Tibetan
ང་བར་འགྱུར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་ལ་སྣང་བ་ནི་ཞག་གི་ངོ་བོའོ། །སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཉིན་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལ་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟར་མདོ་བྱས་པའོ། །ལས་ལ་ནི་འདས་ན་ཉི་མ་ཤར་བའི་འོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོ་སྦྱོང་དང་དགག་དབྱེ་དང༌། དེ་གཉིས་ལ་ལྷག་པར་གནས་པ་དང༌། དབྱར་ཁས་བླངས་པ་དང་སྲ་བརྐྱང་འདིང་བའི་སྒོ་རྣམས་ལ་ཚེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་བའི་ལས་རྣམས་ལ་དུས་འདའ་བར་ཡོད་པར་གྱུར་པ་ལ་ཉི་མ་འབྱུང་བའི་དང་པོ་ནི་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་སྐྱ་རེངས་ཤར་བའི་བར་དུ་འདའ་བར་བྱེད་པ་ལ་དུས་ཀྱི་བྱ་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དོན་འདྲི་བ་ལ་འདིར་གཞུང་ནི་ཞུ་བ་ལས། བཙུན་པ་རེ་ཞིག་དགེ་སློང་གིས་སྐྱ་རེངས་ཤར་བ་དང་བདག་ཅག་གིས་གསོ་སྦྱོང་མ་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་དྲན་པ་སླར་རྙེད་པར་གྱུར་ནས། དེ་དག་དེའི་ཚེ་ན་གསོ་སྦྱོང་བགྱིད་ཅིང་སོ་སོར་ཐར་པ་འདོན་པར་བགྱིད་ན་དགེ་འདུན་གྱིས་གསོ་སྦྱོང་བགྱིས་པ་དང་སོ་སོར་ཐར་པ་བཏོན་པ་ཞེས་བགྱི་འམ། ཉེ་བ་འཁོར་དགེ་སློང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསོ་སྦྱོང་བྱས་པ་དང་སོ་སོར་ཐར་པ་བཏོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགག་དབྱེ་ལས་འདི་ཤེས་པའོ། །སྤང་བ་ལ་ནི་འདུ་ཤེས་ལས་གཙོ་ཆེར་རང་གི་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ལས་ཇི་ལྟར་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང༌། ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་གཉིས་ནི་ཉེ་བར་དགོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་རང་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བདག་པོ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཉིད་བདག་ཏུ་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་དེ་བཞིན་དུ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་ལ་ཡང་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ན་དངོས་གཞི་སྐྱེས་པ་སྟེ་མ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ལ་ནི་གཙོ་ཆེར་རང་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ན་དངོས་གཞི་སྟེ་དོན་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་གི་མ་ཡིན་པ་ལ་རང་གི་བློ་ཡོད་པ་ལ་ཉེས་བྱས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རང་གི་ཡིན་པ་ལ་ནི་དངོས་གཞི་སྟེ། རང་གི་མ་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འདུ་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སོམ་ཉི་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞི་ལས་དགེ་སློང་གིས་དགེ་སློང་ལ་ཆོས་གོས་དག་བསྐུར་ཞིང་ འདི་ནས་བཏང་ལ་དེར་མ་བྱིན་པ་དག་ལ་ནི་གང་ལ་ཡང་སྤང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ཐོབ་པ་གང་ལ་བཏང་བ་དེ་ལ་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་མི་བསྐྱེད་པར་བསྟན་པ་ནི་འདུ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་
Chinese
我之间变化是自性的缘故。白天和夜晚的显现是昼夜的自性。最初的曙光等也是对于白天等的显现，像这样以最初作为要点。事业方面，如果过去，说太阳升起，就是指布萨和羯磨，以及对于这两者的特别安住，还有夏季的承诺和铺设坚硬之物等，对于与日期差别相关的事务，如果存在时间流逝的情况，那么太阳升起的最初，就是在白天和夜晚、曙光升起之间流逝，这被称为时间的行为。询问意义方面，这里经典是这样请问的：一些比丘，如果比丘在曙光升起时，忆起我们没有作布萨，于是重新忆念起来，那么他们在那时作布萨并诵戒时，是否说僧众作了布萨并诵戒呢？或者说，附近的那些比丘作了布萨并诵戒呢？因为相同之故，从羯磨中了解这个。舍弃方面，从意识上说，主要还是自己的，意思是说，从事物方面，如何不予取用，以及死者的遗物，这二者不是必须接近的，要知道不是自己，对于主人也要产生这样的认知，对于这个也要正确认识，同样，对于舍弃的堕罪，如果已经知晓，那么本体就已产生，如果不知晓，那么对于主要还是自己的意识，就没有堕罪。意义如实就是本体，意思是对于意义不如实。对于不是自己的，如果自己有想法，要知道会产生恶作。对于自己的就是本体，对于不是自己的就是恶作，这就像意识一样，是怀疑的意思。这里经典是根据皮革的例子，比丘将法衣托付给比丘，从这里送出，对于在那里没有给予的，就不会有任何舍弃。对于没有获得而送出的，就表明不会产生舍弃的堕罪，这就是不会成为意识。
English
The change between me is due to the nature of self. The appearance of day and night is the nature of day and night. The first dawn and so on are also for the appearance of day and so on, taking the first as the key point like this. In terms of activities, if it has passed, saying the sun has risen refers to the Posadha and Karma, and especially abiding in these two, as well as the summer commitment and laying out hard objects, etc. For activities related to the difference in dates, if there is a passage of time, then the beginning of the sunrise is the passage between day and night, and the rising of dawn, which is called the action of time. In terms of inquiring about the meaning, here the scripture asks: Some monks, if a monk remembers at dawn that we have not done the Posadha, and then recalls it, then when they do the Posadha and recite the precepts at that time, do we say that the Sangha has done the Posadha and recited the precepts? Or do we say that the nearby monks have done the Posadha and recited the precepts? Because it is the same, understand this from the Karma. In terms of abandonment, from the perspective of consciousness, it is mainly one's own, meaning that from the perspective of things, how not to take what is not given, and the belongings of the deceased, these two are not necessary to approach, know that it is not oneself, and one should also have this cognition for the owner, and one should also correctly recognize this. Similarly, for the offense of abandonment, if one already knows, then the substance has already arisen, if one does not know, then for the consciousness that is mainly one's own, there is no offense. The meaning as it is is the substance, meaning for the meaning that is not as it is. For what is not one's own, if one has thoughts, know that it will generate wrongdoing. For what is one's own is the substance, for what is not one's own is wrongdoing, this is like consciousness, it is the meaning of doubt. Here the scripture is based on the example of leather, a monk entrusts the Dharma robe to a monk, sends it from here, and for those who have not been given it there, there will be no abandonment. For what is sent without being obtained, it is shown that the offense of abandonment will not arise, this is what will not become consciousness.
Tibetan
ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བསྔོས་པ་ཉིད་ན་བྲལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་བྲལ་བ་ཉིད་འདི་ལ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ལ་གང་དུ་བསྔོས་པ་ཉིད་དེས་འདུ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སུ་ཞིག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་ཞིག་འདི་ནི་ཀོ་ལྤགས་ཀྱི་གཞི་ལས་གང་གིས་བཏང་བ་དེར་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་མི་བསྐྱེད་པར་བརྗོད་པའོ། །འདིར་ལུང་ནི་འོ་ན་འདི་ཤི་བའི་ཡོ་བྱད་ལ་ཇི་ལྟར་འདིར་དངོས་པོ་ལས་རང་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་གི་འདུ་ཤེས་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དོན་དུ་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཞིག་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་དེ་ལའང་བཤད་པའོ། །ཆོས་གོས་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་བརྟགས་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བླངས་པ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ལས་ཆོས་གོས་ལས་ཀྱང་རང་གི་ཉིད་དང་འབྲལ་བ་སྟོན་ཏོ། །འདི་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདིར་མ་བླངས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་བྲལ་བ་ཉིད་ལ་ཉམས་པ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་ལས་ཉམས་ན་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་སྙེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཞུང་ནི་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་བཙུན་པ་དགེ་སློང་གི་ཆོས་གོས་རྙེད་ནས་དགུང་ལྔ་ལགས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ནས་དེའི་དགུང་བཅུ་པོ་སླད་མ་གང་ཚུན་ཆད་ནས་བགྲང་བར་བགྱི། ཉེ་འཁོར་གང་ཚུན་ཆད་ནས་རང་གི་སེམས་ཕྱིར་རྙེད་པ་ནས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་སེམས་སོ་སོར་རྙེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་འདིར་བགྲང་བའི་ཚིག་གང་ཡིན་པས་ཞག་ལྔ་པོ་ཡང་འདའ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། །འདིར་ནི་འདི་ལ་བསྟན་པའོ། །དེ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་ཡང་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཉིད་དེ་ཡོད་ཅིང་གཞན་དུ་དེའི་ དངོས་པོ་དང་གང་གི་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་དེ་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །ཡོད་པའི་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་གོས་ཞག་བཅུ་པར་གཏོགས་པ་ནི་ཞག་བཅུ་པའི་ཆོས་གོས་ལ་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །ཟླ་བ་གཅིག་པར་གཏོགས་པ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་པ་ལའོ། །སྨན་ཞག་བདུན་པར་གཏོགས་པ་ནི་སྨན་ཞག་བདུན་པ་ལ
Chinese
因此在此处是安住的。所谓“那是在奉献时就是分离的”，意思是对于其他的分离，因为没有犯下此处的舍弃堕罪，所以在自己处所奉献的，即使对于认识本身，即使对于空性没有分别作意，也应知道对于谁是不完全执取的。如果说这是从皮革的基础上被舍弃的，那就是说没有产生舍弃的堕罪。这里的经文是：那么这对于已死之人的用具，如何在此处从事物上安立自己，而不是从认识上安立呢？为了出家的意义而必须确定，那也是同样的意思，对于事物本身这个意义没有堕罪。因为是为了相对于出家的意义而作，所以凡是说执取的，也对此作了解释。如果对于法衣也分别作意呢，意思是对于没有取受的分别作意，也显示了从法衣上也与自己分离。对于此，随行本身也是退失的，意思是自己随行之处，在此对于没有取受等的分离就是退失。即使从自性上退失也是如此，这个“也”字是为了追随“随行本身是退失的”之后而说的。这里的本论是：近事（Upasaka）请问说，尊者，比丘得到法衣后，过了五年，心识完全错乱，那么他的十年应该从哪个时候开始计算呢？近事说，从什么时候开始找回自己的心识呢？佛说，从找回自己的心识开始。从各自找回自己的心识开始，此处凡是计算的词语，也接近于使那五天过去。此处是指对此作了开示。如果它存在，那么同样的事物也会在其他地方发生，意思是随行本身存在，并且在其他地方，对于它的事物和任何形态的事物，都和它随行。对于存在的形态的事物，属于十天的法衣，就会发生在十天的法衣上。属于一个月的，就发生在一个月的上。属于七天药的，就发生在七天药上。
English
Therefore, it is abiding here. The so-called "that is separated at the time of dedication" means that for other separations, because there is no abandonment offense here, so in one's own place of dedication, even for the recognition itself, even if there is no differentiation for emptiness, it should be known that for whom it is not completely grasped. If it is said that this is abandoned from the basis of leather, then it is said that the offense of abandonment is not generated. Here the scripture is: Then how is this for the utensils of the dead, how is it established here from things, and not from recognition? It must be determined for the meaning of ordination, and that is the same meaning, there is no offense for the meaning of the thing itself. Because it is done for the meaning relative to ordination, so whatever is said to be grasped, it is also explained for this. If one also differentiates for the Dharma garment, it means that for the differentiation of not taking, it also shows that it is separated from oneself even from the Dharma garment. For this, the following itself is also a loss, meaning that where one follows oneself, here the separation of not taking, etc., is the loss itself. Even if one loses from one's own nature, the word "also" is said to follow after "the following itself is a loss". Here the treatise is: The lay devotee (Upasaka) asked, Venerable, after the monk obtained the Dharma garment, after five years, the mind is completely confused, then from what time should his ten years be counted? The lay devotee said, from what time does one find one's own mind? The Buddha said, from the time of finding one's own mind. Starting from finding one's own mind separately, here all the words of calculation also approach making those five days pass. Here it refers to this being shown. If it exists, then the same thing will also happen in other places, meaning that the following itself exists, and in other places, for its things and any form of things, it follows it. For the existing form of things, belonging to the ten-day Dharma garment, it will happen on the ten-day Dharma garment. Belonging to one month, it happens on one month. Belonging to the seven-day medicine, it happens on the seven-day medicine.