Tibetan
་ཞིག་གསོལ་ཅིག་ཅེ་འམ་རེ་ཞིག་སོང་ཅིག་ཅེ་འམ་རེ་ཞིག་འཚལ་ལགས་ཞེས་ཟེར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་གསུམ་སྨྲས་པས་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཆོག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལ་ཡང་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཉེ་བར་སྦྱར་ན་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ན་གཞན་དག་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཐུག་པའི་མཚན་ཉིད་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། ཁ་གཟར་གྱེན་དུ་འགྲེང་དུ་མི་བཏུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐུག་པ་དག་གི་ཐུག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། གང་དུ་ཁ་གཟར་བཙུགས་ན་ཁ་གཟར་གྱེན་དུ་འགྲེང་དུ་མི་བཏུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐུག་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་ སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཐུག་པའི་ནང་དུ་ཁ་གཟར་བཙུགས་པ་དེ་གྱེན་དུ་འགྲེང་དུ་མི་བཏུབ་པ་ནི་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སོར་མོ་ལྔ་མི་མངོན་པ་ནི་སྐྱོ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱོ་མ་གང་གི་སྟེང་དུ་སོར་མོ་ལྔ་བཞག་པའི་རྗེས་མི་མངོན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སོར་མོ་མི་མངོན་པ་སྟེ། སོར་མོ་ལྔ་མི་མངོན་བདེ་ནི་སྐྱོ་མའི་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བྱིན་ལེན་སྟོབས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་དེའི་རྣམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐོ་འཚམས་པ་ནི་བྱིན་ལེན་སྟོབས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཐོ་འཚམས་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱིན་ལེན་སྟོབས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཐོ་འཚམས་པའི་བསམ་པས་དགེ་སློང་ལ་བྱིན་ལེན་སྟོབས་པར་བྱེད་ལ། དགེ་སློང་གིས་ཀྱང་དེ་ཤེས་ནས། འདི་སྐད་ཅེས་ཁོ་བོ་ལ་འདི་མི་དགོས་ཀྱིས་སོང་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྤངས་པ་བྱས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་བྱིན་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ལས་བཙུན་པ་རེ་ཞིག་དགེ་སློང་སྔར་ཐོ་འཚམས་པའི་རྟོག་པ་ཅན་གྱིས་བྱིན་ལེན་སྟོབས་པར་གྱུར་ལ། དེས་སླད་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གཞན་གྱིས་བྱིན་ལེན་སྟོབས་པ་དེ་ལ་འཚལ་ན་ལྟུང་བ་ཅིར་འགྱུར། ཉེ་བ་འཁོར་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོ་འཚམས་པའི་རྟོག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ལ་ཐོ་འཚམས་མོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གང་ལ་ཡོད་པའོ། །སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཟིན་ཏོ།། །།བམ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པ། སྤངས་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ལྷག་པོར་བྱ་བ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དང་མི་འཐོབ་པའི་ཕྱོགས་དང་མདུན་མ་ཡིན་པ་ན་འདུག་པ་ལས་ལྷག་པོར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ན་འདུག་པ་དང༌། མི་འཐོབ་པའི་ཕྱོགས་ན་འདུག་པ་དང༌། མདུན་མ་ཡིན་པ་ན་འདུག་པའི་གང་ཟག་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་དགེ་སློང
Chinese
如果说“请稍等一下”或者“请稍走一下”或者“请稍等一下，大人”，那么那时说了这三种话也不会构成舍弃。 “可以了”也等同于“是的”。 对于那个，如果加上“稍等一下”的语气，如果不是舍弃，那其他情况还用说吗？ 想要说汤的特征，说了“不能让倾斜的勺子竖直立起来的，就是汤的汤性”，无论在哪里插上倾斜的勺子，凡是不能让倾斜的勺子竖直立起来的汤等等，就是汤的性质。 这样教导说：如果把倾斜的勺子插进汤里，不能让它竖直立起来，那就是汤的性质。 五个手指不显现出来，叫做“稀粥”。 无论在什么样的稀粥上，放上五个手指后痕迹不显现，那就是手指不显现，五个手指不显现出来，就是稀粥的汤性。 为了说明所说的“施舍”的形态，说了“抵触不是施舍”，抵触不是施舍。 这样教导说：如果有人以抵触的心态对僧侣进行施舍，僧侣也知道这件事，说了“我不需要这个，请走吧”，即使这样也不会构成舍弃，因为那没有施舍。 这里，经文说，一位比丘曾经因为有抵触的想法而对僧侣进行施舍，之后在普通人的状态下，如果向其他人请求施舍，会犯什么罪？ 近亲不会犯戒，是这样说的。 所谓“有抵触的想法”，就是指心中有“这个人很抵触”的想法。 舍弃的特征已经讲完了。 第二十七品。 讲完舍弃之后，现在要讲剩余的事情，意思是说，在结界之外、无法到达的地方以及不在面前的地方安住，不会产生剩余的事情。 意思是说，安住在结界之外，安住在无法到达的地方，以及安住在不在面前的地方的那些人，不会有比丘
English
If one says, "Please wait a moment," or "Please go for a moment," or "Please wait a moment, sir," then at that time, saying these three things will not constitute abandonment. "It is okay" is also equivalent to "Yes." Regarding that, if the tone of "wait a moment" is added, if it is not abandonment, then what need is there to mention other situations? Wanting to speak of the characteristics of soup, it is said, "That which cannot make a tilted spoon stand upright is the very nature of soup." Wherever a tilted spoon is inserted, whatever soup, etc., cannot make a tilted spoon stand upright is the very nature of soup. This is taught, saying: If a tilted spoon is inserted into the soup and it cannot make it stand upright, that is the very nature of soup. Five fingers not appearing is called "thin porridge." On whatever thin porridge, if five fingers are placed and the traces do not appear, that is fingers not appearing; five fingers not appearing is the very nature of thin porridge. In order to explain the form of what is said as "giving," it is said, "Resistance is not giving," resistance is not giving. This is taught, saying: If someone, with a mind of resistance, gives to a monk, and the monk also knows this and says, "I do not need this, please go," even so, it will not constitute abandonment, because there is no giving in that. Here, the scripture says that a certain monk, having previously had a thought of resistance, gave to a monk, and later, in a state of being an ordinary person, if he asks others for that giving, what offense will he commit? A close relative will not commit an offense, it is said. The so-called "having a thought of resistance" refers to someone who has the thought, "This person is very resistant." The characteristics of abandonment have been explained. Chapter Twenty-Seven. Having explained abandonment, now the remaining matters will be explained, meaning that residing outside the boundary, in an unreachable place, and in a place not in front will not give rise to remaining matters. It means that those who reside outside the boundary, reside in an unreachable place, and reside in a place not in front will not have monks
Tibetan
་གིས་ལྷག་པོར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ལྷག་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མར་བྱས་ཤིང་བོར་བ་སྟེ། ལྷག་པོར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཟོས་པའི་ལྷག་མ་བོར་བ་ནི་ལྷག་པོར་ཞེས་བྱའོ། །ལྷག་པོར་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་གིས་ལྷག་མར་མ་བྱས་ཤིང་མ་བོར་བ་ནི་ལྷག་པོར་མ་བྱས་པ་སྟེ། འདིར་གཞུང་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། ལྷག་པོར་མ་བྱས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷག་མར་མ་བྱས་ཤིང་མ་བོར་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ བས་ན་སྔ་མ་ལས་བཟློག་པ་མཚམས་ཀྱི་ནང་དང་འཐོབ་པའི་ཕྱོགས་དང༌། མདུན་ན་འདུག་པ་ལས་དགེ་སློང་གིས་ལྷག་པོར་བྱ་བ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ནི་རེ་ཞིག་ཕྱིར་བཏང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བྱ་བ་ལག་ཏུ་མ་བླངས་པ་ལ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ནི། ལྷག་པོར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལག་ཏུ་མ་བླངས་པ་ལ་ཡང་ལྷག་བོར་བྱ་བ་མི་འབྱུང་སྟེ། ཐུ་བར་བཞག་པ་ལ་ཡང་མི་འབྱུང་ལ་བྱུག་རིས་སུ་བཞག་པ་ལ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ༌། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་སློང་དེས་ལག་པ་བསྙལ་ཏེ་བྱིན་ལེན་བྱས་ལ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རུད་བ་མ་ཡིན་པ་དང་འདྲེས་པ་ལ་ནི་མི་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཟས་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། འདྲེས་པ་ལ་ནི་ལྷག་པོར་གྱི་དངོས་པོ་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ལྷག་པོར་བྱ་བ་དེ་སུས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེན། དེའི་ཕྱིར། གནས་མ་བཏང་བས་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨས་ཏེ། དགེ་སློང་གིས་ཟན་ཟ་བའི་གནས་མ་བཏང་བ་དེ་ནི་གནས་མ་བཏང་བ་སྟེ། དེས་ལྷག་པོར་གྱི་དངོས་པོ་དེ་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཆོག་པར་མ་བྱས་པའི་དགེ་སློང་འབའ་ཞིག་གིས་ལྷག་པོར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར། མི་བཟའ་བར་བརྟག་པ་བྱས་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མི་ཟ་བར་བརྟག་པ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་བདག་གིས་དེང་འདི་ལ་ཟས་གཞན་མི་བཟའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བརྟག་པ་བྱས་པ་སྟེ། དེས་ཀྱང་ལྷག་པོར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མི་བཟའ་བར་བརྟག་པ་མ་བྱས་པས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བར་སྟོན་ཏོ། །ཅི་མ་གསོལ་བས་ཀྱང་བྱའམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། གསོལ་བས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགོངས་སུ་གསོལ། །བདག་དགེ་སློང་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་འཚལ་མ་འཚལ་ལགས་ཤིང་སྤངས་ཏེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་མཐར་ཐུག་པར་བགྱིད་པ་ལས་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་རྙེད
Chinese
不会有多余的行为发生。所谓“多余”，就是已经做成剩余并丢弃。做出多余行为的比丘，丢弃了他吃剩的残余，这叫做“多余”。做出多余行为的比丘，没有做成剩余也没有丢弃，这叫做“没有做成多余”。这里，经文是分别解释，所谓“没有做成多余”，就是没有做成剩余，没有丢弃，没有完全舍弃的意思。因此，与前者相反，在结界的内部和可得的方位，以及在面前，比丘会发生多余的行为，那是暂时舍弃的特征。从“对于没有拿在手中的行为也不会发生”来说，凡是多余行为的物体，对于没有拿在手中的，也不会发生多余的行为，放在高处也不会发生，放在涂抹处也不会发生。这里的经文是说，那位比丘洗手后做了给予和接受。所谓“在虚空中也不会发生”，那是指属于“结界之外”的范畴。所谓“对于不适合的和混合的，就不是应该做的”，就是说，对于不适合的食物和混合的食物，就不是应该做成多余的物体。那么，多余的行为应该由谁来做呢？因此，说了“没有放弃处所，就应该做”，就是说，比丘没有放弃吃食物的处所，那就是没有放弃处所，他就应该做成多余的物体。难道只有没有被允许的比丘才应该做多余的行为吗？因此，说了“通过不做食用的观察也可以”，所谓“通过不做食用的观察”，就是说，自己观察说今天我不吃其他的食物，这样观察，他也应该做多余的行为。通过“也”这个词，就表示没有做不食用的观察，更不用说应该如何了。难道没有禀告也可以做吗？因此，说了“禀告后就应该做”，就是说，请诸位长者垂听，我，比丘，名叫某某，想要或者不想要，舍弃，完全圆满，最终从禁令和食物中获得。
English
There will be no extra action. The so-called "extra" means that it has been made into a surplus and discarded. A monk who makes extra actions, discarding the leftovers he has eaten, is called "extra." A monk who makes extra actions, neither making a surplus nor discarding it, is called "not making extra." Here, the scripture is a separate explanation, the so-called "not making extra" means not making a surplus, not discarding, not completely abandoning. Therefore, contrary to the former, within the boundary and in the obtainable direction, and in front, a monk will have extra actions, which is the characteristic of temporary abandonment. From "for actions not taken in hand, it will not happen," whatever is the object of extra action, for those not taken in hand, extra action will not happen, it will not happen if placed high, nor will it happen if placed in a smeared place. Here the scripture says that the monk washed his hands and made giving and receiving. The so-called "it will not happen in the sky" refers to the category of "outside the boundary." The so-called "for what is unsuitable and mixed, it is not what should be done," means that for unsuitable food and mixed food, it is not what should be made into extra objects. Then, who should do the extra action? Therefore, it is said, "Without giving up the place, it should be done," that is, the monk who has not given up the place of eating food, that is, has not given up the place, he should make the extra object. Is it only the unpermitted monk who should do the extra action? Therefore, it is said, "Through the observation of not eating, it is also possible," the so-called "through the observation of not eating" means that one observes that today I will not eat other food, and by observing in this way, he should also do the extra action. Through the word "also," it means that if one has not made the observation of not eating, let alone how it should be done. Is it possible to do it without reporting? Therefore, it is said, "After reporting, it should be done," that is, please listen, venerable ones, I, the monk, named so-and-so, want or do not want, abandon, completely perfect, and ultimately obtain from prohibitions and food.