Tibetan
ཚོད་མ་ཤོང་བའོ། །འབྲིང་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་མས་བསོད་སྙོམས་འདོད་ལ་དུས་ཀྱིས་སྟོབས་ན་ཁྱིམ་གཅིག་གི་སྒོར་ལྷུང་བཟེད་གསུམ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། །དེ་ལས་ལྷག་པར་ཕུལ་གང་ཙམ་བསླངས་ཀྱང་ལྟུང་བའོ། །ལྷུང་བཟེད་ཆེན་པོ་གང་བ་གཉིས་དང༌། འབྲིང་པོ་གང་བར་གཅིག་བསླངས་ན་འང་ལྟུང་བའོ། །འབྲིང་པོ་གང་བ་གཉིས་དང་ ཆེན་པོ་གང་བ་གཅིག་དང་གསུམ་བསླངས་ནའང་ལྟུང་བའོ། །དེ་ལ་དེ་ནི་དུས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷུང་བཟེད་གང་བ་གཉིས་སམ་གསུམ་བསླངས་པ་དེ་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཁྱེར་ལ་དགེ་སློང་མ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ཉེས་བྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ལྟུང་བ་ཉི་ཤུ་གཅིག་པ་རྫོགས་སོ།། །།སྟོན་པ་ཡུལ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཟས་ཟོས་ནས་སྤངས་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཁ་ཟས་བབ་ཅོལ་ཏུ་ཟ་བ་དང༌། དགེ་སློང་དང་ཁྱིམ་པ་དག་དང༌། བྲམ་ཟེ་དག་འཕྱ་སྨོད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསླབ་པ་བཅས་པ་དང༌། དགེ་སློང་མ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་དག་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད། དགེ་སློང་མ་བཅུ་གཉིས་སྡེ་དག་ཟས་ཟོས་སྤངས་པའི་འོག་ཏུ་ཁ་ཟས་བབ་ཆོལ་དུ་ཟོས་པ་དང༌། དོན་ཉུང་དུ་བའི་དགེ་སློང་མ་རྣམས་འཕྱ་ནས་འདུལ་བའི་བསླབ་པ་བཅས་པའི་བར་དུ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དགེ་སློང་མ་གང་ཟས་ཟོས་ཟིན་ནས་སྤངས་པ་ལ་ལྷག་མར་མ་བྱས་པར་བཅའ་བའམ་བཟའ་བ་འཆོས་ཟོས་ན་ལྟུང་བའོ། །སྤང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཟས་ཟོས་ནས་ཆོག་གོ་ཞེས་སེམས་ཀྱིས་གཏང་བ་ལ་བྱའོ། །ལྷག་མར་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་ཟོས་པའི་ལྷག་མར་མ་བྱས་པ་སྟེ། ལྷག་མ་ནི་སྨོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཟ་བར་གནང་བ་ཡང༌། ཁ་ཟས་སྤངས་པའི་འོག་ཏུ་ཟ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅའ་བ་ལྔ་དང༌། བཟའ་བ་ལྔའོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་མ་དག་གིས་ཟན་ཟོས་པ་ནས་སྤངས་པ་ལས་སྤྱོད་ལམ་བཏང་བའི་འོག་ཏུ་ལྷག་མར་མ་བྱས་པའི་བཅའ་བ་དང་བཟའ་བ་ཟོས་ན་ལྟུང་བའོ། །སྤྱོད་ལམ་མ་ཉམས་པར་ཟོས་ན་ཉེས་བྱས། ལྷག་མར་མ་བྱས་པ་ལ་ལྷག་མར་མ་བྱས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་པ་གཉིས་ལ་ལྟུང་བ་རེ་རེ། ལྷག་མར་བྱས་པ་ལ་ལྷག་མར་མ་བྱས་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་པ་གཉིས་ལ་འང་ཉེས་བྱས་རེ་རེར་འགྱུར་རོ། །ཤིང་ཏོག་དཀོན་པ་ལྟ་བུ་རྙེད་པའམ། ནད་པ་ལྷག་མར་མ་བྱས་པ་ཟོས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ལྟུང་བ་ཉི་ཤུ་གཉིས་པ་རྫོགས་སོ།། །།སྟོན་པ་ཡུལ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དེའི་ ཚེ་དགེ་སློང་མ་ཅིག་ལ་ཉེ་ག
Chinese
小的（食物）不容纳。中等的，是那两个的中间。对此，比丘尼想要乞食，如果时节允许，应当在一个家门口取三个钵。如果超过那个数量，即使只多取一口，也是堕罪。如果乞讨到两个满的大钵，或者一个满的中钵，也是堕罪。如果乞讨到两个满的中钵，或者一个满的大钵和三个（小钵），也是堕罪。对此，所谓“那是时节”的意思是，乞讨到的两个或三个满钵，应当带到寺院，与比丘尼们一起食用。如果不这样做，就是恶作罪，这是总结语。第二十一条堕罪结束。 导师在舍卫城时，六群比丘们吃完饭后，又随意吃剩下的食物，受到比丘、居士和婆罗门的讥讽，世尊因此制定了戒律，如法行事的比丘尼们也同样遵守。十二群比丘尼们吃完饭后，又随意吃剩下的食物，（导致）精进的比丘尼们受到讥讽，（世尊）制定了调伏的戒律，与之前相同。还有，如果比丘尼吃完饭后，没有作余食想，就吃或嚼食物，就犯堕罪。所谓“舍弃”，是指吃完食物后，心中想“够了”而舍弃。所谓“没有作余食想”，是指没有作他人吃剩的余食想。因为余食不是呵责，所以允许吃。但因为舍弃食物后又想吃，所以要知道这是惩罚。所谓“吃”和“嚼”，是指五种吃食和五种嚼食。对此，比丘尼们吃完饭后，在舍弃（食物）后，如果放逸行为后，吃了没有作余食想的吃食和嚼食，就犯堕罪。如果没有放逸行为而吃，就犯恶作罪。对于没有作余食想的食物，认为是没作余食想的和怀疑的，各有一次堕罪。对于已经作余食想的食物，认为是没作余食想的和怀疑的，各有一次恶作罪。如果得到稀有的水果，或者病人吃了没有作余食想的食物，就没有罪过。第二十二条堕罪结束。 导师在舍卫城时，当时，一位比丘尼对一位近
English
The small (amount of food) is not accommodated. The medium is in between those two. Regarding this, if a Bhikshuni desires alms and the time allows, she should take three bowls at the door of one house. If she takes more than that, even if it's just one extra mouthful, it is a Patayantika offense. If she begs for two full large bowls, or one full medium bowl, it is also a Patayantika offense. If she begs for two full medium bowls, or one full large bowl and three (small bowls), it is also a Patayantika offense. Regarding this, the meaning of "that is the time" is that the two or three full bowls that are begged should be taken to the monastery and eaten together with the Bhikshunis. If this is not done, it is a Dukkata offense, this is the concluding statement. The twenty-first Patayantika offense is complete. The Teacher was in Shravasti when the group of six monks ate food and then casually ate leftover food, which was criticized by monks, laypeople, and Brahmins. Therefore, the Bhagavan established the precepts, and the Bhikshunis who acted according to the Dharma also followed them. The group of twelve Bhikshunis ate food and then casually ate leftover food, (causing) the diligent Bhikshunis to be criticized, (the Bhagavan) established the Vinaya precepts, the same as before. Furthermore, if a Bhikshuni eats or chews food after having finished eating and abandoning (the food) without considering it as leftover, she commits a Patayantika offense. "Abandoning" means that after eating food, one abandons it with the thought "enough." "Without considering it as leftover" means not considering it as leftover food eaten by others. Because leftover food is not blameworthy, it is allowed to be eaten. However, because one wants to eat after abandoning the food, one should know that this is a punishment. "Eating" and "chewing" refer to the five kinds of food and the five kinds of chewable food. Regarding this, if Bhikshunis eat and abandon (food) after eating, and then after abandoning the proper conduct, they eat food and chewable food without considering it as leftover, they commit a Patayantika offense. If they eat without abandoning the proper conduct, they commit a Dukkata offense. For food that has not been considered as leftover, there is one Patayantika offense each for those who think it has not been considered as leftover and those who are doubtful. For food that has been considered as leftover, there is one Dukkata offense each for those who perceive it as not having been considered as leftover and those who are doubtful. If one obtains rare fruits or a sick person eats food that has not been considered as leftover, there is no offense. The twenty-second Patayantika offense is complete. The Teacher was in Shravasti when, at that time, a Bhikshuni was close to a