Tibetan
ད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སྟེ། དབང་པོ་ལྔའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་མི་གཏོང་བའོ། །ཡང་ན་གཅིག་གི་ཡིད་གཅིག་གིས་བསྲུང་བའོ། །དྲན་པ་ནི་བྱ་བའི་རིགས་པ་དང༌། མི་རིགས་པའི་རྣམས་ཤེས་ཤིང་རྗེས་སུ་བསྲུང་བའོ། །དགའ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤོང་བ་ལ་ནན་ཏན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐོག་མ་ནས་གནང་བ་ཡང་མ་ལགས་སྤངས་པ་ཡང་མ་ལགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་མདོ་ཕྲ་མོ་ལས་འབྱུང་བ་འདུལ་བའི་མདོ་བསྡུས་པ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་མ་རྣམས་ངས་ཐོག་མ་ནས་གནང་བ་ཡང་མེད་སྤངས་པ་ཡང་མེད་པ་དེ་གལ་ཏེ་རུང་བ་དང་མཐུན་པ་ལ་མི་རུང་བ་དང་མི་མཐུན་ན་རུང་བའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ། །མི་རུང་བ་དང་མཐུན་ལ་རུང་བ་དང་མི་མཐུན་ན་ནི་མི་རུང་བའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་བསྡུས་པའི་དོན་རྣམ་པ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བའི་གསུམ་པ་བསླབ་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།སྔོན་གྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྟོན་ཏེ། འདི་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བདུན་གྱི་འདུལ་བ་བསྟན་པ་དང༌། དེ་དག་སྟོན་པ་གང་དག་གི་གསུང་རབ་ཡིན་པའི་ཁུངས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་འདུན་གྱི་འདུལ་བ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཟོད་པ་དཀའ་ཐུབ་དམ་པ་བཟོད་པ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནས། དྲང་སྲོང་གསུངས་པའི་ལམ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་སོ། །བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདིའི་སྔ་རོལ་བསྐལ་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གི་སྔ་རོལ་ན་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་ཐུབ་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། སྟོན་པ་དེའི་རིང་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་མུ་ སྟེགས་ཅན་གྱི་དཀའ་ཐུབ་སྤྱོད་དེ། དཀའ་ཐུབ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་ཅིང་དེའི་འབྲས་བུ་དང་དཀའ་ཐུབ་སྟོན་པ་ལ་མོས་ཏེ། ལམ་རྙིང་པ་རྣམས་ནི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་སྦྱངས། གསར་པ་ནི་མ་བྱས་ཏེ་བཀག་པས་ཆུ་ལོན་བཞིན་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་ན་ཚེ་ཕྱི་མར་ཟག་པ་མེད། ཟག་པ་མེད་པས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཟད་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདའོ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུར་སྟོན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དགེ་སྦྱོང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་མོས་ཤིང་གཞན་ལ་ཡང་སྟོན་པར་གྱུར་ཏེ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་པས་དེའི་གཉེན་པོར། །བཟོད་པ་དཀའ་ཐུབ་དམ་པ་བཟོད་པ་ནི། །མྱ་ངན་འདས་པ་མཆོག་ཅེས་སངས་རྒྱས་
Chinese
五种舍弃的功德是：不对五根的目标动心。或者，用一个心来守护另一个心。忆念是了知应做和不应做之事，并随后守护。应当极力欢喜，意思是说，要努力不断地断除罪过。世尊最初没有开许，也没有遮止的，应该如何修持呢？如何忆念《毗奈耶经》小品中所说的《毗奈耶经》的略义呢？比丘尼们，我最初没有开许，也没有遮止的，如果与允许的相符，与不允许的不符，就应该想这是允许的，并在心中实行。如果与不允许的相符，与允许的不符，就应该想这是不允许的，并在心中舍弃。如是说。别解脱的略义分为八种，其中第三种，摄集所学之物的意义，已经讲完了。 在此讲述往昔的规矩，这也分为两种：讲述七佛的毗奈耶，以及说明这些教法是哪些导师的圣言的来源。其中讲述七佛的毗奈耶，从“忍辱是殊胜的苦行，忍辱是……”到“将获得仙人所说的道”之间所说的内容。在这个贤劫之前九十一劫时，众生寿命八万岁时，有位名为毗婆尸佛出世。那位导师在世时，声闻众修持外道的苦行，他们努力修持苦行，并信奉苦行的果报和宣说苦行，认为旧的道路是通过苦行来净化的，新的道路没有开辟而被阻止，就像水沟一样，这样的话，来世就没有烦恼了。因为没有烦恼，所以痛苦止息，并能从悲伤中解脱，像这样宣说的人才是真正的沙门，他们信奉这种说法，并向他人宣说。因为苦行不能断除烦恼，所以作为它的对治法：“忍辱是殊胜的苦行，忍辱是涅槃的至高境界，是诸佛……
English
The five qualities of renunciation are: not letting the mind go to the objects of the five senses. Or, guarding one mind with another. Mindfulness is knowing what is appropriate to do and what is not, and then guarding it. One should strive to rejoice, which means to diligently and constantly abandon faults. How should one practice what the Blessed One has neither initially permitted nor prohibited? How should one remember the condensed meaning of the Vinaya Sutra, which comes from the minor sections of the Vinaya? Bhikshunis, what I have neither initially permitted nor prohibited, if it is in accordance with what is allowed and not in accordance with what is not allowed, you should think it is allowed and practice it in your mind. If it is in accordance with what is not allowed and not in accordance with what is allowed, you should think it is not allowed and abandon it in your mind. Thus it is said. The condensed meaning of the Pratimoksha, divided into eight aspects, the third of which, the meaning of collecting the objects of learning, has been explained. Here, the former customs are explained, which are also divided into two: explaining the Vinaya of the seven Buddhas, and indicating the source of these teachings as the sacred words of which teachers. Among them, explaining the Vinaya of the seven Buddhas, from "Patience is the supreme asceticism, patience is..." to "One will attain the path spoken by the sages." Ninety-one kalpas before this fortunate kalpa, when beings lived for eighty thousand years, a Buddha named Vipashyin appeared in the world. During the time of that teacher, the Shravakas practiced the asceticism of the non-Buddhists, they diligently practiced asceticism, and believed in the fruits of asceticism and the teaching of asceticism, believing that the old paths were purified by asceticism, and the new paths were not opened but blocked, like a ditch, so that there would be no defilements in the next life. Because there are no defilements, suffering ceases, and one can be liberated from sorrow, those who teach in this way are the true Shramanas, they believe in this teaching, and proclaim it to others. Because asceticism cannot eliminate afflictions, as its antidote: "Patience is the supreme asceticism, patience is the highest state of Nirvana, is the Buddha...