Tibetan
དངོས་པོར་ནི་འགྱེད་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཡིན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྤོང་བ་དང་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དང་ལས་ལ་མཐུན་པ་མི་སྦྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེ་འམ་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་ལོང་གི་རྒྱུ་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལས་ཀྱང་འགྱེད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་བླངས་ཤེ་འམ་བྱིན་ཞེ་འམ་ལས་སུ་བསྐོས་པ་ནི་མ་བྱས་ཞེས་འགྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ནི་བྱ་བའོ་ཞེ་འམ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་འདིར་མ་བསྡུས་པས་ཤེས་པར་མི་བྱའོ། །སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་འཇོག་པར་འགྱུར་བས་གཞན་སྤོང་བ་སྟེ་དེ་ནི་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དེ་ལས་མི་གདམས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འདི་བརྗོད་པའོ། །ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལས་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ལས་ལ་མཐུན་པ་མི་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལ་མཐུན་པ་མི་སྦྱིན་པ་སྟེ་དེ་ནི་འཁྲུག་ལོང་གི་རྒྱུ་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་འབྱུང་ངོ༌། །རྒྱུ་དང་པོ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་དག་ཅིག་ཏུ་བྱ་བས་ཉེ་བར་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་རྒྱུ་འཁྲུག་ལོང་གང་ལ་དེ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་འདུལ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་སླར་ངོ་བོ་ཉིད་ཚོལ་དུ་གཞུག་པས་གཞན་བལྟ་བར་བྱའོ། །རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་རྟོགས་པས་ཏེ་དངོས་པོ་གང་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་གཅིག་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་རྒྱུད་གཅིག་བྱ་བ་སྟེ་ངེས་པ་སྐྱེས་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་དེས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྒྱུ་གཉིས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འདི་དང་དག་པ་སྦྱིན་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤོང་བའི་རྒྱུ་འཁྲུག་ལོང་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་འདི་དང་དག་པ་སྦྱིན་པས་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པས་འདུལ་བ་དང༌། མ་མྱོས་པས་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་གསུམ་པ་ལས་བྱུང་བ་
Chinese
對於事物，爭論是為了反駁，這是合理的。對於事物的真如進行錯誤的論證，以及捨棄、墮落和不給予與業相符之物，說這是法或者不是法等等，像這樣對事物本性的真如進行錯誤的論證，這是紛爭的第一個原因。例如，在事物的形態上行事也會產生爭論，為什麼你拿了或者給了，或者說沒有安排工作，像這樣的爭論也是事物的真如嗎？不是真如嗎？這是該做的嗎？或者說不是該做的嗎？如果有人這樣介入，那麼，像這樣的種類沒有包含在這裡，所以不應該知道。捨棄，是指放置忠告等等，捨棄其他，這是紛爭的第二個原因。因為不忠告那個原因，所以說這個爭論。墮落和具有墮落性，這是紛爭的第三個原因，因為從那裡墮落，所以產生爭論。不給予與業相符之物，是指不給予祈求等等與業相符之物，這是紛爭的第四個原因。因此，會出現因為行為而爭論的說法。從第一個原因產生的，是通過將原因視為唯一來平息，意思是說，第一個原因，即對事物真如進行錯誤論證的原因，對於產生紛爭的原因，將其視為一個整體，就能夠平息，也就是說，能夠通過現量來調伏，也是這個意思。 無論是誰，再次投入尋找自性，都應該觀察他人。所謂的“整體”，是指通過確定來理解，對於任何事物，如果有一個確定的理解，那麼這個事物就是一個整體，意思是說，通過產生確定，就能夠完全地做到那件事。從第二個原因產生的，是通過給予這個和清淨來實現，意思是說，對於捨棄的原因，即紛爭，說到“唯一”，通過給予這個和清淨，就能夠平息，通過憶念來調伏，以及通過不迷醉來調伏，也是同樣的道理。從第三個原因產生的
English
It is reasonable to argue for the sake of refuting things. To wrongly argue about the suchness of things, and to abandon, fall, and not give what is in accordance with karma, saying whether it is Dharma or not, and so on, like this, to wrongly argue about the nature of the suchness of things, this is the first cause of strife. For example, acting on the form of things also causes disputes, why did you take or give, or say that the work was not arranged, such a dispute is also the suchness of things? Is it not suchness? Is this what should be done? Or is it not what should be done? If someone intervenes like this, then, such a kind is not included here, so it should not be known. Abandoning means placing advice and so on, abandoning others, this is the second cause of strife. Because the reason is not advised, this dispute is stated. Falling and having the nature of falling is the third cause of strife, because falling from there causes disputes. Not giving what is in accordance with karma means not giving what is in accordance with karma, such as requests and so on, this is the fourth cause of strife. Therefore, the saying that disputes arise because of actions will appear. What arises from the first cause is pacified by treating the cause as one, meaning that the first cause, which is the cause of wrongly arguing about the suchness of things, for the cause of arising strife, treating it as a whole, it can be pacified, that is, it can be subdued through direct perception, which is also the meaning. Whoever it is, investing in finding self-nature again, should observe others. The so-called "whole" means understanding through certainty, for anything, if there is a certain understanding, then that thing is a whole, meaning that by generating certainty, that thing can be completely done. What arises from the second cause is realized by giving this and purity, meaning that for the cause of abandoning, that is, strife, saying "one", by giving this and purity, it can be pacified, subduing through mindfulness, and subduing through non-intoxication, is also the same. What arises from the third cause
Tibetan
ནི་ཕྱིར་བཅོས་པ་དང་ངེས་པར་འཛིན་པ་ལ་སྦྱར་བ་ཉིད་སྦྱིན་བས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟུང་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་འཁྲུག་ལོང་ཕྱིར་བཅོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཤགས་པས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བ་དང༌། ངེས་པར་འཛིན་པ་ལ་སྦྱར་བ་ཉིད་སྦྱིན་བས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་གཏོགས་པའི་ངེས་པས་སྦྱར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་སྦྱིན་པས་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཚོལ་དུ་གཞུག་པས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཐ་མའི་ནི་སྦྱིན་དུ་གཞུག་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་མཐུན་པར་མི་སྦྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་ལ་བྱུང་བའི་འཁྲུག་ལོང་སྦྱིན་དུ་གཞུག་པ་ཕྱིར་བཅོས་པའོ། །མཐུན་པ་སྦྱིན་བས་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱ་བས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱའོ་ཞེས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འགྱེད་པ་གཉིས་རང་གིས་མི་ནུས་ན་ཚོགས་པར་དབྱུང་བ་དག་གིས་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་གཉིས་རང་གིས་རྩོད་པ་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་མི་ནུས་ན་ཚོགས་པར་དབྱུང་བ་དག་གིས་དོན་དེ་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་ཅིང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རང་ལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དེ་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཏེ། འོ་ན་འགྱེད་པ་མང་པོ་དག་བྱུང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འགྱེད་པ་གཉིས་ཞེས་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་བྱས་ཤེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གནས་པས་དེ་ལ་གཉིས་ཉིད་དུ་བྱུང་བ་ ཉིད་དོ། །ཚོགས་པར་དབྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་དག་གིས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དག་གིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དགེ་སློང་ཇི་ལྟ་བུ་དག་གིས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་འགྲང་བ་དག་གིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །སུ་འགྲང་བདག་གིས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་འགྱེད་པ་དེ་གཉིས་སོ། །ཇི་སྙེད་དག་གིས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཡན་ཆད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ཡན་ཆད་ཀྱི་སྒྲ་བྲི་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་གཅིག་ཡན་ཆད་དུ་རུང་བར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་དགེ་སློང་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཇི་ལྟ་བུ་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འགྲང་བར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གཟུ་བོ་དག་ལ་བགྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་དབུས་ན་གནས་པ་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་མི་བསྡུ་ཞིང་གཟུ་བོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདི
Chinese
所谓“以纠正和确定执持相结合而布施”，是指从“具有堕落”一词所产生的争端之因，通过忏悔来平息“纠正”；而“与确定执持相结合而布施”，则是指与属于必然产生的确定性相结合。那是因为布施能使人探求其自性。最后，“以施予布施”是指对于不和谐之因所产生的争端，施予布施即是纠正。如果施予和谐，使其变得和谐，那么争端自然会平息。那么，如何才能像所说的那样，通过使之成为一个整体来平息争端呢？因此，经中说，如果双方自己无法做到，就由集会中的人来妥善完成。意思是说，如果争端双方自己无法平息争端，那么就由集会中的人妥善地完成此事，并使其达成一致。在此，平息争端是必要的，因此经中说，自己去完成这件事是不合理的。那么，如果出现许多争端，为什么经中只用“双方”这个词呢？虽然是这样，但因为争端存在于两个方面，所以才用“双方”这个词。那么，应该由什么样的集会中的人来完成呢？因此，经中说，由比丘们来完成。什么样的比丘呢？因此，经中说，由知足者来完成。谁知足呢？因此，经中说，是那双方，即争端的那双方。多少人呢？因此，经中说，由一人以上来完成。应该知道，这里的“以上”一词可以省略，意思是说，一人以上也可以。那么，应该让一个或多个什么样的比丘来使那双方知足呢？因此，经中说，应该数算公正者。意思是说，应该知道，位于双方之间的一个或多个人不属于任何一方，而是公正的。也是这样
English
That which is called "giving by combining rectification and definite holding" refers to the cause of dispute arising from the term "having fallen", pacifying "rectification" through confession; and "giving by combining with definite holding" refers to combining with the certainty belonging to the inevitable arising. That is because giving enables one to seek its own nature. Finally, "giving to give" refers to rectifying the dispute arising from the cause of disharmony by giving to give. If harmony is given, making it harmonious, then the dispute will naturally be pacified. So, how can one pacify the dispute by making it a whole, as it is said? Therefore, the sutra says that if the two parties themselves cannot do it, then it should be properly accomplished by those in the assembly. It means that if the two parties in the dispute cannot settle the dispute themselves, then the matter should be properly accomplished by those in the assembly and brought to a consensus. Here, pacifying the dispute is necessary, so the sutra says that it is not reasonable to do it oneself. Then, if many disputes arise, why does the sutra only use the word "two parties"? Although this is the case, since the dispute exists in two aspects, the word "two parties" is used. So, by what kind of people in the assembly should it be accomplished? Therefore, the sutra says that it should be accomplished by the monks. What kind of monks? Therefore, the sutra says that it should be accomplished by the contented ones. Who is content? Therefore, the sutra says that it is the two parties, that is, the two parties in the dispute. How many people? Therefore, the sutra says that it should be accomplished by one or more people. It should be known that the word "or more" here can be omitted, meaning that one or more people are also acceptable. Then, what kind of one or more monks should be made to satisfy the two parties? Therefore, the sutra says that the impartial ones should be counted. It means that it should be known that one or more people who are located between the two parties do not belong to either party, but are impartial. It is also like this