Tibetan
་སྟེ། དེ་བས་ན་དགག་དབྱེ་བྱས་པས་གསོ་སྦྱོང་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །འདིར་གཞུང་ནི། ཕྲན་ཚེགས་དག་ལས། དགེ་སློང་དག་དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་གསོ་སྦྱོང་བྱེད་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་གསོ་སྦྱོང་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསོལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་གཞག་པ་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་སྔར་བྱ་ཞིང་དེ་གདོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་གསོལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྣམ་པར་གཞག་པས་འཛིན་དུ་གཞུག་པར་བྱས་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པའོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་བདག་ཅག་གསོ་སྦྱོང་བྱ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པ་གདོན་གྱིས་ཁྱེད་ཅག་སུ་ལ་ལྟུང་བ་ཡོད་པ་ཅེས་མཐོལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གླེང་གཞི་གདོན་པ་དང་གསོལ་བ་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་གཉིས་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཐོས་པ་བསྒྲགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་ནི་ཐོས་པ་བསྒྲུབ་པས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་གདོན་པ་ དང། གསོལ་བའི་ལྷག་མ་དག་དི་ཐོས་པ་བསྒྲགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །བརྩམས་པའི་སྡེ་ཚན་ནི་རྫོགས་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕམ་པར་གྱུར་པའི་སྡེ་ཚན་མ་ཅུང་ཟད་བཏོན་ནས་ལྷག་མ་དེ་དག་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐོས་པ་བསྒྲགས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་ནི་མི་བྱའོ། །ད་བཞིན་དུ་དགེ་འདུན་ལྷག་མའི་སྡེ་ཚན་དང་མ་ངེས་པའི་སྡེ་ཚན་ལས་ཀྱང་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འཕྲོག་འཇོག་པ་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཕྲོག་འཇོག་པ་ནི་དམན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ལ་རེག་ན་རིལ་གྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྡེ་ཚན་བཞི་པ་ལས་རེག་ན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱའོ། །སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འདིར་ཐོས་པ་བསྒྲགས་པར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱས་པ་ཐོབ་པ་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པ་གཏོང་བ་ལེགས་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་ངེས་པར་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་འདི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པ་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ལ་གླེང་གཞི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་བཏོན་ནས་ལྷག་མ་བསྒྲགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱར་རུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སམ། དགེ་འདུན་ལྷག་མ་རྣམས་སམ། མ་ངེས་པ་དག་ཏུ་འཛིན་ཏུ་བརྗོད་པས་བཏོན་ནས་ལྷག་མ་ཐོས་པ་བསྒྲགས་པས་བསྒྲུབ་ཏུ་ཡང་རུང་བ་ཡང་ལྔ་པའོ། །འདི་ལ་ཟླ་བ་ཕྱེད་འདས་པའི་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོ་སྦྱོང་ལའོ། །ཟླ་བ་ཕྱེད་འདས་པའི་ཉེས་པ་དག་ལ་ཅི་བྱུང་བ་དེ་དག་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན། འདུ་བར་འགྱུར་བ་དེར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དགེ་སློང་རྣམས་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདུ་བའི་མདུན་རོལ་དུ་འདུ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཚེ། ལྷག་མ་ནི་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་ལྟུང་བ་ཕྱིར་མ་བཅོས་པ་ཁོ་ནར་འདུག་པར་བྱ་བའམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཕྱིར་བཅོས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་འདུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ལྟུང་བ་ངེས་པར་ཤེས་པའམ། ཡིད་གཉིས་དང་བཅས་པ་ཤེས་པ་ཕྱིར་བཅོས་ཏེ། དགག་དབྱེ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ ཐམས་ཅད་འདུག་པར་བྱའོ། །གསོ་སྦྱོང་ཉིད་ལ་ཡིད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དགེ་སློང་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་དང་མ་མོ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་དྲིས་ནས་ཡིད་གཉིས་དང་བྲལ་པར་བྱས་ཏེ། ཕྱིར་བཅོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདུག་པ་ན་དྲན་ནམ་ཡིད་གཉིས་ཟ་ན་དྲུང་ན་མོ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དེར་འདུག་པ་འདི་ལ་ལྟུང་བའི་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་བཅོས་སུ་ཡོད་པར་གྱུར་ན། གང་ཞིག་དྲུང་ན་འདུག་པའི་དགེ་སློང་དེ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། མདུན་ནས་བྱའི་གློ་ནས་མི་བྱའོ། །དེ་ན་ངེས་པ་ལས་ཤེས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་འདའ་བར་བྱེད་པས་དགོས་པ་མེད་པ་དེ་བས་ན་འདི་བརྟེན་པའོ། །ལས་བྱེད་པས་ནི་སེམས་ཀྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཉིད་ན་ལྟུང་བ་དྲན་ནམ། ཡིད་གཉིས་ཟ་ན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ལས་བྱེད་པ་པོ་གང་ཞིག་དྲན་ནམ་དེ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་ན་ལྟུང་བྱེད་ཡུལ་དེས་དེ་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་དུས་རིང་དུ་འདའ་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་གུས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ལན་ཅིག་ཁོ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡིན་གྱི་ལན་གསུམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་བདག་གཅིག་པུ་དེ་དང་མི་ལྡན་པར་ཤེས་ན་འགྲོགས་པ་ཤེས་ལ་དྲང་པོར་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་གསོ་སྦྱོང་གི་ཉི་མ་བདག་གཅིག་བུ་ལྟུང་བ་དེ་དང་མི་ལྡན་ཞིང༌། དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་ལྟུང་བ་མཐུན་པ་དང
Chinese
。因此，通过进行遮止和差别，安住即能成就。此处，经文是：从细微之处，比丘们通过遮止和差别来安住，世尊曾开示说：不应通过遮止和差别来安住。祈请和安立，首先进行执持，然后诵读，意思是首先进行祈请，然后通过安立进行执持，之后诵读别解脱经。安立执持是指在别解脱经中说：具寿们，我们应当安住，诵读别解脱经，诵读时，你们谁有堕罪，请坦白等等。诵读开端和祈请，仅通过言语表达即可完成，意思是，这两者仅通过言语表达即可完成，而不是通过听闻宣告来完成。其余部分可以通过听闻来完成，意思是，诵读开端和祈请的其余部分，可以通过听闻宣告来完成。用“也”字来连接，意思是并非通过言语表达来完成。已开始的章节必须完整，意思是，如果稍微省略了堕罪的章节，而理解其余部分，则不应通过听闻宣告。同样，对于僧残的章节和不定章节也不应这样做。如果这样做，就会产生减少的情况，减少就是降低。如果触及第四条，则应全部完成，意思是，如果触及堕罪自性的第四条，则应全部完成。对于单独忏悔等，这里的意思是不应通过听闻宣告。对于已经获得但并非最终的，放弃是更好的，因为这与意念的确定无关，因此这是安立。对于这五个诵读别解脱经，可以通过言语表达来诵读开端，其余部分可以通过宣告来完成。同样，对于堕罪等，或者僧团
English
Therefore, by performing prohibition and differentiation, the sojong is accomplished. Here, the scripture states: From the subtle points, monks perform the sojong by prohibition and differentiation, and the Blessed One has instructed: "Sojong should not be performed by prohibition and differentiation." Request and establishment, first holding and then reciting, means that first the request is made, then holding is done through establishment, and after that, the Pratimoksha Sutra is recited. Establishing and holding means that in the Pratimoksha Sutra it is said: "Venerable ones, we should perform the sojong, reciting the Pratimoksha Sutra. During the recitation, whoever among you has transgressions, please confess," and so on. Reciting the introduction and the request can be accomplished merely through verbal expression, meaning that these two can be accomplished merely through verbal expression, and not through hearing and proclamation. The remaining part can also be accomplished through hearing, meaning that the remaining part of reciting the introduction and the request can be accomplished through hearing and proclamation. The word "also" is used to connect, meaning that it is not accomplished through verbal expression. The chapter that has been started must be completed, meaning that if the chapter on defeat is slightly omitted, and the rest is understood, it should not be proclaimed through hearing. Similarly, this should not be done for the chapter on Sanghavasesa and the chapter on the uncertain. If this is done, a reduction will occur, and reduction is degradation. If the fourth is touched, then it should be completed entirely, meaning that if the fourth of the nature of downfall is touched, then it should be completed entirely. For individual confession and so on, the meaning here is that it should not be proclaimed through hearing. For what has been obtained but is not ultimate, it is better to abandon it, because it is not related to the determination of the mind, therefore this is the establishment. For these five recitations of the Pratimoksha Sutra, the beginning can be recited through verbal expression, and the rest can be accomplished through proclamation. Similarly, for the defeated ones, or the Sangha
Chinese
其余的，或者对于不确定的事物，通过陈述来确定，然后通过宣告剩余的内容来确认，这也是第五种方式。关于“对于此事，应分别审查半月已过之事”，其中“对于此事”指的是诵戒。应分别审查半月已过的过失中发生了什么。在什么时间审查呢？提到“在将要集会之时”，即比丘们为了念诵别解脱经而集会，在集会之前，在准备集会之时。剩余的指的是集会之意。是分别审查后，就让未忏悔的堕罪者待在那里吗？因此提到“知晓后忏悔，应全部待在那里”，即确定知道堕罪，或者带着疑惑知道后忏悔，所有遮罪等行为都应待在那里。对于诵戒本身，不能有疑惑，对此，应询问比丘经部、律部和母论持有者，使之远离疑惑，忏悔是通过暗示来理解的。如果待在那里时忆念起堕罪，或者心存疑惑，应为身旁的人加持。如果待在那里的人忆念起与堕罪相关的，并且可以忏悔，那么应该为身旁待着的比丘加持，不要当面做，也不要背地里做。那时才能从确定中得知。因为过度流逝而没有必要，因此要依靠这个。通过行为来用心，意思是像这样进入时，如果忆念起堕罪，或者心存疑惑，就应该加持。无论哪个行为者忆念起堕罪，或者对他心存疑惑，就应该用堕罪之境，用自己的心来加持。在这里，长时间流逝是因为不恭敬而产生的，因此只需加持一次，而不是三次。如果十五那天知道自己一个人不具备（资格），就应该知道同伴并努力正直行事。如果比丘在诵戒之日知道自己一个人不具备（资格），并且所有僧众都符合堕罪
English
The rest, or for uncertain things, are determined by stating, and then confirmed by proclaiming the remaining content, which is also the fifth way. Regarding "For this matter, one should separately examine what has passed in half a month," where "for this matter" refers to the recitation of precepts. One should separately examine what has happened in the faults of the past half month. At what time should one examine? It is mentioned that "at the time of assembly," that is, when monks assemble to recite the Pratimoksha Sutra, before the assembly, at the time of preparing for the assembly. The remaining refers to the meaning of assembly. Is it that after separate examination, those who have not repented of their downfalls should just stay there? Therefore, it is mentioned that "knowing and repenting, one should all stay there," that is, knowing for sure about a downfall, or knowing with doubt and then repenting, all obstructive actions, etc., should stay there. For the recitation of precepts itself, there cannot be doubt, for this, one should ask the monks who hold the Sutra Pitaka, Vinaya Pitaka, and Matrika, and make them free from doubt, repentance is understood through implication. If one remembers a downfall while staying there, or has doubts, one should bless the person next to them. If the person staying there remembers something related to a downfall and can repent, then one should bless the monk staying next to them, do not do it in front of them, nor behind their back. Then one can know from certainty. Because it passes too much and is not necessary, therefore rely on this. To act with the mind means that when entering like this, if one remembers a downfall, or has doubts, one should bless. Whichever actor remembers a downfall, or has doubts about it, one should use the object of downfall, and bless with one's own mind. Here, the long passage of time is caused by disrespect, therefore one only needs to bless once, not three times. If on the fifteenth day one knows that one alone does not possess (the qualifications), one should know the companion and strive to act uprightly. If a monk knows on the day of recitation of precepts that he alone does not possess (the qualifications), and all the Sangha are in accordance with the downfall,