ནས་ནི། །བརྗོད་དེ་ལུས་ཅན་ལ་བརྡེག་ན། །འདི་ནི་ལུས་དང་ངག་ཡིད་ཀྱི། །བྱ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་པ་ཅན། །དགེ་སློང་ལ་ནི་མི་དགེ་བས། །ལྟུང་བར་འགྱུར་གྱི་སེམས་དག་ན། །མཆོད་རྟེན་སྐུ་ལ་སྐྱེས་པ་ཡི། །རྩྭ་སྔོན་གཅོད་པར་བྱེད་བཞིན་དུ། །ཇི་ལྟར་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །སྟོན་པ་ལ་ནི་མཆོད་འདོད་པས། །མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར། །འཐོག་པ་དེ་ལ་དེ་ཙམ་མིན། །མ་བསམས་ཐུབ་པའི་བསླབ་པའམ། །དགེ་འདུན་ནང་ཁྲིམས་དྲལ་གྱུར་ན། །ལུང་མ་བསྟན་པར་གསུངས་པ་སྟེ། །ལྟུང་མེད་དགེ་བ་ནམ་ཡང་མིན། །ཡང་དག་བསམས་ནས་འདས་ན་ནི། །མི་དགེ་བ་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྱུར། །འདི་ནི་རྗེས་སུ་མ་གནང་ཡང། །སྐབས་འོངས་ཞར་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན
Chinese
與孩童為友，殊勝唯一心念同，然其差別有二種，此處亦有種種異，謂有十四種差別。說法為非法，說非法為法，律與非律等，如是宣說此四者。於此精通之智者，應知懺悔與不勸，墮罪與作為，此等四種之差別。種種諍論與無僧眾，僧眾心念各相異，由緣等事所生起，是說諍論所致過。由普 contamination 而墮罪，彼此互不相勸者，是從諍論所生起，名為不勸請。以身語意而分判，如是各別一與二，以及三種之墮罪，是僅就部分而宣說。若一室中，比丘與女人，若是不知而同眠，三夜未受近圓戒，此一處所是身之過。若為女人等，以五或六句，宣說佛法時，若未思量而說過多語，是說語之過。若問安居時節等，明知有過而不說，如是意之墮罪者，智者知是惡作罪。身與意二者相連，如是思量而斷命，不與取及飲酒等，亦許是所依之過。如是思量而說五或六句，是說過多之語。語與意所生之過，亦許是妄語等。若思惟擊打，說已而擊打有情，此是身語意之，三種作為之過。對比丘以不善心，若生起墮罪之心，於佛塔佛像所生之，青草正在砍伐時。如何能以善心，欲供養於導師故，為了編織花鬘之緣故，採摘花朵非僅僅是這樣。若未思量而破壞佛所制之學處，或僧眾之內規，說是未授記之罪，無有墮罪之善業。若如理思量而作，則唯成不善業。此雖未開許，然值此因緣故順便宣說。
English
Being friends with children, supreme single-mindedness is the same, but their differences exist in two ways. Here, too, there are various differences, said to be fourteen kinds of differences. Speaking of Dharma as non-Dharma, and speaking of non-Dharma as Dharma, Vinaya and non-Vinaya, etc., these four are spoken of. The wise who are proficient in this should know the four kinds of differences: confession and non-admonishment, transgression and action. Various disputes and no Sangha, the minds of the Sangha are different, arising from causes and so on, it is said to be caused by disputes. Falling into transgression due to universal contamination, not admonishing each other, that which arises from disputes is called non-admonishment. Separated by body, speech, and mind, thus one and two separately, and the three kinds of transgressions, are only spoken of in part. If in one room, a monk and a woman, if they sleep together unknowingly, three nights without having received full ordination, this one place is a fault of the body. If for women, etc., with five or six sentences, when teaching the Dharma, if without thinking, one speaks too many words, it is said to be a fault of speech. If asked about the time of the retreat, etc., knowing there is a fault but not speaking, such a transgression of the mind, the wise know it is a sin of wrongdoing. The two, body and mind, are connected, thus thinking of killing, taking what is not given, and drinking alcohol, etc., it is also permissible to rely on the fault. Thus thinking and speaking five or six sentences, it is said to be too many words. The fault arising from speech and mind, it is also permissible to lie, etc. If thinking of striking, having spoken, and striking a sentient being, this is a fault of the three actions of body, speech, and mind. Towards a monk with an unwholesome mind, if a mind of transgression arises, the green grass growing on the stupa and Buddha image is being cut. How can one with a wholesome mind, wanting to make offerings to the teacher, for the sake of weaving a garland of flowers, picking flowers is not just that. If without thinking, one breaks the precepts established by the Buddha, or the internal rules of the Sangha, it is said to be an un-imputed transgression, there is never wholesome karma without transgression. If acting with proper thought, it will only become unwholesome karma. Although this is not permitted, it is spoken of incidentally because of this circumstance.