Tibetan
ནས་ནས་གཞན་དུ་འཕོ་བ་དང་འཁྲུག་པའི་རྙོག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ། དེ་ལ་གླེང་བ་མི་འཆགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གླེང་བའི་བྱ་བ་མ་བྱས་པ་ཉིད་དང༌། མ་བྱུང་བ་ཉིད་དང་མི་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་པ་ན་གླེང་བ་ཉིད་དང་གླེང་བ་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདིར་དགོས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་རྩོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལ་གླེང་བ་ལ་མི་འཆགས་སོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གླེང་བས་ཁས་བླངས་ན་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་ཟག་གང་ལ་གླེངས་པ་དེས་ལྟུང་བ་དེ་ཁས་བླངས་ན་དེ་ནི་འདིར་རྩོད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་ན་རྩོད་པ་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཉིད་དང༌། ཡོན་ཏན་ལས་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁྱིམ་པ་ཡང་རུང་བ་གཞན་ཚད་མར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཐམས་ཅད་ཉིད་དེ་དོན་ཚོལ་བ་དང་དོན་བརྗོད་པའི་དབང་པོ་གླེང་བར་བྱ་བ་དང༌། གླེང་བར་བྱེད་པ་སྨྲ་བ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་རིག་པར་བྱའི་ཆེ་བ་ཞིར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་སྨྲ་བ་པོ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཉིད་དམ་ཁྱིམ་པ་ཡང་རུང་བ་གཞན་དག་ཚད་མར་བྱས་ཏེ། འདི་ནི་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ལ་དཔེ་ཙམ་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་གང་ཞིག་བདེན་པ་ལས་མི་གཡོ་བ་དེ་ཡང་འདིར་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། །མི་གཡོ་བའི་ཆོས་བྱེད་པ་ལས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ལས་ཆོས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཚད་མར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཆེ་བཞིར་དྲིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ། །འདིར་གཞུང་ནི་སིལ་བུ་དག་ལས་བཙུན་བ་རེ་ཞིག་དགེ་སློང་གཉིས་ལ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་དང་འགལ་བར་སྨྲ་བ་དང་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་བྱུང་བ་ན། གང་གི་ཚིག་གཟུང་བར་བགྱི། གང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པའི་འོ། །གཉིས་ཀ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་གང་མང་དུ་ཐོས་པའོ་འོ། །གཉིས་ཀ་མང་དུ་ཐོས་པ་ལགས་ན་གང་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པའི་འོ། །གཉིས་ཀ་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པ་ལགས་ན་གང་ཆེས་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པའི་འོ། །གཉིས་ཀ་ཆེས་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པ་ལགས་ན་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་སྐབས་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཉིས་ཀ་ཆེས་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པ་ལ་ཐ་དད་པར་སྨྲ་བ་དང་འགལ་བར་སྨྲ་བ་དང་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་འབྱུང་བ་དེ་ནི་གནས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ན་ཚིག་བསྟུན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེ་བཞི་དེ་ལ་གལ་ཏེ་གཞན་ཕ་རོལ་པོ་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ན་གཞན་དེ་ལ་དྲི་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དེའི་ཚིག་གོ་བར་བྱའོ། །མི་གཡོ་བ་རྙེད་པ་འདི་དག་གིས་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བསྐོའོ། །མ་རྙེད་པ་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ལ་མ་ཤེས་པ་ཤེས་པའི་དོན་དུ་བསྐོ་བ་འདིའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་བཙུན་པ་དགེ་བསྙེན་མ་དད་པ་ཅན་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་དྲུང་དུ་མཆིས་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་བཙུན་པ་དག་བདག་གིས་དགེ་སློང་ཞིག་རྒྱལ་རིགས་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པས་ཉམས་པར་བགྱིད་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་མཆི་ན། བགྱིད་དུ་སྩལ་ཅིང་དེ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཚོལ་བ་དང་མཐུན་པ་བསྩལ་བར་བགྱི་འམ་ཉེ་བ་འཁོར་མི་བྱ་སྟེ། དྲི་བར་བྱ་ཞིང་གལ་ཏེ་དེ་ན་སྲིང་མོ་གཞན་གང་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན་གཉིས་ཀ་དྲི་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མཐུན་ན་དགེ་བསྙེན་མ་དད་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་བྱེད་དུ་གཞུག་ཅིང་དེ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཚོལ་བ་དང་མཐུན་པ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འདིས་རྒྱལ་རིགས་མོ་དང་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་བྱས་ཀྱི། འདིས་བྲམ་ཟེ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བྱས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན་དགེ་སློང་གིས་དམ་བཅས་པས་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དོན་གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེས་དོན་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེས་པའི་ཤེས་པ་མ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་བརྗོད་པ་གཞན་ལ་གླེང་བར་བྱས་པ་ལ་དུས་མ་ཡིན་པར་ལི་ཁ་རའི་ཆུ་འཐུང་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་དབང་པོ་དང་གླེང་བ་པོ་དག་གིས་ཅིག་ཤོས་བྱས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ལ་དེས་བརྗོད་པར་གྱུར་པ་ལ་དེས་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་རྩོད་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་དེ་བས་ན་འདི་ལ་དོན་གྱིས་བྱས་པའོ། །འདིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་འདི་ནི་དཔེ་ཡིན་ཏེ་གཡོ་བའི་དབང་གིས་བརྗོད་པ་ལའོ། །ངག་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྙོག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ངལ་བ་ནི་རྨྱ་བ་ཉིད་ལས་སོ། །དུ་མའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ངལ་བ་ནི་གླགས་རྙེད་ཅིང་གནས་པ་ལ་རྩོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སུ་ཞིག་གིས་གླེང་བ་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་གཡོ་བར་གྱུར་བ་ཁས་ལེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་གཞུང་ནི་དགེ་བསྙེན་མ་དད་པ་ཅན་གྱིས་དགེ་སློང་དུས་མ་ཡིན་པར་ལི་ཁ་རའི་ཆུ་འཐུང་བ་མཐོང་ནས། དེས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་
Chinese
如果从这转移到其他地方，变成了混乱的纠纷，那么，对它不进行辩论才是正确的。不进行辩论的行为，就是没有发生，也不会产生。如果它存在，那么辩论本身和辩论者都不存在。仅仅依靠它就能成就这里的需要，如果它存在，那么争论自然平息就能成就。因此说，对它不进行辩论。如果辩论者承认了，那就是最终的结论。如果被辩论者承认了堕落，那就是这里争论的最终结论。如果承认了，争论就会平息。说话者是见到真理的人，或者比功德更殊胜的在家人也可以作为衡量标准。这里的一切，寻找意义和表达意义的主导者，应该辩论，辩论者本身应该理解，伟大在于寂静，而不是其他。不仅仅是出家人，说话者是见到真理的人，或者在家人也可以作为衡量标准。这就像是不动摇的法，应该作为一个例子来理解。其他功德中，不从真理动摇的，也包含在这里。除了修行不动摇之法的人之外，对于那些功德比法更殊胜的人，也应该作为衡量标准。这些就是询问四大意义。这里，经典来自各个部分，如果有一位僧人暂时对两位比丘说不同的话，或者说矛盾的话，或者说不一致的话，那么应该听从谁的话呢？谁具有戒律呢？如果两位都具有戒律，那么应该听从谁听闻更多的呢？如果两位都听闻很多，那么应该听从谁正确地约束自己呢？如果两位都正确地约束自己，那么应该听从谁最正确地约束自己呢？如果两位都最正确地约束自己，那是不可能的情况。如果两位都最正确地约束自己，却出现说不同的话、说矛盾的话、说不一致的话，那是不可能的，是这样说的。如果与他人在一起，就应该遵循他的话。这四大意义，如果其他人在附近
English
If from this it shifts to another place and becomes a chaotic dispute, then, it is correct not to debate it. The act of not debating is that it has not happened, nor will it arise. If it exists, then the debate itself and the debater do not exist. Relying solely on it can accomplish the need here, and if it exists, then the natural pacification of the dispute can be accomplished. Therefore, it is said that one should not debate it. If the debater admits it, then that is the final conclusion. If the one being debated admits the downfall, then that is the final conclusion of the dispute here. If admitted, the dispute will be pacified. The speaker is one who sees the truth, or a householder who is more excellent than merit can also be taken as a standard. Everything here, the leader in seeking meaning and expressing meaning, should debate, and the debater himself should understand that greatness lies in silence, not in other things. Not only monastics, but the speaker is one who sees the truth, or a householder can also be taken as a standard. This is like the unwavering Dharma, which should be understood as an example. Among other merits, those who do not waver from the truth are also included here. Apart from those who practice the unwavering Dharma, those whose merits are more excellent than the Dharma should also be taken as a standard. These are the meanings of asking about the four great things. Here, the scriptures come from various parts. If a monk temporarily says different things to two bhikshus, or says contradictory things, or says inconsistent things, then whose words should be followed? Who possesses discipline? If both possess discipline, then whose words should be followed, the one who has heard more? If both have heard a lot, then whose words should be followed, the one who correctly restrains himself? If both correctly restrain themselves, then whose words should be followed, the one who most correctly restrains himself? If both most correctly restrain themselves, that is an impossible situation. If both most correctly restrain themselves, but different words, contradictory words, and inconsistent words arise, that is impossible, it is said. If one is with others, one should follow their words. These four great meanings, if others are nearby
Chinese
應當詢問其他人，並與之一起理解其話語。為了了解這些已發現的不動者沒有錯誤，應當指定他。對於未發現且具有不動之法的，為了了解未知之事，這是指定。此處，經文是，一位虔誠的優婆夷前往比丘們處，說道：『尊者們，我見到一位比丘與剎帝利種姓的女子行不淨行而墮落。』應當允許，並應當給予與尋找其本質相符之物，或者不應親近，應當詢問，如果她說那裡還有其他姐妹，則應當詢問兩者。如果一致，則應當以虔誠優婆夷的話語使其行事，並應當給予與尋找其本質相符之物。如果她說：『此人未與剎帝利種姓的女子行不淨行，而是與婆羅門種姓的女子行不淨行。』則佛陀說，應當以比丘的誓言使其行事。 如果變成懷疑，就不是知識，這意味著對於什麼事情變成懷疑，他就不是了解那件事，因為他沒有產生確定的知識。對於所說的，在與他人交談時，看到非時飲用梨汁等，權力和交談者懷疑是否發生了什麼事，因此對於所說的，他將會產生與知識分離的狀態。因此，對於那個爭論，沒有任何安排，因此這件事是通過意義來完成的。此處，變成懷疑本身就是一個例子，即由於搖擺不定而說話。語言的變化是混亂等。身體的變化是疲勞，來自愚癡本身。多種變化是疲勞，即尋找機會並停留在爭論中，對於某人交談時，自己變成搖擺不定，承認並證實它，也應當知道他不是知識。此處，經文是，一位不虔誠的優婆夷看到一位比丘非時飲用梨汁，她對比丘們說道：
English
One should ask others about it, and together with them understand its words. In order to know that these discovered immovable ones are without error, one should appoint him. For the undiscovered and possessing the Dharma of immovability, this is the appointment for the purpose of knowing the unknown. Here, the text is, a faithful Upasika goes to the monks and says: 'Venerables, I have seen a monk engaging in impure conduct with a woman of the Kshatriya caste and falling.' It should be allowed, and something consistent with seeking its essence should be given, or one should not be close, one should ask, and if she says that there are other sisters there, then both should be asked. If they agree, then one should make them act with the words of the faithful Upasika, and one should also give something consistent with seeking its essence. If she says: 'This person did not engage in impure conduct with a woman of the Kshatriya caste, but engaged in impure conduct with a woman of the Brahmin caste,' then the Buddha said that one should make them act with the vows of the monk. If it becomes doubt, it is not knowledge, which means that for whatever matter it becomes doubt, he does not understand that matter, because he has not generated definite knowledge. For what is said, when talking to others, seeing the drinking of pear juice at the wrong time, etc., the power and the speaker doubt whether something has happened, so for what is said, he will generate a state of separation from knowledge. Therefore, for that argument, there is no arrangement, so this matter is accomplished through meaning. Here, becoming doubt itself is an example, that is, speaking due to wavering. The change of language is confusion, etc. The change of body is fatigue, from ignorance itself. Multiple changes are fatigue, that is, seeking opportunities and staying in the argument, when someone talks, he himself becomes wavering, admitting and confirming it, it should also be known that he is not knowledge. Here, the text is, an unfaithful Upasika sees a monk drinking pear juice at the wrong time, she says to the monks: