English
The so-called "ground" refers to those who practice the holy Dharma, possessing the sword of wisdom of the noble path, in order to cut off the cause of samsara—the banner of pride—thereby attaining liberation, hence it is blissfully proclaimed. The so-called "wisdom" refers to thorough discernment, which has three types: arising from reason, arising from non-reason, and arising from other. Here, it refers to wisdom arising from reason. The so-called "thoroughly attained" refers to wisdom without outflows. The so-called "I-ness pride" refers to the seven types of pride, namely, pride, great pride, pride of pride, the pride of thinking "I am," overweening pride, slight pride, and perverse pride, etc. Here, it refers to the pride of thinking "I am," because all afflictions, the cause of samsara, arise from clinging to "I" and "mine." Therefore, if the main factor of the cause of samsara—the pride of thinking "I am"—is extinguished, then it is proclaimed as the cause of bliss, while other afflictions are not mentioned. The characteristic of the so-called "I-ness pride" refers to the deluded mind that clings to the aggregates of appropriation as "I." It is proclaimed that those who possess practice become the cause of bliss due to possessing perfect qualities of cultivation, therefore, from "definitely do" to "maturity and decay are also blissful" have been proclaimed. This can also be divided into five
Tibetan
དྲན་པ་ཀུན་ཏུ་བསྲུངས་པ་དང༌། དྲན་པ་ལ་རྟག་འགྲུས་བྱེད་པ་དང༌། དྲན་པས་ཡིད་ཀུན་ཏུ་བསྲུངས་པ་དང༌། གནས་སྐབས་མ་ཉམ་པ་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེས་མིག་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བ་མཚན་མར་མི་འཛིན་ཅིང༌། མངོན་རྟགས་སུ་མི་འཛིན་ལ་གཞི་གང་ཁོ་ན་ལས་དེའི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་བསྡམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང༌། མིག་གི་དབང་པོས་ཀྱང་སྡོམ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལ་རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་དང༌། ཡིད་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡང་མཚན་མར་མི་འཛིན་ཅིང། མངོན་རྟགས་སུ་མི་འཛིན་ལ་གཞི་གང་ཁོ་ན་ལས་དེའི་སེམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་བསྡམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང༌། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ཡང་སྲུང་པར་བྱེད་ལ། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོས་ཀྱང་སྡོམ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགོན་པར་གནས་པ་ལ་དམ་བཅས་བའི་འོག་ཏུ་དབང་པོ་རྣམས་བསྡམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་འཁོར་གཙང་བར་བསྟན་ཏོ། །གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དགོན་པ་ཞི་བ་རྣམས་སུ་གནས་པར་གྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དགོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲོང་དང་གྲོང་རྡལ་ལས་དབེན་པ་རྒྱང་གྲགས་གཅིག་ཕན་ཆད་ན་གནས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞི་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོན་པའི་གནས་དབེན་པ་ལ་བྱ་སྟེ། ཤིང་དྲུང་དང༌། ཁང་སྟོང་དང༌། རི་ཁྲོ་དང༌། རི་ཕུག་དང༌། རྩྭ་གསེབ་དང༌། བླ་གབ་མེད་པ་དང༌། དུར་ཁྲོད་པ་དང༌། ནགས་འདབ་དང༌། བས་མཐའི་གནས་དག་ཏུ་གནས་པར་བྱེད་ཅིང༌། འདུ་འཛིན་ ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །དགོན་པར་གནས་པ་ལ་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡོད་དེ། བཅུ་གང་ཞེ་ན་འདུ་འཛིན་རྣམ་པར་སྤོང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དེའི་སེམས་བསམ་གཏན་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཉུང་བ་ལ་སྨོན་པ་དང༌། དེའི་ལུས་ལ་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་དང༌། བར་ཆད་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་རྒྱ་ཆེར་ཤེས་པ་དང༌། ཞི་གནས་འཐོབ་པ་དང༌། ལྷག་མཐོང་འཐོབ་པ་དང༌། མྱུར་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མང་དུ་ཐོས་པ་དགོན་པར་གནས་ན་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ
Chinese
忆念时时守护，忆念恒常精进，忆念守护诸意，令住于不衰退之位。彼以眼见诸色，不执取相，不执取显相，唯为制止因彼等之心所随之罪恶不善之法而修，亦修眼根之律仪。如是，耳、鼻、舌、身、意等以声、香、味、触、法等所生之识，亦不执取相，不执取显相，唯为制止因彼等之心所随之罪恶不善之法而修。亦守护意根，意根亦修律仪。是故，为令住于寂静处者于誓言下必须守护诸根，故此显示清净眷属。所谓处圆满者，即是安住于寂静兰若之处。所谓兰若者，即是远离村落城镇一由旬以上之处。所谓寂静者，即是兰若之寂静处，如树下、空室、山岩、山洞、草堆、无覆处、冢间、林薮、边地等处而安住，远离愦闹等。是故，显示处圆满。安住兰若有十种利益。何等为十？谓远离愦闹，依止寂静，彼心专注禅定，希愿佛之事业减少，彼身生起喜乐，无有障碍，如实知法，广知其义，获得止，获得观，速疾圆满般涅槃。所谓具果者，即是多闻。多闻者安住兰若则具果，否则不具果故。
English
Constantly guarding mindfulness, constantly striving in mindfulness, guarding all thoughts with mindfulness, and causing them to abide in a state of non-decline. When he sees forms with his eyes, he does not grasp at characteristics, nor does he grasp at appearances, but only practices in order to restrain those sinful and unwholesome dharmas that follow after his mind because of them. He also practices the discipline of the eye faculty. Likewise, when the ear, nose, tongue, body, and mind cognize sounds, smells, tastes, tactile objects, and dharmas, they also do not grasp at characteristics, nor do they grasp at appearances, but only practice in order to restrain those sinful and unwholesome dharmas that follow after their minds because of them. He also guards the mind faculty, and the mind faculty also practices discipline. Therefore, in order for one who dwells in a solitary place to guard the faculties under vows, this shows the purity of the retinue. What is called "accomplishment of place" is to abide in peaceful hermitages. What is called a hermitage is a place that is secluded from villages and towns by a distance of one krosha or more. What is called peaceful is the secluded place of the hermitage, such as abiding under a tree, in an empty room, on a mountain cliff, in a mountain cave, in a grass heap, in a place without cover, in a cemetery, in a forest thicket, or in a remote place, abandoning crowds and so forth. Therefore, the accomplishment of place is shown. There are ten benefits of dwelling in a hermitage. What are the ten? They are abandoning crowds, relying on solitude, his mind becoming focused on meditation, wishing for the activities of the Buddha to be few, joy and bliss arising in his body, being without obstacles, knowing the Dharma as it is, knowing the meaning extensively, obtaining shamatha, obtaining vipashyana, and quickly attaining complete nirvana. What is called "having fruit" is much learning. If one who is much learned dwells in a hermitage, he will have fruit, but otherwise he will not, because of that.
Tibetan
་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཐོས་ཤིང་མཁས་པའོ། །ཡོངས་སུ་མ་ཉམས་པར་མཉན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནགས་སུ་རྒས་པ་དང༌། དར་ལ་བབ་པ་ཡལ་བ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དར་ལམ་བབ་པའི་ཚེ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། དར་ལ་བབ་པའི་ཚེ་དགོན་པར་སོང་ནས་ནམ་འཚོའི་བར་དུ་གནས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་བཅས་པ་ལས་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པས་ན། འདི་ཡོངས་སུ་མ་ཉམས་པར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རྒས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་དུ་ཞེ་ན། ནགས་སུ་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་རྒས་པ་ནི་ཚོད་གྱུར་པ་སྟེ། ལོ་བདུན་ཅུ་མན་ཆད་དོ། །དེ་ཡན་ཆད་ནི་འཁོགས་པའི་དུས་སོ། །དར་ལ་བབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོ་སུམ་ཅུ་ཡན་ཆད་ལྔ་བཅུ་མན་ཆད་དོ། །ཡོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་འདས་པའོ། །ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བསྡུ་བ་སྟེ། བདེ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་མར་སྨོས་པ་འདི་གོང་མ་རྣམས་དང་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མདོ་ལས་དགོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉི་ཚེ་སྨོས་ཀྱང་སྦྱངས་པའི་ཡན་ལག་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བསྡུ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འཕགས་མ་དག་དཔྱིད་རྣམས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བག་ཡོད་པར་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞིར་དབྱེ་སྟེ། དཔེས་བསྟན་པ་དང༌། དཔེ་དང་དོན་དུ་སྦྱར་ཞིང་ལུས་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ཉམས་པར་བསྟན་པ་དང༌། བག་ཡོད་པར་བཟུང་བ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་དཔེས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཕགས་མ་དག་དཔྱིད་རྣམས་ལས་ཇི་ཙམ་འདས་པ་དང༌། ལྷག་མ་ལུས་པ་དག་གོ་ཞེས་བྱའོ། །འཕགས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛའ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཕྱིར་སྙན་པར་བརྗོད་པའོ། །དཔྱིད་རྣམས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་འཛིན་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དུས་གསུམ་ལས་གང་ཡང་རུང་སྟེ། གཅིག་ཅིག་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་འདོན་པའི་ཚེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དུས་གསུམ་ཡང་གྲང་བ་དང༌། དྲོ་བ་དང༌། གྲང་བ་ཡང་མ་ཡིན་དྲོ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ལས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཅི་ཙམ་འདས་པ་དང༌། ལྷག་མ་ལུས་པ་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་འདོན་པའི་ཚེ། དཔྱིད་དམ། དབྱར་རམ། དགུན་གང་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་ལས་སྔ་མ་ཙམ་འདས་པ་དང༌། ཕྱིན་ཇི་ཙམ་ལུས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ལོ་གཅིག་ལ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་འདི་ཙམ་ནི་ཟད་དེ་འདས། འདི་ཙམ་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་འདི་ལྟར་ལོ་དང་ཟླ་བ་སྔ་མ་འདས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕྱི་མ་འོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྒ་བ་དང་འཆི་བ་ཡང་མངོན་པར་འོང
Chinese
所谓“多闻”是指通达三藏且精通。所谓“未曾忘失地听闻”是指，在森林中衰老、正值壮年和衰退的人们也是安乐的。正值壮年时，应具备听闻，正值壮年时，前往寂静处，直至生命终结都安住于此，这本身就是不加约束，因此不会忘失，所以，这被称为“未曾忘失地听闻”。那么，所谓的“衰老”在哪里呢？与“在森林中”结合。其中，衰老是指年龄变化，即不到七十岁。超过七十岁就是衰朽之时。所谓“正值壮年”是指三十岁以上五十岁以下。所谓“衰退”是指超过这个年龄。 “也”这个词是 جمع，意思是，最后提到的“安乐”是为了与前面的内容结合。这里，经中虽然只提到了“寂静处”，但也应理解为包括了其他修习的支分。宣说无常等，因此，从“圣者们，从春季”开始，到“获得谨慎”为止，都已宣说。这里也分为四种：以比喻说明，将比喻与意义结合，说明身体和生处衰败，保持谨慎，以及说明其果报。其中，所谓“以比喻说明”是指： “圣者们，从春季已经过去多少，还剩下多少？”所谓“圣者”是指因为友善且令人喜爱而婉转的称呼。所谓“从春季”仅仅是举例而已，无论三时中的哪一个，在念诵别解脱经时都应说出。三时也分为寒冷、温暖、非寒冷非温暖。所谓“已经过去多少，还剩下多少”是指在念诵别解脱经时，无论春季、夏季还是冬季，都应说出从这些时间中过去多少，还剩下多少。或者说，一年有十二个月，应说出已经过去多少，还剩下多少。通过这个例子说明，就像过去了一年和一个月，必然会迎来下一年和下一个月一样，衰老和死亡也会显现。
English
That which is called "much hearing" refers to being learned and proficient in the three pitakas. That which is called "listening without forgetting" means that those who are aging in the forest, those who are in their prime, and those who are declining are also at ease. When one is in their prime, they should be endowed with hearing. When one is in their prime, they should go to a solitary place and remain there until the end of their life. This itself is without constraints, so it is not forgotten. Therefore, this is called "teaching without forgetting." Where is the so-called "aging"? It is combined with "in the forest." Among these, aging refers to a change in age, that is, less than seventy years old. Beyond seventy years old is the time of decay. That which is called "being in one's prime" refers to being thirty years old or older and less than fifty years old. That which is called "declining" refers to being beyond that age. The word "also" is a جمع, meaning that the "ease" mentioned at the end is for combining with the previous content. Here, although the sutra only mentions "solitary place," it should also be understood to include other branches of practice. Teaching impermanence and so on, therefore, from "O noble ones, from the spring seasons" to "attaining mindfulness" has been spoken. Here, too, there are four divisions: teaching by example, combining example and meaning, teaching the deterioration of the body and place of birth, maintaining mindfulness, and teaching the fruit of that itself. Among these, that which is called "teaching by example" refers to: "O noble ones, how much has passed from the spring seasons, and how much remains?" The term "noble ones" is a gentle term because it is friendly and pleasing. The term "from the spring seasons" is merely an example. Whichever of the three times it may be, it should be spoken when reciting the Pratimoksha Sutra. The three times are also divided into cold, warm, and neither cold nor warm. The phrase "how much has passed, and how much remains" means that when reciting the Pratimoksha Sutra, whether it is spring, summer, or winter, one should say how much has passed and how much remains from those times. Alternatively, one should say that of the twelve months in a year, so much has been exhausted and passed, and so much remains. This example illustrates that just as the past year and month inevitably lead to the coming year and month, so too will aging and death manifest.