Tibetan
ཀྱིས་བསལ་བ་དག་གཅིག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་བྱེད་པས་ནི་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་ཇི་སྙེད་ཁ་ཅིག་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་དག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་གིས་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བར་རིག་པར་བྱའོ། །བསླབ་པའི་གཞི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་བདག་ལ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བར་བྱེད་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་ཁོ་ནའོ། །བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་དགེ་འདུན་ལྷག་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྫོགས་སོ། །དགེ་འདུན་ལྷག་མ་རྣམས་རྫོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་རྣམས་བརྗོད་པར་འདོད་ནས། དང་པོ་ཁོ་ནར་འཆང་བ་དང༌། འབྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཉིན་མཚན་གྱི་དང་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐ་མ་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། མདོ་འདི་དང་འོག་མ་གཉིས་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཉིན་མཚན་གང་ལ་ཉིན་མཚན་གྱི་དང་པོ་མེད་པ་དེ་ནི་ཉིན་མཚན་གྱི་དང་པོ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མཐའི་སྐད་ཅིག་མའོ། །མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉིན་མཚན་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་མ་གཏོགས་པ་ཐ་མ་མ་ཡིན་པ་ཐུན་ཚོད་བཅུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཉིན་མཚན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། ཞག་བཅུ་འདས་པ་དང༌། ཟླ་བ་གཅིག་འདས་པ་དང༌། ཞག་དྲུག་འདས་པ་དང༌། ཞག་བདུན་འདས་པ་ལ་ཡང་ཉིན་མཚན་དང་པོའི་མཐར་གྱུར་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཉིན་མཚན་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་པས་སྤང་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྐད་ཅིག་མ་ལྷག་མ་ཐུན་བཅུའི་ཁོངས་སུ་ གཏོགས་པ་རྣམས་ནི་སྤང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལུང་ནི་འཆང་བའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལས་དགེ་སློང་གིས་ཚེས་ལ་ཆོས་གོས་རྙེད་དམ། ཚེས་ལ་ལྷུང་བཟེད་རྙེད་ན་ཞེས་གསུངས་པས། ཚེས་དེའི་དང་པོ་ཐུན་ཚོད་ངེས་པར་མ་སྨོས་པར་ཚེས་བཅུ་གཅིག་གི་ཉིན་པར་སྐྱ་རེངས་ཤར་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་གཏོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ན་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེས་ཀྱི་སྔ་དྲོ་ནས་ཚེས་བཅུ་གཅིག་གི་སྔ་དྲོས་སོ་ཞེ་འམ། དེ་བཞིན་དུ་ཚེས་ཀྱི་གུང་ཚིགས་སམ། ཕྱི་དྲོ་ནས་ཚེས་བཅུ་གཅིག་གི་གུར་ཚིགས་སམ། ཕྱི་དྲོ་ལ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་སྐད་མ་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཉིན་མཚན་དང་པོའི་ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ཚིགས་ནི་ངེས་པ་མེད་དེ། ཉིན་མཚན་དང་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཉིན་མཚན་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་འཐོབ་བོ། །དེས་ན་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་དེའི་ལྷག་མ་ཐུན་བཅུ་པོ་དག་གི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་ནི་འདིར་སྤང་བའི་ཡན་ལག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་དེ་ཉིན་མཚན་དང་པོ་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་ཏེ། དེ་ཚུན་ཆད་ནས་ཉིད་ཞག་བརྩི་ཞིང་ཞག་བཅུའམ། ཟླ་བ་གཅིག་གམ། ཞག་དྲུག་གམ། ཞག་བདུན་འདས་ན་སྤང་བར་འགྱུར་བ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གནས་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་གནས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལ་ནི་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་ལྷག་མ་སྔ་མ་རྣམས་སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉིད་དེ། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང༌། བསྙེན་པར་རྫོགས་ན་ཡང་ལྟ་བ་མི་གཏོང་བ་དང༌། ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང༌། དགེ་ཚུལ་བསྙིལ་བ་དང༌། མཚན་མི་མཐུན་པ་དང༌། གནས་གཅིག་ན་ལྷན་ཅིག་ཉལ་བ་དང༌། མར་མེ་དང་བཅས་པར་ཉལ་བ་དང༌། དམག་གི་ནང་ན་གནས་པ་ལ་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་དུས་རྣམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། བསྙེན་པར་མ་ རྫོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཉལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་དང༌། དམག་གི་ནང་ན་གནས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལ་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་གཏོགས་པའི་ཉིན་མཚན་གྱི་དུས་ཀྱི་ཆ་ཡང་སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཉེས་བྱས་ཉིད་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དམག་གི་ནང་ན་གནས་པ་མ་གཏོགས་པ་གནས་པའི་བསླབ་པའི་གཞི་གཞན་དག་ལ་ནི་མཚན་མོར་གཏོགས་པའི་དུས་ཁོ་ན་སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཉིན་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་དེ་མཚན་མོ་གསུམ་པ་ལ་འདྲོན་པ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་དགར་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་མཚན་མོ་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམག་གི་ནང་ན་གནས་པ་ལ་ནི་ཉིན་པར་གནས་ན་ཡང་སྦྱོར་བའི་སྣོད་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེར་གནས་པ་ཙམ་ཉིད་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིན་མཚན་གྱི་དང་པོ་སྨྲ་བར་འདོད་ནས། དེའི་དང་པོ་ནི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་དེའི་འོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཉིན་མཚན་དེའི་དང་པོ་ནི། སྐྱ་རེངས་དང་པོ་དང༌། སྐྱ་རེངས་པར་མ་དང༌། སྐྱ་རེངས་ཐ་མ་དག་ལས་སྐྱ་རེངས་དང
Chinese
以遮止所说之法，若以一人不能令其不说，则不犯。若有若干比丘之相续所摄者，以令其不说之语，当知则成轻罪。若有以学处之标的所遮止者，虽令其不向我说，然唯成轻罪。名为不悦意僧残者，至此圆满。僧残诸事圆满，如是已说十三僧残竟。欲说舍堕，为显示最初唯执持及离等诸学处之共同体相，故说：昼夜之最初非有者，彼之最后亦无有。此经与下二经亦唯是共同之体相。何昼夜无昼夜之最初，彼是昼夜之最初非有，谓最后之刹那。名为最后刹那之昼夜，除一刹那外，无有最后非有，谓无有十时之昼夜。如是显示，谓十日已过，一月已过，六日已过，七日已过，于彼等亦唯有所谓昼夜最初之边际之刹那，得名为昼夜，故于舍堕，亦当知彼即是成为支分。不属于余刹那十时之诸刹那，非是安立舍堕之支分。此处之教证，谓于执持之学处中，世尊说：比丘于某日得法衣耶？于某日得钵耶？如是未 निश्चित说彼日之最初时分，而说若十一日之白昼破晓，则成舍堕。若除最后刹那外，余刹那亦成为支分者，则于尔时，应如是说，谓从某日之早晨至十一日之早晨耶？如是或从某日之中午或下午至十一日之中午或下午，则成舍堕耶？然未如是说，
English
It does not become so by preventing the utterance of what has been refuted, if one person cannot prevent it from being uttered. It should be understood that an offense occurs with the words that prevent the utterance by those who belong to the continuum of some number of monks. Even if one prevents me from speaking about something that has been refuted by the object of training, it is only a minor offense. This completes what is called the Sanghavasesa of displeasure. The Sanghavasesa matters are complete, thus the thirteen Sanghavasesas have been explained. Desiring to explain the Nissaggiya Pacittiya, in order to show the common characteristics of the training such as initially holding and separating, it is said: That which is not the beginning of day and night, does not have a final non-existence. This sutra and the following two are only common characteristics. That day and night which does not have the beginning of day and night is that which is not the beginning of day and night, namely the final moment. That day and night called the final moment, except for one moment, does not have a final non-existence, namely there is no day and night of ten time periods. This is shown, namely, when ten days have passed, one month has passed, six days have passed, seven days have passed, in those also, only that moment which is the end of the beginning of day and night obtains the name of day and night, therefore, in the case of Nissaggiya, it should be understood that that itself becomes a limb. Those moments that belong to the remaining ten time periods are not the limb of establishing Nissaggiya. Here, the scriptural authority is that in the training of holding, the Blessed One said: Does the monk obtain a robe on a certain day? Does he obtain a bowl on a certain day? Thus, without specifically mentioning the initial time period of that day, it is said that if dawn breaks on the eleventh day, it becomes a Nissaggiya Pacittiya. If the remaining moments other than the final moment also become limbs, then at that time, it should be said like this, namely, from the morning of a certain day to the morning of the eleventh day? Likewise, from the noon or afternoon of a certain day to the noon or afternoon of the eleventh day, does it become a Nissaggiya Pacittiya? But it was not said like that,
Chinese
因此，最初的日夜时段的时刻是不确定的，因为仅仅在最初的日夜的最后一个刹那，才能获得名为“日夜”的名称。因此，除了那个最后的刹那之外，其余十个时段的其他刹那，在这里并不是舍弃的支分。仅仅那个最后的刹那被算作一个最初的日夜，从那时起计算居住的夜晚，如果经过了十个夜晚、一个月、六个夜晚或七个夜晚，那么应该根据情况适当地应用舍弃。关于“对于居住来说，是结合的容器”，意思是：对于居住，即与居住相关的学处来说，除了最后一个刹那之外，之前的那些都是结合的容器，应该理解为会变成恶作。例如，未受具足戒者、一起居住者、即使受了具足戒也不放弃观看者、一起居住者、沙弥被驱逐者、名称不一致者、在一个地方一起睡觉者、点着灯睡觉者、在军队中居住者，并非没有不是最后一个刹那的时间，因为它们是结合的容器。如此宣说：与未受具足戒者一起睡觉等的学处，以及在军队中居住的学处，除了最后一个刹那之外的日夜时间的部分也是结合的容器，因为是恶作，所以不是没有罪过的。这是总结性的说法。除了在军队中居住之外，其他的居住学处，只有属于夜晚的时间才是结合的容器，白天居住则不是。因为他们说了“应该将那些在第三个夜晚行淫者排除在外”，所以提到了夜晚。对于在军队中居住者来说，即使白天居住，也会变成结合的容器的因的实物，因为仅仅在那里居住就会变成罪过。想要说日夜的开始，说了“其开始是最初的曙光”，即日夜的开始是：最初的曙光、曙光中间和最后的曙光中的曙光。
English
Therefore, the exact moment of the first day and night is uncertain, as the name 'day and night' is only acquired at the very last instant of that first day and night. Thus, apart from that final instant, the other moments of the remaining ten periods are not the limbs to be abandoned here. Only that single final instant is counted as one initial day and night, and from then on, the nights of dwelling are counted, and it should be understood that abandonment should be applied as appropriate, whether ten nights, one month, six nights, or seven nights have passed. Regarding 'For dwelling, it is the vessel of combination,' it means that for dwelling, that is, the training related to dwelling, the moments preceding the final instant are the vessel of combination, and it should be understood that it becomes a misdeed. For example, those who have not taken full ordination, those who dwell together, those who, even having taken full ordination, do not give up looking, those who dwell together, those who have expelled a novice, those whose names do not match, those who sleep together in one place, those who sleep with a lamp, those who dwell in the army, there are times that are not the final instant, because they are the vessel of combination. Thus it is taught: The training precepts such as sleeping with those who have not taken full ordination, and the training precept of dwelling in the army, even the parts of the day and night that are not the final instant are the vessel of combination, because they are misdeeds, so they are not without fault. This is the concluding statement. Except for dwelling in the army, for other dwelling training precepts, only the time belonging to the night is the vessel of combination, not dwelling during the day. Because they said, 'Those who commit adultery on the third night should be excluded,' therefore night is mentioned. For those who dwell in the army, even dwelling during the day becomes the cause of the vessel of combination, because merely dwelling there becomes a fault. Wanting to speak of the beginning of day and night, it was said, 'Its beginning is the first dawn,' that is, the beginning of day and night is: the first dawn, the middle of dawn, and the dawn among the last dawns.