Tibetan
བཏིང་བའི་ཉེས་པ་མཐོལ་བ་ཉེས་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ལ་མཉེས་པའི་དགེ་འདུན་རྣམས་བདེ་བར་འདུག་པའི་མདུན་དུ་ཉེས་པའི་ནང་གི་དགེ་སློང་གིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་ལུང་མ་ནོས་ཏེ་གཙང་མའི་དགེ་སློང་ལ་མཐོལ་བའི་ཚེ། ཐོག་མ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྟུང་བ་སྡེ་བཞི་ཅི་ཉེས་པ་མཐོལ་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་དགེ་འདུན་ཕལ་གྱི་ཅི་དང་ཅི་ཉེས་པ་མཐོལ་བར་དགེ་སློང་དེ་སྨྲའོ། །ཕྱོགས་གཞན་དང་མཉམ་དུ་ནའོ། །ལྟག་མ་ལྟར་མཐོལ་བ་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་ཕ་ཟད་ཚུ་ཟད་དུ་གྲལ་མཉམ་པར་འདུག་ལ། ལྟག་མ་ལྟར་ལས་བྱ་བ་ནི་ལས་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་ལས་གང་ཡིན་པ་དེས་བྱའོ། །དམ་མ་བཅས་པ་དང་བརྫུན་དུ་ན་མཐོལ་བར་མི་སྐྱེའོ། །ལྟུང་བ་སྡེ་བཞིའི་སྤྱིའི་མཐོལ་བ་སྟེ་གང་ཡང་རུང་མཐོལ་བའི་ཚེ། ལྟུང་བའི་མིང་དང་དངོས་པོ་གང་ཉེས་པ་འདིས་ཉེས་སོ་ཞེས་མཐོལ། གང་ཉེས་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་དྲན་ན་ཁོ་བོ་ནོངས་པ་མཆིས་སོ་ཞེས་སྤྱིར་མི་དྲིལ་བར་ཕས་ཕམ་པའི་ཡན་ལག་ལས་ཅི་ཉེས་པ་དང་ཉེས་བྱས་ཡན་ཆད་ཡན་ལག་དང་ཡན་མཛེར་ཅི་མཆིས་པ་མཐོལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །བརྒལ་བ་བཅས་པར་ན་ཡང་བརྟགས་པའོ། །ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་ལས་གང་ཡང་རུང་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་གཅིག་ཡན་ཆད་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་ལའང་ཉེས་ན་རྒོལ་དུ་གནང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་བརྒལ་བ་ཡང་ངོ༌། །ལྟག་མའི་ཚིག་བཟློག་སྟེ་གང་ཟག་གཅིག་ལ་དགེ་སློང་གཅིག་ཡན་ཆད་དགེ་འདུན་གྱིས་བརྒལ་ནའང་ཉེས་མེད་དེ་རུང་ངོ༌། །འདིར་གྲངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་མ་ཆད་དོ། །མདོ་ལྟག་མ་གཉིས་ཉེས་པ་ལ་ཕན་ ཚུན་དུ་རྒོལ་བའི་དགེ་སློང་གྲངས་སུ་ཆད་པ་མེད་དེ་ཉེས་ན་དུས་བརྒལ་ཀྱང་རུང་ངོ༌། །ལུས་དང་ངག་བསྡམས་པ་དང༌། སྡེ་སྣོད་ཤེས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱིས་འདུལ་བ་དང༌། དེ་དག་གིས་བཟློག་པ་དགེ་འདུན་གྱི་དབུས་སུ་བསམ་པ་དང་གསུམ་དུ་ལྡན་ན་རྒོལ་བ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱ། དགེ་སློང་གཅིག་གིས་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་ལ་བདག་སྡོལ་ན་སྐབས་དབྱེར་གསོལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕ་རོལ་གྱིས་སྐབས་ཕྱེ་ན་མིང་གིས་སྨོས་པ་འདི་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་གིས་བརྒལ་ན་དེའི་ཚིག་བརྩན་པར་བྱའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལོག་པ་དང་ཕྱི་ན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྨྲ་ན་མཐར་བྱ། ཕས་ཕམ་པ་བྱུང་བ་དང་ཆོས་ལོག་པ་ལ་བལྟས་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་ངན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྐུ་བ་དང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་སྐྱིད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་གཉིས་ཤིག་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་ལས་སྐབས་ཕྱེ་ཤིག
Chinese
安立忏罪，承认罪过的比丘众端坐，于令僧众欢喜安乐而坐之面前，犯戒之比丘未得众人允许，向清净比丘忏悔之时，首先自己所犯四类堕罪，有何罪过皆忏悔，其后僧众有何罪过亦忏悔，彼比丘应如是说。亦可与他人一同忏悔。如后忏悔，则如法与不如法二者，皆如父债子还般平等。如后之行事，则应由一百零一种羯磨中之任何一种来行。若未立誓或虚假，则忏悔不会产生。四类堕罪之共同忏悔，即无论忏悔何种罪过，皆应说出罪名与实物，以此罪过而忏悔。若不记得所犯一切罪过，则应说“我已犯错”，不作详细说明，而应说“于他胜罪之支分中，有何罪过及罪行，乃至支分与小节有何过失，皆忏悔”。若有违越，亦应加以考察。五类堕罪中，无论比丘对一位比丘乃至所有僧众犯戒，皆允许指责。如是，亦可如是违越。反转后句，即若僧众指责一人，乃至一位比丘，亦无过错，是允许的。此处数量之差别并未确定。前后二者，于罪过互相指责之比丘，数量上没有限制，若犯戒，即使过了时间也可以。身语意三门调伏，通晓三藏且不颠倒，以佛法调伏，以及以彼等之颠倒于僧众中思维，若具足此三者，则应尊敬指责者。若一位比丘于五类堕罪中自首，则应说“请开许机会”，若对方开许机会，则应由具足以上所说名称之比丘指责，则其言语应被重视。若戒律颠倒，或于外颠倒而说，则应结束。观察他胜罪之发生与邪法，认为非是真正之佛法，而喜好偷盗等恶劣世间法与偏袒等，说此二者应于五类堕罪中开许机会。
English
When confessing transgressions, the assembly of monks who have admitted their offenses should sit upright. In the presence of the monks who are pleased and at ease, when a monk among those who have transgressed confesses to the pure monks without having received permission from all, he should first confess whatever of the four classes of offenses he has committed. Then, that monk should speak to confess whatever offenses the general assembly of monks has committed. He may also confess together with others. If confessing in the latter manner, both what is in accordance with the Dharma and what is not are equally shared, like a father's debt being repaid by his son. Actions performed in the latter manner should be done with whichever of the one hundred and one karmas is appropriate. If there is no vow or it is false, confession will not arise. The general confession of the four classes of offenses, that is, when confessing any offense, one should confess by stating the name and object of the offense, confessing with this offense. If one does not remember all the offenses committed, one should say, "I have erred," without elaborating, and should say, "Whatever offenses and transgressions there are in the branches of defeat, and whatever faults there are in the branches and sub-branches, I confess." If there is a violation, it should also be investigated. Among the five classes of offenses, if a monk has offended one monk or even all the Sangha, it is permissible to accuse him. Likewise, such violations are also permissible. Reversing the latter statement, if the Sangha accuses one person, or even one monk, there is no fault, it is permissible. Here, the distinction of number is not fixed. In both the former and latter cases, there is no limit to the number of monks who accuse each other of offenses; if there is an offense, it is permissible even if time has passed. If one is disciplined in body and speech, knows the Tripitaka and does not teach it perversely, is disciplined by the Dharma, and contemplates the reversal of these in the midst of the Sangha, if one possesses these three, then respect should be shown to the accuser. If a monk confesses to the five classes of offenses, one should say, "Please grant an opportunity to distinguish." If the other party grants an opportunity, then the words of the monk who accuses, possessing the names mentioned above, should be valued. If the discipline is perverse, or if one speaks perversely outwardly, it should be ended. Observing the occurrence of defeat and false Dharma, considering it not to be the true Dharma, and delighting in evil worldly dharmas such as theft and partiality, saying that these two should be granted an opportunity to distinguish among the five classes of offenses.
Tibetan
་བརྒལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ལ་སྐབས་མི་དབྱེ་བར་ཚིག་གིས་སྤྱོས་ལ་བསྐྲད་དེ་བཏང་ངོ༌། །དེ་ནི་བདག་ཅག་དང་སྡེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོ་བ་མ་ཆུད་ཅིང་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟག་མ་ལྟར་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཚིག་ཤེས་ཏེ་དོན་མ་ཆུང་ན་ལུས་དང་ངག་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་སྟོན་ཀྱང་སྟེ་ཕ་ལོག་ལ་བརྒལ་ཀྱང་དགེ་སློང་དེའི་ཚིག་མི་བརྩན་ནོ། །བསམས་པ་རིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བསྐོ། །ལྟག་མ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཚིག་ཤེས་ཏེ་དོན་མི་ཤེས་ཤིང་ལྟག་མ་ལུས་དང་ངག་གི་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ཞིང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་སྟོན་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་རྒོལ་དུ་འོངས་ན་སྐབས་ཀྱང་མི་དབྱེ། བསྐྲད་དེ་མི་བཏང་བར་ཚིག་གཞན་གྱིས་བརྗོད་དེ་ལན་མི་སྦྱིན་པར་གཞག་གོ ། གནས་དང་རྟག་ཏུ་ལུས་དང་ངག་ཕྱི་ན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱ། མི་གནས་པའོ། །ལྟག་མ་བཞིན་མི་གནས་པ་སྟེ་གནས་པ་དང་མི་གནས་བ་ཉིད་ནི་འོག་ནས་གཉེར་གསོད་དོ། །གནས་ནི་དུས་དང་ཡུལ་དང་སྤྱོད་ལམ་དང་ནན་ཏན་ནོ། །རྒོལ་བའི་དགེ་སློང་ལྟག་མའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་དགེ་སློང་ཉེས་པ་ལ་བརྒལ་ནས་བདེན་ན་མ་བརྫུན་པ་དགེ་སློང་རྒོལ་བ་དཀར་གཅག་པའི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་གྱིས་དགེ་སློང་གཉིས་སྔ་ཕྱིར་བཏང་སྟེ་མིང་གིས་སྨོས་པ་འདི་རྣམས་ལྟར་དང་རྟགས་དང་མཐུན་ན་རྒོལ་བ་དེའི་ཚིག་བརྩན་པར་བྱའོ། །རྒོལ་བ་པ་མི་སྐྱེ་བ་ནི་ གནས་དག་གུད་དུ་བསྐྱོད་པ་དང་རྟོག་པ་དང་རྟོགས་པ་བྱུང་བའོ། །མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་དུས་དང་ཡུལ་དང་སྤྱོད་ལམ་དང་ནན་ཏན་བཞི་ལྟར་དགེ་འདུན་གྱིས་ལྐོག་ཏུ་ལན་ཅིག་གམ་གཉིས་དྲིས་ཏེ་དགེ་སློང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་བརྒལ་བའི་ཚིག་དང་གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པར་གྱུར་ན་ཡོན་ཏན་ལྡན་པས་བརྒལ་ཀྱང་དེའི་ཚིག་མི་བརྩན་ནོ། །ཞེ་སྡང་གི་ཕྱིར་བརྒལ་ན་ནི་ལྟག་མ་ཀུན་དང་ལྡན་ཀྱང་རྒོལ་དུ་མི་གནང་ངོ༌། །ཁས་བླངས་རྒོལ་བ་ཟད་པའོ། །ལྟག་མ་ལྟར་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཉེས་སོ་ཞེས་ཁས་བླངས་ན་ཅི་ཉེས་པའི་དངོས་པོ་མཐོལ་ན་ཚངས་པར་འགྱུར་རོ། །བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་ཡོན་ཏན་གྱིས་རབ་ཏུ་མཆོག་སྟེ་གཞན་སྨྲ་ན་བརྟག་པར་བྱས་ཏེ་ཁྱིམ་མི་ན་ཡང་ངོ༌། །དགེ་སློང་གཅིག་ལ་ཁྱིམ་པ་གཅིག་དང༌། དགེ་སློང་གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱིས་བརྒལ་ཏེ་ཁྱིམ་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་འམ་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཞིག་ཡིན། དགེ་སློང་ནི་ཐ་མལ་
Chinese
如果说“驳倒了”，就不要区分场合，用言语辱骂并驱逐出去。这是因为我们和僧团不和。不理解教诲，像这样持有三藏是不如法的。像后母一样，如果通晓三藏的词句，但不轻视意义，身语具足戒律，不颠倒显示，即使驳倒了邪说，那位比丘的话也不被尊重。因为思考合乎道理，所以要围绕他。像后母一样，如果通晓三藏的词句，但不理解意义，像后母一样身语持戒，不颠倒显示，如果这样的人前来辩论，也不要区分场合。不要驱逐出去，而是用其他言语来回答，不给予回应而搁置。安住和恒常，身语外在不颠倒，应依于具足三藏者。不住者。像后母一样不住，安住和不住本身将在下面进行辨析。安住是指时间、地点、行为和精进。辩论的比丘具足后母的功德，如果比丘驳倒了罪过，真实而不虚假，为了使辩论的比丘清白，僧团派遣两位比丘先后，如果与所说的名字、相和标志相符，那么那位辩论者的话就应被尊重。不产生辩论者，是 安住清净，远离，以及生起分别和证悟。所谓不住，是指恒常如时间、地点、行为和精进这四者，僧团秘密地询问一两次，如果具足功德的比丘驳倒了对方的话，如果地点和时间等不一致，即使具足功德者驳倒了对方，他的话也不被尊重。如果因为嗔恨而驳倒，那么即使具足一切后母的功德，也不允许辩论。发誓辩论完毕。像后母一样，如果具足功德的比丘承认有罪，那么承认所犯的罪行，就能变得清净。见到真理和以功德最为殊胜，如果他人说，就应进行考察，即使是居士也一样。一位比丘可以被一位居士，或者一位或两位比丘驳倒，居士是证得入流果或一来果的人。比丘是凡夫。
English
If it is said "refuted," do not distinguish the occasion, but verbally abuse and expel him. This is because we are not in harmony with the Sangha. It is not in accordance with the Dharma to not understand the teachings and to hold the Tripiṭaka in this way. Like a stepmother, if one knows the words of the Tripiṭaka but does not belittle the meaning, is endowed with morality in body and speech, and does not show things upside down, even if he refutes a heresy, that Bhikṣu's words are not respected. Because the thought is reasonable, one should circumambulate him. Like a stepmother, if one knows the words of the Tripiṭaka but does not understand the meaning, and like a stepmother is endowed with the precepts of body and speech and does not show things upside down, if such a person comes to debate, do not distinguish the occasion. Do not expel him, but answer with other words, and leave it without giving a response. Abiding and constant, the body and speech are not reversed outwardly, and one should rely on those who possess the Tripiṭaka. Non-abiding. Like a stepmother, non-abiding, abiding and non-abiding themselves will be analyzed below. Abiding refers to time, place, behavior, and diligence. The Bhikṣu who debates is endowed with the qualities of a stepmother, and if the Bhikṣu refutes a fault, and it is true and not false, in order to make the debating Bhikṣu pure, the Sangha sends two Bhikṣus one after the other, and if they match the name, sign, and mark that are spoken of, then the words of that debater should be respected. The debater is not born from Abiding is pure, separated, and the arising of discrimination and realization. What is called non-abiding refers to the constant four things such as time, place, behavior, and diligence, and the Sangha secretly asks once or twice, and if the Bhikṣu who is endowed with qualities refutes the other's words, if the place and time, etc., are not consistent, even if the one endowed with qualities refutes the other, his words are not respected. If one refutes out of hatred, then even if one possesses all the qualities of a stepmother, one is not allowed to debate. The vowed debate is over. Like a stepmother, if a Bhikṣu who is endowed with qualities admits to a fault, then admitting the object of the fault will become pure. Seeing the truth and being most excellent with qualities, if others speak, it should be examined, even if it is a householder. One Bhikṣu can be refuted by one householder, or one or two Bhikṣus, and the householder is one who has attained the fruit of entering the stream or once returning. The Bhikṣu is an ordinary person.