Tibetan
་བསྟེན་པར་བྱ་བ་དང༌། སྟེན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དབང་པོ་གཉིས་ལ་སྒྲིབས་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུས་གཡོགས་པར་གྱུར་པ་གོང་ལ་བཅུག་རེག་ཉམས་སུ་མྱོང་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གང་ལ་རེག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན་དེའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་གཡོགས་པ་ཉིད་ནི་མི་རེག་པར་འཛུད་པས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མདོ་སྔ་མར་བསྟན་པ་ལས་གཞན་པའི་བསྒྲིབས་པ་པགས་པའམ་སྟུག་པོ་འཇམ་པོའི་བསྒྲིབས་པས་གཡོགས་པ་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་དག་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ལ་རེག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མི་རེག་པར་འཛུད་པས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྤོམ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་པོ་ཞུ་བའི་སྐབས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ཞུ་བའི་སྐབས་རྫོགས་སོ།། །། ད་ནི་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་སྐབས་འདུལ་བྱེད་ལས་འབྱུང་བ་དག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་མི་ཤེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་དགེ་སློང་ངོ་སྙམ་དུ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་དགེ་སློང་ཉིད་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་ཤེས་མི་རིག་པ་གནག་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉམས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཚེ་ཉེས་པ་གང་བྱས་ཀྱང་རུང་སྟེ། འདིར་འདུལ་བ་ལས་རང་བཞིན་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་སྨྱོན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་སྣང་བ་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདིར་གཞུང་ནི་གལ་ཏེ་དགེ་སྤོང་གི་དངོས་པོར་ཤེས་ན་ནི་གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྟང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་མི་ཤེས་པ་སྨོས་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སེམས་འཁྲུག་པ་དང་ཚོར་བས་ཉེན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་པ་དག་ལ་སྦོམ་པོར་བསྟན་པ་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར། ཉམས་པ་ཉིད་ནི་གཉིས་ཏེ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཉམས་པ་ཉིད་གཉིས་ལས་འདིར་ནང་གི་རིམ་པར་གཏོགས་པ་ཉམས་པ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ནང་གི་རིམ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ཉམས་པའི་བར་དེ་ནི་འདིར་ཕྱི་རོལ་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་ གྱི། ཕྱི་རོལ་ཉམས་པ་འབའ་ཞིག་ནི་ཉམས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བསྟེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པ་ན་བསླབ་པ་འཁྲུགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགེ་སློང་མ་གང་གིས་བདག་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ན་དེ་ལྟར་རུང་ངོ་ཞེས་གཞན་ལ་ཁས་བླ
Chinese
应当依止，以及依止的行为，被称为两种感官被如此这般的遮蔽所覆盖，将上方纳入而体验触感，那即是堕罪。如果那样，那么对于不可触及的，又该如何安立呢？因此，说“被他人遮蔽即是不触而入”来进行解释。意思是说，不同于先前经中所述的遮蔽，被皮肤或厚实柔软的遮蔽物所覆盖，对于所有这些被遮蔽之物，都不可触及，这被解释为不触而入，也就是变得粗大之意。这是关于第一个堕罪的解释。至此，关于非梵行堕罪的解释结束。 现在要讲述从非梵行方面，从调伏法中出现的那些内容。如果不知道比丘的身份，那么自然就会丧失。意思是说，如果自己不认为自己是比丘，不了解自己作为比丘的身份，那么这种无知就是黑暗，应该知道这就是自然丧失。在这种情况下，无论犯下什么罪过都可以。这里，在调伏法中，出现的“自然丧失”一词，以及疯狂等词语的术语，它们的定义就是这样。因此，这里的论述是，如果知道自己是比丘，那么就会如实地堕落。如果如前所说，不知道自己是比丘，就不会堕落，同样，心烦意乱和被感觉所困扰也是如此。为了区分对丧失的粗略描述，说“丧失本身有两种，即内在和外在”。在两种丧失中，属于内在次第的丧失本身是最主要的，因此从内在次第开始，直到外在丧失为止，这才是这里的外在丧失本身。仅仅是外在丧失，就不是丧失本身。为了依止，向他人承诺时，戒律就会混乱。意思是说，任何比丘尼如果为了让别人教导自己而说“那样可以”，那就是向他人承诺。
English
That which should be relied upon, and the act of relying, is said to be when the two senses are covered by such a obscuration, and the sensation of touch is experienced by inserting the upper part, that is a defeat. If so, then how should that which cannot be touched be established? Therefore, it is said that "being covered by another is explained as entering without touching." That is to say, unlike the obscuration mentioned in the previous sutra, being covered by skin or a thick, soft obscuration, for all those obscured things, it is not possible to touch, and that is explained as entering without touching, that is, becoming coarse. This is the explanation of the first defeat. Thus, the explanation of the defeat of non-brahmacharya ends. Now, let us speak of those things that arise from the Vinaya in the context of non-brahmacharya. If one does not know the nature of a bhikshu, then one is naturally lost. That is to say, if one does not think of oneself as a bhikshu, and does not know one's own nature as a bhikshu, then that ignorance is darkness, and it should be known that this is natural loss. In such a case, whatever offense is committed is acceptable. Here, in the Vinaya, the term "natural loss" and the terms for madness and so on, their definitions are like this. Therefore, here the text is that if one knows the nature of a bhikshu, then one will fall as it is. If, as mentioned before, one does not know the nature of a bhikshu, then one will not fall, and the same is true for mental confusion and being afflicted by feelings. In order to distinguish the rough description of loss, it is said that "loss itself is of two kinds, namely internal and external." Among the two kinds of loss, the loss itself that belongs to the internal order is the most important, therefore starting from the internal order, up to the external loss, that is the external loss itself here. Merely external loss is not loss itself. When one promises another for the sake of reliance, the precepts become confused. That is to say, if any bhikshuni says "that is acceptable" in order to have another teach her, that is promising another.
Tibetan
ངས་པ་ན་དགེ་སློབ་མ་དེའི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་འཁྲུགས་པ་ཉིད་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིར་དགེ་སློབ་མའི་བསླབ་པ་འཁྲུགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དགེ་ཚུལ་མའི་བསླབ་པ་སྐྱེས་པ་ལ་རེག་པ་སྤོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགོན་པ་སྡིག་ཅན་གྱིས་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་འདྲ་བའི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ལུས་ལ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཁས་བླངས་པའི་དུས་ཁོ་ན་དེའི་བསླབ་པ་འཁྲུགས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། བརྩལ་བའི་དུས་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགོན་པ་པ་སྡིག་པ་ཅན་གྱིས་དགེ་སློབ་མ་ལ་ཁྱོད་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་གྱི། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་ཀྱང་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཅོ་དྲིས་ཏེ། དེས་དེ་བསྟེན་པ་དང་སྟེན་པ་དེ་ལས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་སོ། །དེས་དེ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བརྩལ་བ་དང༌། དེ་བདག་དགེ་སློབ་མར་མ་རུང་བར་གྱུར་ཏམ་སྙམ་དུ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། །བསླབ་པ་འཁྲུགས་ཏེ་ཡང་དབོག་པར་བྱའོ། །ཉེས་བྱས་ཀྱི་ལྟུང་པར་འགྱུར་རོ། །ཉེས་བྱས་དེ་ཡང་ཁས་བླངས་པའི་དུས་ཁོ་ནར་བྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཁྲུགས་པ་ཉིད་དེ་ལ་དགེ་སློབ་མའི་བསླབ་པ་དེ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །བསྟེན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཞར་ལ་དེ་ནི་དགེ་སློང་གི་སྦོམ་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཁས་བླངས་པའོ། །དེ་ནི་དགེ་སློང་གི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྦོམ་པོའོ། །འདི་མན་ཆད་འོག་ནས་མདོ་ལས་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་བསྒོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ནི་སྦོམ་པོའི་དབང་དུ་བྱའོ། །འདིར་ཡང་གཞུང་ནི་དགོན་པ་པ་སྡིག་ཅན་ གྱིས་ལོར་མ་ལོན་པ་ལ་ཁྱོད་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་རིང་པོར་མ་ལོན་གྱི། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་ཀྱང་དེས་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཅོ་དྲིས་ཏེ། དེས་དེ་བསྟེན་པ་དང༌། བསྟེན་པ་དེ་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་སོ། །དེས་དེ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བརྩལ་བ་དང༌། དེ་བདག་ཕམ་པར་མ་གྱུར་ཏམ་སྙམ་དུ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཕམ་པའི་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ན་ལས་ལྟུང་
Chinese
因此，那比丘尼学生的学处之基完全没有毁坏，这是总结语。这里，比丘尼学生的学处确实毁坏了，但沙弥尼的学处中，避免接触男性并不算毁坏，因为在寺院的罪恶之徒一同行淫的情况下，她并没有实际体验。如果当时她确实体验了，那么她会犯下类似于堕罪的罪过，因此，她的身体将不再具有生育的性质。因此，只有在承诺之时，她的学处才算毁坏，而在实际行淫时则不然，因为她并不情愿。这里的情况是，寺院里的罪恶之徒问比丘尼学生：你尚未受具足戒，即使行不净行也不会堕落。她听从了他，并因此感到后悔。她不情愿地行淫，并后悔自己是否不再适合做比丘尼学生。世尊开示说：学处已经毁坏，应当重新受戒，会犯下恶作罪。恶作罪也只发生在承诺之时。因此说，那也应当舍弃。毁坏本身，即比丘尼学生的学处，也应当舍弃。在承诺依止的同时，说那是比丘的粗罪。那是，即为了依止而向他人承诺。那是比丘的粗罪。从这里开始，直到下面经中说的“为了依止而劝告他人”为止，都属于粗罪的范畴。这里的情况是，寺院里的罪恶之徒问未成年人：你受具足戒后不久，即使行不净行也不会因此堕落。她听从了他，并因此感到后悔。她不情愿地行淫，并后悔自己是否已经犯了堕罪。世尊开示说：不会犯堕罪，但会犯下粗罪。这也是仅在承诺时才会犯（罪）。
English
Therefore, the basis of the precepts of that female student of the bhikṣuṇī is completely without being disturbed, this is the concluding word. Here, the precepts of the female student of the bhikṣuṇī are indeed disturbed, but in the precepts of the śrāmaṇerikā, the avoidance of touching a male is not a disturbance, because she has not experienced it in the situation where the sinful ones of the monastery copulate together. If she were to experience it at that time, then at that time she would commit a misdeed similar to falling into defeat, therefore, her body would no longer have the nature of birth. Therefore, it is only at the time of promising that her precepts are disturbed, but not at the time of practicing, because she is not pleased. Here, the situation is that the sinful one of the monastery asks the female student of the bhikṣuṇī: You have not yet taken full ordination, even if you engage in impure conduct, you will not fall into transgression. She followed him, and regretted it. She practiced it unwillingly, and regretted whether she had become unsuitable to be a female student of the bhikṣuṇī. The Blessed One said: The precepts have been disturbed and must be taken again. She will fall into the transgression of misdeed. That misdeed also occurred only at the time of promising. Therefore, it is said that it should also be given away. The disturbance itself, that is, the precepts of the female student of the bhikṣuṇī, should also be given away. While promising to rely on it, it is said that it is a sthūlātyaya of the bhikṣu. That is, promising to another for the sake of relying on it. That is a sthūlātyaya, a serious offense, of the bhikṣu. From here onwards, up to the sutra below saying "if one advises another for the sake of relying on it," it should be regarded as within the scope of sthūlātyaya. Here again, the situation is that the sinful one of the monastery asks the underage one: You have not been fully ordained for a long time, even if you engage in impure conduct, you will not fall into transgression. She followed him, and regretted it. She practiced it unwillingly, and regretted whether she had fallen into defeat. The Blessed One said: She will not fall into defeat, but will commit a sthūlātyaya. This also only results in transgression at the time of promising.