Tibetan
བགྱིད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དགེ་འདུན་ལ་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་འདིས་ནི་བསྐྲད་པའི་ལས་མ་བྱས་པར་ཤེས་པའི་ཚིག་གིས་བསྒོ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མི་ཕན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚར་གཉིས་པ་ལ་བསྐྲད་པའི་ལས་བགྱིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བཤེས་པའི་ཚིག་གིས་བསྒོ་བའི་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བར་གསུངས་སོ། །འདུན་པས་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདུན་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའོ། །དེས་འགྲོ་བ་ནི་འཇུག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཉེས་པ་འདྲ་བ་དམར་སེར་བ་རྣམས་ལ་སྐྲོད་པར་མི་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེ་སྡང་གིས་འགྲོ་བ་ནི་དཔེར་ན་རྟ་ཅན་དང་ནབ་སོ་དག་ལ་ཞེས་སྡང་གིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གཏི་མུག་གིས་འགྲོ་བ་ནི་བསྐྲོད་པར་འོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིགས་པས་འགྲོ་བ་ནི་ལྷགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྲེད་པར་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ།། ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ནི་འདུན་པས་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་འདི་ན་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་ལ་བསྐྲད་པའི་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཆེས་ཆུང་བར་གནས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཤེས་པར་བྱའོ། །བསྒོ་བར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་གང་ཞིག་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་དེའི་ཚེ་འདི་ལ་བསྒོ་བས་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇུག་པ་འདི་ནི་གནས་སྐབས་དེ་ན་ཚུལ་འཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིས་ནི་ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པའི་དགེ་འདུན་ལྷག་ མ་ཞུས་པ་དང་ལན་བཏབ་པ་མཛད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ནི་སྦོམ་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་བཀའ་བློ་བདེ་བ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །མ་གླེངས་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མ་བསྒྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པར་མ་བགྱིས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་གྲོགས་མ་བསྒྲགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གླེངས་པ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་པར་གྱུར་པའོ། །དྲན་པར་བྱས་པ་ནི་རྫོགས་པར་གྱུར་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ནི་ཚིག་མི་བཟོད་པ་ཉིད་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པའི་ཚིག་བཟློག་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཞན་ལས་ནི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ཅན་ཉིད་ཅེས་འབྱུང་སྟེ། དེས་ནི་གང་ལ་བཀའ་
Chinese
“作”等所说，此谓令僧众成重罪，由此可知，未行驱摈之业，以知晓之语劝诫，毫无益处。应知此乃所示。第二次“已行驱摈之业”等，乃以善友之语劝诫之必要。因此，亦谓不令僧众成重罪。“欲”者，乃随顺贪著。“由此而行”即趋入。譬如，对于相似之罪，如红色或黄色者，不作驱摈，以随顺贪著而趋入，如是。“以嗔恨而行”譬如，对于骑马者和愚笨者，以嗔恨完全缠绕之故而趋入，如是。“以愚痴而行”乃应驱摈者，未领会其真实之故。“以恐惧而行”乃余众以畏惧而思虑之故。“已作罪”者，于此，以“欲而行”等而辨识之境况中，成为理由者，因未作驱摈之业，故以显现之执著而安住于极小。因此，应知此理。“不应劝诫”等，乃为摧毁何种意义，故应于此劝诫，且于彼时，以此劝诫亦不能成办。如是，此趋入，于彼境况中，仅为虚伪之行。因此，即是此理。此亦应适当地用于不悦意之处。因此，应知此乃请求并答复毁坏家庭之僧众残余。“已作罪”者，于此，乃粗大之行为之故。此亦应知为悦意之处。未言说者，乃因未宣说罪过之故。未忆念者，乃因未宣说处所、时间和同伴之故。言说，乃成为同一方。忆念，乃成为圆满，是为词语之结尾。不悦意，乃不忍耐之语，即于自身之境，于有益和无益之语中退避，是为词语之结尾。从他者而言，即出现不悦意者，因此，对于何者
English
It is said that "doing" and so on will cause the Sangha to become a serious offense. From this, it can be known that admonishing with words of knowledge without performing the act of expulsion is of no benefit. It should be understood that this is what is shown. The second time, "having performed the act of expulsion" and so on, is the necessity of admonishing with the words of a good friend. Therefore, it is also said that it will not cause the Sangha to become a serious offense. "Desire" means to follow attachment. "Going by it" means entering. For example, for similar offenses, such as red or yellow ones, not expelling, but entering by following attachment, like that. "Going with hatred" is like, for example, for horsemen and fools, entering because of being completely entangled with hatred. "Going with ignorance" is because those who should be expelled have not understood the truth. "Going with fear" is because the rest think of being afraid. "Having committed a crime," in this, in the situation of distinguishing by "going with desire" and so on, the one who becomes the reason, because the act of expulsion has not been done, therefore dwells in the smallest with manifest attachment. Therefore, this should be known. "Should not admonish" and so on, is to destroy what meaning, therefore one should admonish here, and at that time, this admonition will also not accomplish. Thus, this entry is only a hypocritical act in that situation. Therefore, this is the reason. This should also be used appropriately in unpleasant places. Therefore, it should be known that this is requesting and answering the remaining Sangha who destroy the family. "Having committed a crime," here, is because of the gross act. This should also be known as a pleasant place. Not speaking is because the offense has not been declared. Not remembering is because the place, time, and companion have not been declared. Speaking is becoming the same side. Remembering is becoming complete, which is the end of the word. Displeasure is the word of not enduring, that is, in one's own realm, retreating from beneficial and unhelpful words, which is the end of the word. From others, it appears as a displeased person, therefore, for whom
Tibetan
བློ་མི་བདེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ཅན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ཅན་ཉིད་དེ། བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གླེངས་པ་མེད་ན་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྡིག་པའི་བསམ་པ་ཆེས་ཆུང་བ་ཡོད་པར་ནི་འགྱུར་གྲང་ན་དྲན་པར་བྱས་པ་མེད་པ་ལ་གོ་ཇི་ལྟར། འདི་ལ་སྡིག་པའི་བསམ་པ་ཆེས་ཆུང་བ་ཡོད་ཅེ་ན་སྨྲས་པ། གླེང་བར་བྱ་བའི་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་མ་རྙེད་ན་ཡིན་ལ་བདག་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། གླེང་བ་ཡང་ཉེས་པར་གླེང་བ་ཉིད་དུ་སེམས་ཏེ། དེས་ན་དྲན་པ་མེད་ན་འདིའི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ལ། སྡིག་པའི་བསམ་པ་ཆེས་ཆུང་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འདི་གཉིས་ལ་ཉེས་བ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བར་བརྗོད་དེ། བཙུན་པ་བསྐྲད་པའི་ལས་བགྱིས་ནས་འདུན་པས་འགྲོ་བའོ་ཞེས་མཆི་ཞིང༌། ཞེ་སྡང་གིས་འགྲོ་བ་དང༌། གཏི་མུག་གིས་འགྲོ་བ་དང༌། འཇིགས་པས་འགྲོ་བའོ་ཞེས་མཆི་ན་ཅིར་འགྱུར་ལགས། ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །བསྒོ་བར་བགྱི་བའམ་འོན་ཏེ་བསྒོ་བར་མི་བགྱིད་ལགས། བསྒོ་བར་བྱའོ། །བསྒོ་བ་འཆགས་སམ་འོན་ཏེ་མི་འཆགས་ལགས། ཉེ་བ་འཁོར་འཆགས་སོ། །གླེངས་ཤིང་དྲན་པར་བགྱིས་པ་ལས་བདག་ཉིད་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་ལ་གནས་པར་བགྱིད་ན་ཅིར་འགྱུར་ལགས། ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་རོ། །བསྒོ་བར་བགྱི་བའམ་འོན་ཏེ་བསྒོ་བར་མི་བགྱི་ལགས། བསྒོ་བར་བྱའོ། །བསྒོ་བ་འཆགས་ལགས་སམ། ཉེ་བ་འཁོར་འཆགས་སོ་ཞེ་འོ། །འདིས་ནི་བསྐྲད་པའི་ལས་བྱས་ནས་འདུན་པས་འགྲོའོ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟེར་ན་ཉེས་པ་སྦོམ་པོར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གླེངས་ཤིང་དྲན་པར་བྱས་པ་ལས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བྱེད་ན་ཡང་སྦོམ་པོར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པ་དང༌། བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་དག་གི་སྦྱོར་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདུལ་བ་འཛིན་པ་གཞན་དག་མི་འདོད་ད། འདི་ལས་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚིག་ཀྱལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་བྱས་སློང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པས་འགྲོ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྦོམ་པོ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སྦོམ་པོ་ཉིད་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བ་ནི་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་ཉེས་བྱས་ཁོ་ན་བཟང་གི་སྔོ
Chinese
心怀不悦即为心怀不悦者。其自性即是心怀不悦者，是名为心怀不悦的词语。如果暂时不谈论，因为没有理由，即使有极小的罪恶念头，如果未曾忆念，又该如何理解？如果说此有极小的罪恶念头，则回答说：如果应谈论之人未曾忆念，则确实是自己没有过错，并且认为谈论也是错误的谈论。因此，如果未曾忆念，则应知此心怀不悦者，有极小的罪恶念头。有些人说，这二者会变成重罪，说做了驱逐僧人的行为后，随欲而行，又说随嗔恨而行，随愚痴而行，随恐惧而行，那会怎么样呢？会变成重罪。应该劝诫还是不应该劝诫呢？应该劝诫。劝诫会成就还是不会成就呢？近处眷属会成就。如果谈论并忆念之后，自己安住于心怀不悦之中，那会怎么样呢？会变成重罪。应该劝诫还是不应该劝诫呢？应该劝诫。劝诫会成就吗？近处眷属会成就。此人做了驱逐的行为后，说随欲而行等等，这本身就是造作重罪。同样，谈论并忆念之后，如果做不应说之事，也只是造作重罪，因为这是破坏家庭，以及成为心怀不悦的僧团残余者的行为之缘故。这是所教导的。这些持律者不喜悦，说了从此随欲而行等等，以及做不应说之事，仅仅以虚妄之语而引发罪过，说了随欲而行等等，以及做不应说之事，则是罪过的行为本身。对于重罪而言，罪过的行为本身并不足以成为重罪，因为行为是微小的。因此，在此只有罪过是好的。
English
To have an uneasy mind is to be one with an uneasy mind. Its nature is that of one with an uneasy mind, it is the term called an uneasy mind. If one does not speak for a while, because there is no reason, even if there is a very small sinful thought, how is it understood if it has not been remembered? If it is said that there is a very small sinful thought in this, then it is said: If the person to be spoken to has not remembered, then it is indeed that one has no fault, and one thinks that speaking is also wrong speaking. Therefore, if one has not remembered, then one should know that this uneasy mind has a very small sinful thought. Some say that these two will become grave offenses, saying that after doing the act of expelling monks, one goes as one pleases, and also saying that one goes with anger, one goes with ignorance, and one goes with fear, what will happen? It will become a grave offense. Should one admonish or should one not admonish? One should admonish. Will the admonition be accomplished or will it not be accomplished? The close relatives will be accomplished. If, after speaking and remembering, one dwells in an uneasy mind, what will happen? It will become a grave offense. Should one admonish or should one not admonish? One should admonish. Will the admonition be accomplished? The close relatives will be accomplished. This person, after doing the act of expulsion, says that he goes as he pleases, etc., this itself is creating a grave offense. Similarly, after speaking and remembering, if one does what should not be said, it is only creating a grave offense, because it is the cause of destroying the family and becoming the remainder of the Sangha with an uneasy mind. This is what is taught. These Vinaya holders do not rejoice, saying that from this one goes as one pleases, etc., and doing what should not be said, merely with false words causing offenses, saying that one goes as one pleases, etc., and doing what should not be said, then it is the act of offense itself. For a grave offense, the act of offense itself is not sufficient to become a grave offense, because the act is small. Therefore, here only the offense is good.