Tibetan
རྗེ་དང་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། །བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་བྲལ་ཞིང་མཛའ་བཤེས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། །སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕན་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བས་སོ། །ཟང་ཟིད་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་རྒྱུད་དེ་ལས་སམ་གཞན་ལས་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་དང་རིམ་གྲོ་འམ་བྱ་བ་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་མི་འདོད་པས་སོ། །རངས་པ་དང་མོས་པ་དང་དགའ་བར་བྱེད་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རངས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞུམ་པ་ཉིད་བསྩལ་བའི་ཕྱིར་རབས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། །མོས་པར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་ལ་མོས་པའི་གཉེན་པོར་མོས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། །དགའ་བར་བྱེད་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོར་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཡང་དག་པས་གཟེངས་བསྟོད་པས་ནི་རེངས་པར་བྱ་བའོ། །བསམ་པ་དང་མཐུན་པས་ཆོས་སྟོན་པས་ནི་མོས་པར་བྱ་བའོ། །ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྟོན་པས་ནི་དགའ་བར་བྱ་བའོ། །དོན་གྱི་དབང་གིས་མ་རྫོགས་ན་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་དབང་གིས་ཆོས་ཉན་པའི་འཕྲོ་མ་རྫོགས་ན་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་འདི་ལྟར་མཉན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྗེས་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པར་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉན་པ་པོས་ཀྱང་སྔར་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དད་ལྡན་པར་ཆོས་མཉན་པར་བྱའོ།། ཆོས་མཉན་པའི་མཇུག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་དང་ལྷ་དང་སྦྱིན་བདག་གི་དོན་དུ་ཡོན་བསྔོ་ཞིང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འགྱེས་ཁར་ཅི་བདེར་བྱའོ། །དབྱངས་ཀྱིས་ཆོས་སྨྲ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དབྱངས་ཀྱི་ང་རོས་ཆོས་གདོན་ཅིང་སྨྲ་བར་བྱའོ། །ལངས་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་སྨྲ་བ་ལངས་ནས་དོན་མ་གོ་བ་དག་གོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་བའོ། །དོན་བཏུས་ཏེ་བརྗོད་པར་ཡང་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཙུག་ལག་ཁང་ལས་དོན་བཏུས་ཏེ་རང་གིས་ཡི་གེ་མཛེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྙན་དང་གས་བསྡེབ་པར་ཡང་བྱ་བའོ། །གལ་གཟུང་བ་དང་གཞུང་གཟུགས་པར་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ག་ལ་གཟུང་བ་དང་གཞུང
Chinese
所谓“以无嫉妒和杂染之心”，即应以慈爱、悲悯和无杂染之心宣说佛法。所谓“以慈爱之心”，即以远离贪恋和愤怒，具有友善之心的心。所谓“以悲悯之心”，即以首先想到要成办利益。所谓“以无杂染之心”，即不希望从他或其他人那里获得利益、恭敬、尊重或任何其他行为。所谓“以欢喜、信乐和喜悦之心”，其中“以欢喜之心”是指为了消除听众的沮丧，生起欢喜而宣说佛法。“以信乐之心”是指为了对治对正法的怀疑，生起信乐而宣说佛法。“以喜悦之心”是指为了对治不合理性，生起喜悦而宣说佛法。如此宣说：以正确的赞扬使之欢喜，以符合心意的说法使之信乐，以宣说具有依据的意义使之喜悦。所谓“因意义未完成而应停止”，即因无能力等意义的原因，听法未完成时应停止，应知这没有不合理之处。应如此听闻佛法：如以具有随行等方式宣说佛法一样，听闻者也应以先前所说的功德，以具信的方式听闻佛法。听闻佛法结束时，应为国王、天神和施主祈愿回向。离开时应随意安适。所谓“以音声宣说佛法”，即以音声吟诵和宣说佛法。所谓“起立而分别”，即说法者起立，为了使未理解意义者理解而进行分别。所谓“也应总结要义而说”，即从寺院中总结要义，为了使自己的文字优美，也应将诗歌和散文结合起来。所谓“也应抓住要点和中心”，即抓住要点和中心。
English
That which is called "with a mind free from jealousy and defilement" means that the Dharma should be taught with a mind of loving-kindness, compassion, and freedom from defilement. That which is called "with a mind of loving-kindness" means with a mind that is free from attachment and anger, and possesses friendliness. That which is called "with a mind of compassion" means with the intention of accomplishing benefit first. That which is called "with a mind free from defilement" means not desiring to subsequently obtain gain, respect, honor, or any other action from that or another source. That which is called "with joy, faith, and delight" means that "with joy" is to generate joy in order to dispel the discouragement of the listeners and to teach the Dharma. That which is called "with faith" is to generate faith as an antidote to doubt in the true Dharma and to teach the Dharma. That which is called "with delight" is to generate delight as an antidote to unreasonableness and to teach the Dharma. This is how it is taught: by praising correctly, one should make them rejoice; by teaching the Dharma in accordance with their thoughts, one should make them have faith; by teaching meanings that are endowed with valid cognition, one should make them delight. That which is called "if it is not completed due to the power of meaning, it should be stopped" means that if the continuation of listening to the Dharma is not completed due to the power of meaning, such as inability, it should be stopped, and it should be known that there is no unreasonableness in this. The Dharma should be listened to in this way: just as the Dharma is taught with accompaniment and so forth, so too should the listeners listen to the Dharma with faith, with those qualities previously taught. At the end of listening to the Dharma, one should dedicate and express the merit for the sake of the king, the gods, and the patrons. One should be comfortable when departing. That which is called "one should speak the Dharma with melody" means one should recite and speak the Dharma with a melodious voice. That which is called "one should rise and differentiate" means that the Dharma speaker should rise and differentiate in order to make those who have not understood the meaning understand. That which is called "one should also summarize the meaning and speak" means that one should summarize the meaning from the monastery, and also combine poetry and prose in order to make one's own writing beautiful. That which is called "one should also grasp the essentials and the core" means to grasp the essentials and the core.
Tibetan
་གཟུགས་པ་དེ་གཉིས་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱིའོ། །འདིར་གལ་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚིག་འདི་ནི་མི་རིགས་པ་སྟེ། སྒྲ་ངན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པས་སྐྱོན་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཀྱང་སྔ་ཕྱི་འགལ་པ་དང་ལུང་གཞན་དང་ འགལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞུང་གཟུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཆོས་ལ་གལ་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲ་དང་དོན་གྱི་ཉེས་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་པས་རྣམ་པར་གཞག་ཅིང་གཞུང་གཟུགས་པའོ། །འདིར་ཆོས་སྟོན་པའི་སྐབས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་དག་གི་གཞུང་ནི། །དགེ་སློང་ཆོས་སྟོན་པས་རྗེས་དང་བཅས། གུས་པ་དང་བཅས་འཇིགས་པའི་དབང་དང་བཅས་ཤིང་སེམས་དམའ་བས་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཚིག་དང་ཡི་གེ་རིགས་པ་དང་གྲོལ་པ་དག་གིས་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་ཞིང༌། མདོ་སྡེ་དག་ལས་དོན་བླངས་ཏེ་དང་པོར་གཏམ་བྱ་ཞིང་བཤད་པར་བྱ་བ་བསྡོགས་པར་བྱའོ། །དོན་དང་ཚིག་འབྲུས་འཁོར་ལ་གོ་བར་བྱ་ཞིང་གྲྭས་བཤད་པར་མི་བྱ། གྲྭ་ཕྱེད་ཀྱིས་མི་བྱ། གཉིས་ཀྱིས་གྲྭ་གཅིག་ཏུ་བཤད་པར་མི་བྱ་འཁོར་ཁྲིད་དེ་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་སྨྲ་བ་དག་མེད་པ་ན་དྲན་པར་བྱེད་པ་དག་གིས་དྲན་པར་བྱའོ། །དྲན་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ན་རིམ་གྱིས་ཐ་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཙམ་ཡང་བཀླག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་སྨྱིག་མའི་ཐུར་མ་སྐུད་པ་ལ་བརྒྱུས་པ་སྤོ་བས་ཉི་མ་བགྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་ཉི་མ་བགྲང་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྨྱིག་མའི་ཐུར་མ་སྐུད་པ་ལ་བརྒྱུས་པ་སྤོ་བས་སོ། །འདིར་གཞུང་ནི་གླེང་གཞི་དག་ལས་དེ་ལྟ་བས་ན་ཉི་མ་བགྲང་བར་བྱ་བ་རྗེས་སུ་གནང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཞག་པ་གྲང་བ་ལ་ཞུགས་པ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བགྲང་བར་མི་བྱ་བར་གཉིས་ཀྱིས་བགྲང་བར་བྱ་སྟེ། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་དང་དགེ་སྐོས་ཀྱིས་སོ། །དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་ཀྱང་མི་དྲན་ལ། དགེ་སྐོས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་དྲན་པ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨྱིག་མའི་ཐུར་མ་བཅོ་ལྔ་སྐུད་པ་ལ་བརྒྱུས་པ་གཞག་པར་བྱ་ཞིང་དེ་དག་ལས་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་རེ་རེ་དྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་སྐོས་ཀྱིས་དེ་ལས་བརྟགས་ཏེ་དགེ་འདུན་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་
Chinese
那两种是做什么的呢？是经部等等的法。这里所说的“重要之处”是指：这个词是不合理的，因为有声音不好等过失而产生缺陷。意思也是前后矛盾，与其他教证相违背，因为不合乎逻辑等原因而产生缺陷等，应该明白就像这些情况一样。所谓“正规形式”是指：像那样对于法的重要之处，完全舍弃声音和意义的过失，从而进行规范，这就是正规形式。这里讲的是说法的时候，如前所述的那些正规形式是：比丘说法时，应有随从，恭敬，怀有敬畏之心，以谦卑之心进入僧团中，用合理和清晰的词语来宣讲佛法。从经藏中提取要义，首先要进行讨论，并总结所要讲述的内容。要让僧团通过意义和词句来理解，不要用方言来讲，不要用半方言来讲，不要两个人用一种方言来讲，不要带领僧团离开。如果说法者不在，就由忆念者来忆念。如果没有忆念者，那就逐渐地，甚至念诵一个偈颂也可以，等等，就是这样说的。僧团的长老用穿在绳子上的竹签来移动，以此来计算日子，这是指：僧团的长老应该计算日子。怎么计算呢？就是通过移动穿在绳子上的竹签。这里，经典中说，从讨论的基础来看，因此允许计算日子。所有这些都进入了寒冷的酥油中，世尊开示说：不要所有人都计算，而是由两个人来计算，即僧团的长老和维那。如果僧团的长老记不住，维那也记不住，世尊开示说：应该放置十五根穿在绳子上的竹签，然后每天从中取出一根，直到结束。
English
Those two are to be done. When? In the Dharma of the Sutra Pitaka and so on. Here, the so-called "important point" means: this word is unreasonable, because it is flawed by faults such as bad sound. The meaning is also contradictory from beginning to end and contradicts other scriptures, because it is flawed by reasons such as illogicality, and so on. It should be understood that it is like these situations. The so-called "formal form" means: like that, for the important points of the Dharma, completely abandoning the faults of sound and meaning, thereby standardizing, this is the formal form. Here, it is said that when teaching the Dharma, the formal forms as mentioned above are: when a monk teaches the Dharma, he should have followers, be respectful, have reverence, enter the Sangha with humility, and use reasonable and clear words to preach the Dharma. Extract the essence from the Sutra Pitaka, first discuss it, and summarize what is to be said. The Sangha should understand through meaning and words, do not speak in dialect, do not speak in half-dialect, do not speak in one dialect by two people, do not lead the Sangha away. If the Dharma speaker is not present, then the rememberer should remember. If there is no rememberer, then gradually, even reciting a verse is also acceptable, and so on, that is what is said. The elder of the Sangha moves the bamboo sticks threaded on the rope to count the days, which means: the elder of the Sangha should count the days. How to count? It is by moving the bamboo sticks threaded on the rope. Here, the scriptures say that from the basis of discussion, therefore it is allowed to count the days. All of these entered the cold butter, and the Blessed One taught: do not everyone count, but two people should count, namely the elder of the Sangha and the Karmadana. If the elder of the Sangha cannot remember, and the Karmadana cannot remember, the Blessed One taught: fifteen bamboo sticks threaded on the rope should be placed, and then one stick should be taken out of them every day, until the end.