Tibetan
་ཅིང་འཚལ་བར་འཚལ་ན། ལྷག་པོར་བགྱིས་ཏེ། བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་གང་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དེས། ལྷག་པོར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྷག་པོར་བྱེད་པས་ལྷག་པོར་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱིར་གྱུར་གྱིས་བཞུད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིར་གྱུར་གྱིས་བཞུད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱ་ བའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཅི་བདེར་གསོལ་ཅིག་ཅེས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཅི་བདེར་གསོལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་ཏེ། འདིར་དོན་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱིས། ཚིག་ནི་ངེས་པ་མེད་པས། དེས་ན་ལྷག་པོར་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་མདོ་ལས་སྨོས་པ་འདི་གཉིས་སམ། དེ་དང་མཐུན་པ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བྱར་རུང་ངོ༌། །ཇི་ཚིག་ཙམ་ཁོ་ནས་ལྷག་པོར་བྱ་བར་ཟད་དམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཁམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཟོས་ནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཇེ་དང་པོར་ཁམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཟོས་ཏེ་ལྷག་མར་བྱས་ཤིང་དེའི་འོག་ཏུ་སྔར་བཤད་པའི་ཚིག་བརྗོད་པས་དོར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ན་ལྷག་མར་བྱས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། བོར་བ་ཡང་ཡིན་པས་ལྷག་བོར་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཅི་གང་གིས་མི་བཟའ་བར་བརྟག་པ་བྱས་པས་ལྷག་པོར་བྱེད་ན་དེས་ཀྱང་ཁམ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཟོས་ནས་བྱ་འམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་བཏང་བས་ནི་བཟའ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་གིས་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་སྤང་བ་དེ་ནི་བྱ་བ་བཏང་བ་སྟེ། དེས་ནི་བཟའ་བར་མི་བྱ་བར་ཁྱོད་ཀྱིར་གྱུར་གྱིས་བཞུད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བས་ལྷག་པོར་བྱའོ། །ལྷག་པོར་བྱས་པ་གཞན་གྱིས་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷག་པོར་བྱས་པའི་ཟས་དགེ་སློང་གཅིག་གིས་མནོས་པ་དེ་དགེ་སློང་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བ་ཟར་རུང་ངོ༌། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་གཅིག་ལ་རུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ལ་ཡང་རུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་ཡང་ཤེས་གཙོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་འདུ་ཤས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །གང་ལ་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སྤངས་པ་ཉིད་དང་ལྷག་པོར་མ་བྱས་པ་ཉིད་དག་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྤངས་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དང༌། བཟའ་བར་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་ལྷག་པོར་མ་བྱས་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དགེ་སློང་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱུར་ན་ཡུལ་དེ་ལ་དེའི་འདུ་ཤེས་དེ་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།
Chinese
如果需要这样做，就应该这样做。通过剩余，向某人祈求说：“请赐予我。”这样做就是剩余的行为。如果通过剩余来做，那么应该如何做剩余的行为呢？因此，应该通过说“请您享用”这句话来做。也就是说，应该说出“请您享用”这句话。 有些人说：“请随意享用。”有些论师说，应该说出“请随意享用”这句话。在这里，意义是最重要的，词语不一定是固定的。因此，剩余行为的词语，可以是经部所说的这两种，或者其他与之相似的也可以。 仅仅通过词语就能完成剩余的行为吗？因此，应该说“吃了两三口了”。也就是说，首先吃两三口，使其剩余，然后在之后说出之前所说的词语来舍弃。仅仅这样，既是剩余，也是舍弃，所以称为剩余舍弃。 如果通过观察某人不吃来做剩余，那么也应该吃两三口吗？因此，应该说“通过放弃行为，就不应该吃”。也就是说，某人放弃了食物的行为，那就是放弃行为。因此，不应该吃，而应该通过“请您享用”等等任何词语来做剩余。剩余的东西应该给别人吃。也就是说，剩余的食物，一个比丘接受了，其他的比丘也可以吃。这里，经文说的是，对于一个比丘可以的，对于其他人也可以。 所谓“知为主”，在这里，也应该与“知为主”这个名称和“以认识为主”这个名称结合起来。对于什么以认识为主呢？因此，应该说“对于舍弃本身和未做剩余本身”。也就是说，对于自己舍弃本身，以及对于应该吃的东西，其他人没有做剩余本身，如果比丘也这样知道，那么对于那个境，他的认识就是以认识为主。
English
If it is necessary to do so, it should be done. By leaving a remainder, one prays to someone, saying, "Please grant it to me." Doing so is the very act of leaving a remainder. If one does it by leaving a remainder, how should one perform the act of leaving a remainder? Therefore, it should be done by the words, "Please partake." That is to say, one should utter the words, "Please partake." Some say, "Please enjoy as you wish." Some teachers say that one should utter the words, "Please enjoy as you wish." Here, the meaning is the most important, and the words are not necessarily fixed. Therefore, the words for the act of leaving a remainder can be these two mentioned in the sutras, or others similar to them. Is the act of leaving a remainder completed merely through words? Therefore, one should say, "I have eaten two or three mouthfuls." That is to say, first eat two or three mouthfuls, making it a remainder, and then discard it by uttering the words previously spoken. By doing just that, it is both a remainder and a discarding, so it is called leaving a remainder. If one makes a remainder by observing that someone does not eat, should one also eat two or three mouthfuls? Therefore, one should say, "By abandoning the act, one should not eat." That is to say, someone who abandons the act of eating food, that is abandoning the act. Therefore, one should not eat, but should make a remainder by any words such as "Please partake." The remainder should be given to others to eat. That is to say, the remaining food that one bhikshu has received, other bhikshus can also eat. Here, the text says that whatever is permissible for one bhikshu is also permissible for others. The so-called "knowing as primary," here too, should be combined with the name "knowing as primary" and the name "one who makes recognition primary." For what is recognition made primary? Therefore, one should say, "For the very act of abandoning and the very act of not making a remainder." That is to say, for the very act of abandoning by oneself, and for the food that should be eaten, if others have not made a remainder, if the bhikshu also knows this, then for that object, his recognition is the very one who makes recognition primary.
Tibetan
གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་བཟའ་བར་བྱ་བ་དེ་ཡང་ལྷག་པོར་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཇི་ཞིག་ རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་ན་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཟོས་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མགུལ་དུ་མིད་པར་གྱུར་ནའོ། །ཇི་ཞིག་ཟོས་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཟས་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། བཅའ་བར་བྱ་བ་ཙམ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཟས་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་ཤ་ཁ་རལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཐར་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིར་བཏང་བ་དང་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དུས་མ་ཡིན་པར་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་སྟན་གཅིག་པའི་ཟས་དང་པོར་བཅས་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྟན་གཅིག་པའི་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་དགེ་སློང་གིས་ནི་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་རུང་སྤངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། ཟོས་ཟིན་ཕན་ཆད་ལྷག་པོར་བྱས་ཀྱང་རུང༌། ལྷག་པོར་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་བའི་བཅའ་བར་བྱ་བ་དང༌། བཟའ་བར་བྱ་བ་དག་བཟའ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཟོས་ན་ཡི་དམ་རལ་བར་འགྱུར་རོ། །དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་དེ་ནི་དགེ་སློང་ཕལ་པ་དག་ལས་གཞན་བ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྟན་གཅིག་པའི་ཟས་ཀྱི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྤངས་པ་ལ་སྟོབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲས་བར་འདོད་ནས། སྟོབས་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིར་ཡང་ཤེས་གཙོ་བོ་སྤངས་པ་ཉིད་དང༌། ལྷག་པོར་མ་བྱས་པ་ཉིད་དག་ལའོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པའི་ཡན་ལག་དེ་དག་ཁས་བླངས་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཟོས་ཤིང་སྤངས་པ་དེ་ལ་ཟས་ཙམ་སྟོབས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་སྟོབས་ན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དགེ་སློང་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། རུང་བའི་དངོས་པོ་དགེ་སློང་ལ་སྟོབས་ནའོ། །རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་དགེ་སློང་ལ་སྟོབས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སོ། །སྤངས་པ་ལ་སྟོབས་པའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།འདུས་ཤིང་ཟ་བའི་ལྟུང་བྱེད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། འདིར་ཡང་ཤེས་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །གང་ལ་འདུ་ཤེས་གཙོ་ཆེར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། སོ་སོར་ངེས་པའི་ཟས་ཀྱི་གནས་ཅན་དག་ལས་གཞན་པའི་དགེ་སློང་དགེ་འདུན་དུ་གྱུར་པ་ མཚམས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་
Chinese
如果自己也知道是舍弃了，并且知道所食之物也没有剩余，这就是它的含义。如果追问应该如何做才是这样做的人呢？因此说了“吃了”，就是说咽到喉咙里了。如果追问吃了什么呢？因此说了“仅仅是食物”，这就是说仅仅是应该准备的食物的含义。说了“仅仅是食物”也不会从肉、口、疮等中解脱，就像以一般和特殊的方式在非时食用等情况一样。这里因为一开始就规定了一座食，因此应该知道所有这些都是以这种方式确定的。如果比丘正确地获得了“一座食”的修行功德，无论是舍弃了还是没有舍弃，只要吃了之后，无论是剩余了还是没有剩余的应该准备的食物和可以食用的食物，都不应该再食用，如果吃了，誓言就会破裂。应该知道，立誓的过失是普通比丘与具有修行功德的比丘的区别。关于“一座食”的堕罪，已经讲完了。 想要说关于舍弃后给予的堕罪，因此说了“给予”。这里也是，要知道最主要的是舍弃和没有剩余，接受之前所说的那些部分，然后这样说：对于已经吃了并且舍弃了的食物，如果仅仅是给予，就会产生这个罪过。如果追问给予谁呢？因此说了“给予比丘”，就是说如果将允许的物品给予比丘。如果将不允许的物品给予比丘，那么所有这些都会构成恶作。关于舍弃后给予的堕罪，已经讲完了。 想要说关于聚集而食的堕罪，因此说了“知道最主要”。这里也是，要将“知道最主要”这个名称与“主要进行聚集认知者”这个名称联系起来。如果追问对于谁是主要进行聚集认知者呢？因此，对于那些不是分别确定的食物处所的比丘，他们组成了僧团，住在结界之内
English
If one knows that one has abandoned and that what is to be eaten is not left over, that is the meaning. If one asks, how should one act to be the one who does this? Therefore, it is said, "Having eaten," that is, having swallowed it into the throat. If one asks, what is eaten? Therefore, it is said, "Only food," that is, the meaning of only what should be prepared. Saying "only food" does not liberate from meat, mouth, sores, etc., just as eating at the wrong time in a general and specific way. Here, because a single seat meal is prescribed from the beginning, it should be known that all these are determined in this way. If a monk correctly obtains the merit of practicing "one seat meal," whether he has abandoned it or not, as long as he has eaten, whether there is leftover or not, the food that should be prepared and the food that can be eaten should not be eaten again. If he eats, the vow will be broken. It should be known that the fault of making a vow is the difference between ordinary monks and those with the merit of practice. The transgression of "one seat meal" has been explained. Wanting to speak about the transgression of giving after abandoning, therefore it is said, "Giving." Here too, know that the most important thing is abandoning and not leaving anything over. Accept the parts mentioned earlier and then say this: For food that has been eaten and abandoned, if it is only given, this transgression will occur. If one asks, to whom is it given? Therefore, it is said, "Giving to a monk," that is, if one gives permissible items to a monk. If one gives impermissible items to a monk, then all of these will constitute a misdeed. The transgression of giving after abandoning has been explained. Wanting to speak about the transgression of gathering and eating, therefore it is said, "Knowing the most important." Here too, the name "knowing the most important" should be linked to the name "one who mainly gathers and recognizes." If one asks, for whom is one who mainly gathers and recognizes? Therefore, for those monks who are not in separately determined food places, they form a sangha and live within the boundary.