Chinese
既然一起安住的堪布本身就是处所，因此，学人不必依止他处。如果依止的处所被摧毁，那是什么原因呢？因此说，从二者产生不依赖性，是依止处所被摧毁的原因。所谓“从二者”，即从处所和安住者二者而言。如果同时或先后产生不依赖性，那就是夺取依止处所的摧毁之因。如此教导说：如果处所和安住者二者同时变得不依赖，或者先后，首先处所变得不依赖，之后安住者变得不依赖，那么，那时就应知处所被毁坏。如果只有一方变得不依赖，处所不会被摧毁。如果处所聚集在一起，应该安住在哪里呢？因此说，如果不是堪布的处所聚集，就应以意愿进入。处所堪布，即是堪布。处所堪布之外的处所，即不是堪布。那些不是堪布的处所聚集在一起，即聚集在一起，聚集在一起就是聚集，处所 聚集在一起。那时，安住者应以意愿进入处所。如此教导说：如果许多处所聚集在一起，就应以安住者所意愿的处所安住，这是总结性的说法。所谓“与彼则彼即”，所谓“与彼则”，即与属于堪布的处所聚集。所谓“彼即”，即堪布本身，即堪布的处所本身使学人安住。如此教导说：如果许多堪布和轨范师一起聚集在寺院中，安住者也聚集在那里，安住者就应在属于堪布的处所安住，不应在其他处所安住。这是说明安住者应如何对待处所，即见到堪布立即从座位上站起来。所谓“见到堪布立即从座位上站起来”，即见到堪布站起来，立即从座位上站起来，这是总结性的说法。说“见到堪布立即”这只是一个例子，见到其他处所也应如此从座位上站起来。如果安住在寺院中，安住者白天应
English
Since the abbot who dwells together is the place itself, therefore, the student does not need to rely on another place. If the place of reliance is destroyed, what is the reason? Therefore, it is said that the arising of non-reliance from both is the cause of the destruction of the place of reliance. The so-called "from both" refers to both the place and the one who dwells. If non-reliance arises simultaneously or sequentially, that is the cause of the destruction of taking the place of reliance. Thus it is taught: If the place and the one who dwells both become non-reliant at the same time, or sequentially, first the place becomes non-reliant, and then the one who dwells becomes non-reliant, then, at that time, it should be known that the place is destroyed. If only one side becomes non-reliant, the place will not be destroyed. If the places are gathered together, where should one dwell? Therefore, it is said that if the places that are not abbots gather, one should enter according to one's wishes. The place of the abbot is the abbot. The place other than the place of the abbot is not the abbot. Those places that are not abbots gather together, that is, gather together, gathering together is gathering, the places gather together. At that time, the one who dwells should enter the place according to his wishes. Thus it is taught: If many places gather together, one should dwell in the place that the one who dwells desires, this is a summary statement. The so-called "with that, then that itself", the so-called "with that, then" means gathering with the place belonging to the abbot. The so-called "that itself" means the abbot himself, that is, the abbot's place itself causes the student to dwell. Thus it is taught: If many abbots and preceptors gather together in the monastery, and the one who dwells also gathers there, the one who dwells should dwell in the place belonging to the abbot, and should not dwell in other places. This explains how the one who dwells should treat the place, that is, upon seeing the abbot, immediately rise from the seat. The so-called "seeing the abbot immediately rise from the seat" means seeing the abbot stand up, immediately rise from the seat, this is a summary statement. Saying "seeing the abbot immediately" is just an example, upon seeing other places, one should also rise from the seat in this way. If dwelling in the monastery, the one who dwells should during the day
Tibetan
གསུམ་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཙུག་ལག་ཁང་གང་ན་གནས་འདུག་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་དེ་ན་གལ་ཏེ་གནས་པ་ཡང་འདུག་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་གནས་པས་གནས་དེའི་དྲུང་དུ་ཉིན་མོ་ལན་གསུམ་འགྲོ་བར་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དགོན་པ་ན་འདུག་ལ་རྒྱང་གྲགས་ཙམ་ན་ཉིན་རེ་ལན་རེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་གནས་དགོན་པ་ན་འདུག་ལ་དགོན་པ་དེ་ཡང་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ན་ཡོང་ན། གནས་པས་ཉིན་རེ་ལན་རེ་འོངས་ནས་གནས་དེའི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། །རྒྱང་གྲགས་ལྔ་ཡོད་ན་ཞག་ལྔའམ་དྲུག་ཅིང་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དགོན་པ་སྟེ་རྒྱང་གྲགས་ལྔ་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་གནས་པས་གནས་ཀྱི་དྲུང་དུ་ཞག་ལྔའམ་དྲུག་ཅིང་འོངས་ནས་འགྲོ་བར་བྱའོ། །དཔག་ཚད་ཕྱེད་དང་གསུམ་དག་ནི་གསོ་སྦྱང་གི་ཚེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དགོན་པ་དེ་དཔག་ཚད་ཕྱེད་དང་གསུམ་དག་ཡོད་ལ་དེ་ན་གནས་ འདུག་ན་དེའི་ཚེ་གནས་པས་གསོ་སྦྱོང་གི་ཉིན་མོ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཅིང་འོངས་ནས་འགྲོ་བར་བྱའོ། །ད་ནི་གནས་ཀྱིས་གནས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། གནས་པ་ཆད་པས་གཅད་པར་འོས་པ་ཆད་པས་མི་གཅད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་པ་ཆད་པས་གཅད་པར་འོས་པ་ཆད་པའི་ལས་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་འོས་པ་གནས་ཀྱིས་ཆད་པས་མི་གཅད་པར་མི་བྱ་བའོ། །ཆད་པ་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ནི་ལྔའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དེ་དག་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གཏམ་འདྲེ་བར་མི་བྱ་བ་དང༌། གདམས་ངག་མི་སྦྱིན་པ་དང༌། བསྙེན་བཀུར་དང་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་གཞུག་པ་དང༌། དགེ་བའི་ཕྱོགས་བརྩམས་པ་རྒྱུན་བཅད་པ་དང༌། གནས་དགག་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གཏམ་མི་བྱ་བ་ནི་གཏམ་འདྲེ་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཚིག་སྨྲ་བ་རྨི་བྱ་བའོ། །གདམས་ངག་མི་སྦྱིན་པ་ནི། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་གདམས་ངག་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་བའོ། །བསྙེན་བཀུར་དང་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་གཞུག་པ་ནི་དེ་དག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་སྦྱིན་པ་སྟེ། བགོ་བཤའ་མ་བྱས་པའི་བགོ་བཤའ་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དགེ་བའི་ཕྱོགས་བརྩམས་པ་རྒྱུན་བཅད་པ་ནི། དེ་བར་དུ་བཅད་པར་བྱ་བའོ། །གནས་དགག་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་མནན་པར་བྱ་བའོ། །ཆད་པ་རྣམས་གང་ལ་འོས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མ་པ་དང༌། ལེ་ལོ་ཅན་དང་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་དང༌། མ་གུས་པ་དང་སྡིག་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ལ་དེ་དག་འོས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ལ་དད་
Chinese
所谓“应当去三次”是指：无论寺庙位于何处，如果修行者也住在该寺庙中，那么修行者应当每天三次前往该处。所谓“如果住在寺庙，距离仅一由旬，则每天一次”是指：如果修行者住在寺庙中，而该寺庙的距离仅为一由旬，那么修行者应当每天一次前往该处。所谓“如果距离五由旬，则停留五天或六天”是指：如果寺庙的距离为五由旬，那么修行者应当停留五天或六天后前往该处。所谓“两由旬半是受斋日”是指：如果寺庙的距离为两由旬半，并且修行者住在那里，那么修行者应当在每半月的受斋日前往该处。 现在，寺庙将展示修行者应当如何安住：所谓“不应以破戒者所应受的惩罚来惩罚未破戒者”是指：不应让未破戒者从事破戒者应当从事的事务，寺庙不应以破戒者的惩罚来惩罚他们。那么，有多少种惩罚呢？因此，说了“惩罚有五种”。那么，这五种是什么呢？因此，说了：不应交谈，不应给予教导，不应以尊敬、佛法和财物来供养，应断绝善行，应禁止居住。所谓不应交谈，就是不应交谈，不应与他们交谈。所谓不应给予教导，就是不应给予观修不净观等教导。所谓不应以尊敬、佛法和财物来供养，就是不应给予他们这些供养，不应给予未分配的份额，这是总结性的说法。所谓应断绝善行，就是应中断他们的善行。所谓应禁止居住，就是应完全压制他们。那么，这些惩罚适用于谁呢？因此，说了：这些惩罚适用于不信仰者、懒惰者、不听话者、不恭敬者和结交恶友者。所谓不信仰者是指：对……不信仰的人。
English
The so-called "should go three times" means: No matter where the monastery is located, if the practitioner also lives in that monastery, then the practitioner should go to that place three times a day. The so-called "If you live in a monastery, and the distance is only one yojana, then once a day" means: If the practitioner lives in a monastery, and the distance of that monastery is only one yojana, then the practitioner should go to that place once a day. The so-called "If the distance is five yojanas, then stay for five or six days" means: If the distance of the monastery is five yojanas, then the practitioner should stay for five or six days before going to that place. The so-called "Two and a half yojanas is the day of fasting" means: If the distance of the monastery is two and a half yojanas, and the practitioner lives there, then the practitioner should go to that place on the day of fasting every half month. Now, the monastery will show how the practitioner should abide: The so-called "One should not punish the non-breaker with the punishment that the breaker should receive" means: One should not let the non-breaker engage in the affairs that the breaker should engage in, and the monastery should not punish them with the punishment of the breaker. So, how many kinds of punishments are there? Therefore, it is said that "There are five kinds of punishments." So, what are these five kinds? Therefore, it is said: One should not talk, one should not give teachings, one should not offer with respect, Dharma, and wealth, one should cut off good deeds, and one should prohibit residence. The so-called not talking is not talking, not talking to them. The so-called not giving teachings is not giving teachings such as contemplating impurity. The so-called not offering with respect, Dharma, and wealth is not giving them these offerings, not giving the unallocated share, which is a summary statement. The so-called cutting off good deeds is cutting off their good deeds. The so-called prohibiting residence is completely suppressing them. So, who are these punishments applicable to? Therefore, it is said: These punishments are applicable to non-believers, lazy people, disobedient people, disrespectful people, and those who make bad friends. The so-called non-believer means: a person who does not believe in...
Tibetan
པ་མེད་པ་དེ་ནི་མ་དད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཆད་པ་དེ་དག་འོས་པ་ཉིད་དོ། །ཆད་པས་གཅད་པར་འོས་པ་ནི་དེ་དག་འོས་པ་སྟེ། དེ་དག་འོས་པའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་དག་འོས་པ་ཉིད་དོ། །མ་དད་པ་འབའ་ཞིག་ལ་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཡང་ལེ་ལོ་ཅན་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྨད་པ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་ནི། ལེ་ལོ་ཅན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆད་པས་གཅད་པར་འོས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཚིག་མི་བཟོད་པ་ནི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་སྟེ་དེ་ཡང་ངོ༌། །གུས་པར་མི་བྱེད་པ་ནི། མ་གུས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་ངོ༌། །གང་སྡིག་པའི་གྲོགས་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡིག་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ ཡང་ཆད་པས་གཅད་པར་འོས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ཞིག་གིས་དེ་ལེན་པར་བྱེད་ན། གཞན་དེ་ལ་ཅི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆད་པས་བཅད་པ་གཞན་གྱིས་ལེན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཉེས་པ་སྦོམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཆད་པས་བཅད་པ་གནས་ལས་གཞན་པའི་ལེན་པ་པོས་ལེན་པར་བྱེད་ན། དེ་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་གྱིས་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་གལ་ཏེ་དེ་བཟོད་པ་གསོལ་བའི་ཕྱིར། གུས་པར་མི་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གུས་པར་མི་བྱེད་ན་དྲང་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ཤེས་ཉེན་ཅན་བསྐོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གནས་པ་གུས་པར་མི་བྱེད་ན་དེ་དྲང་པོར་རྣལ་དུ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དག་སློང་གཞན་བསྐོ་བར་བྱའོ། །ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཅན་ཞིག་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་ཉེན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གནས་ཀྱིས་གནས་པ་དེ་དྲང་པོར་རྣལ་དུ་དབབ་པའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ཤེས་ཉེན་ཅན་བསྐ་ཞིང་དེས་གནས་པ་མ་གུས་པ་དེ་བཟོད་པ་གསོལ་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་དྲང་པོར་རྣལ་དུ་དབབ་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་བཏང་བ་བཟོད་པ་གསོལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གིས་མ་དད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་བཏང་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་བཏང་བསྟེ། དེ་ལ་གནས་ཀྱིས་བཟོད་པར་བྱ་སྟེ་དགའ་བར་བྱའོ། །འོ་ན་ཅི་རྒྱུ་བཏང་བ་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད་ལ་བཟོད་པ་གསོལ་བར་མི་བྱེད་པ་ལ་ཡང་བཟོད་པར་བྱ་འམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཟོད་པ་གསོལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་གནས་པས་རྒྱུ་ཡང་བཏང་ལ་གནས་ལ་བཟོད་པ་གསོལ་བར་ཡང་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་གནས་ཀྱིས་བཟོད་པར་བྱའོ། དེ་བཞིན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འོས་པ་ཆད་པས་གཅད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་འོས་པ་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པའི
Chinese
不信者，即为不信。对他们来说，那些惩罚是合适的。适合以惩罚来惩戒的，就是那些合适的。那些合适的事物，就是那些合适的。不仅是不信者，还有懒惰者等等也适合。安住于责骂之中的，是懒惰者。那也同样适合以惩罚来惩戒。不能忍受言辞，就是心怀不满，那也是。不恭敬，就是不敬，那也是。凡是罪恶之友，就是结交罪恶之友，那 也同样适合以惩罚来惩戒。如果其他人接受了它，那么对那个人会怎么样呢？因此说，接受他人所受惩罚的人，会犯下重罪。如果接受惩罚的人，接受了来自僧团之外的人的惩罚，那么要知道，那会犯下导致僧团分裂，使僧团残缺的重罪。即使那样做了，如果他不为了请求宽恕而恭敬，那时该怎么办呢？因此说，如果不恭敬，为了公正起见，应该任命一位有见识的比丘。如果住持不恭敬，为了公正地纠正他，应该任命其他比丘。有什么样的差别呢？因此说了“有见识”。这样教导说，为了住持公正地纠正住持，应该任命一位有见识的比丘，并且为了让那位不恭敬的住持请求宽恕，应该公正地纠正他。对于放弃理由并请求宽恕的人，应该宽恕。对于放弃不信等理由的人，就是放弃了理由。对于那样的人，住持应该宽恕，应该高兴。那么，仅仅是放弃了理由，而不请求宽恕的人，也应该宽恕吗？不是的。因此说了“对于请求宽恕的人”。这样教导说，如果住持既放弃了理由，又向住持请求宽恕，那时住持应该宽恕。对于不是那样的人，就不是了。不应该用不合适的惩罚来惩戒，不合适的就是信仰等。
English
The one without faith is the faithless. For them, those punishments are fitting. Those who deserve to be disciplined with punishment are those who are fitting. The things that are fitting for them are indeed those that are fitting. It is not only the faithless, but also the lazy and others who are fitting. The one who dwells in reproach is the lazy one. That too is fitting to be disciplined with punishment. Not enduring words is being displeased, that too. Not being respectful is being disrespectful, that too. Whoever is a friend of evil is one who makes friends with evil, that also is fitting to be disciplined with punishment. If another person takes that, what will happen to that other person? Therefore, it is said that taking the punishment that has been disciplined by punishment will result in a great offense. If the one who takes the punishment that has been disciplined by punishment is taken by someone other than the one in charge, then it should be known that this will result in a great offense that will cause division in the Sangha and make the Sangha incomplete. Even if that is done, if he does not respect in order to ask for forgiveness, then what should be done at that time? Therefore, it is said that if he does not respect, a knowledgeable bhikshu should be appointed in order to be fair. If the one in charge does not respect, another bhikshu should be appointed in order to correct him fairly. What kind of difference is there? Therefore, it is said to be "knowledgeable." This is what is taught: In order for the one in charge to correct the one in charge fairly, a knowledgeable bhikshu should be appointed, and in order to make the disrespectful one in charge ask for forgiveness, he should be corrected fairly. For the one who abandons the reason and asks for forgiveness, forgiveness should be given. For the one who abandons the reason such as lack of faith, that is abandoning the reason. For that one, the one in charge should forgive and be happy. Then, should one also forgive the one who merely abandons the reason but does not ask for forgiveness? No. Therefore, it is said "for the one who asks for forgiveness." This is what is taught: If the one in charge abandons the reason and also asks the one in charge for forgiveness, then at that time the one in charge should forgive. It is not so for the one who is not like that. One should not discipline with inappropriate punishment, and what is inappropriate is faith and so on.