Tibetan
་པའོ། །ལུང་ཡང་བསྒོ་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་མ་གཏོགས་པ་སྟེ། སྐབས་འདིར་ལུང་བསྒོ་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པ་གཟུང་ངོ༌། །ཉེས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། ཉེས་པ་ཡོད་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་དང༌། ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྩོད་པ་དང༌། ཉེས་པ་ཡོད་པ་ལ་རྩོད་པ་དང༌། ཉེས་པ་མེད་ལ་རྩོད་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ནི་ཕས་ཕམ་པ་ནས་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཉེས་པ་ནི་བྱུང་ལ་འཐབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་པའོ། །ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ལུང་བསྒོ་བ་མེད་པ་དང༌། བྱ་བའི་རྩོད་པ་ནི་ཡོད་ལ་ཉེས་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་མེད་པའོ། །ཉེས་པ་ཡོད་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི་ཕས་ཕམ་པ་ནས་ཉེས་བྱས་ཀྱི་བར་དུ་བྱུང་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཐབ་ཅིང་གཤེ་བ་དང༌། འཁོན་ཅིང་འཁྲུག་པར་འགྱུར་བའོ། །ཉེས་པ་མེད་པ་ལ་རྩོད་པ་མད་པ་ནི། རྣམ་པ་དེ་དག་མ་གཏོགས་པ་སྟེ། འདིར་ཉེས་པའི་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་བཟུང་ངོ༌།། །།བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དེ། བྱ་བ་ཡོད་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་དང༌། རྩོད་པ་ཡོད་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་དང༌། བྱ་བ་ཡང་ཡོད་ལ་རྩོད་པ་དང༌། བྱ་བ་མེད་པ་ལ་རྩོད་པའོ། །དེ་ལ་བྱ་བ་ཡོད་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ནི་གང་གསོལ་བའི་ལས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་ཡོད་ལ། འཐབ་པའི་སོགས་པའི་བྱ་བ་ནི་མེད་པའོ། །རྩོད་པ་ཡོད་ལ་བྱ་བ་མེད་པ་ནི་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ལུང་བསྒོ་བ་མེད་པ་དང༌། ཉེས་པའི་རྩོད་པ་ནི་ཡོད་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ནི་མེད་པའོ། །བྱ་བ་ཡང་ཡོད་ལ་རྩོད་པ་ནི་གང་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཕྱིར་འཐབ་ཅིང་གཤེ་བ་དང༌། འཁོན་ཞིང་འཁྲུག་པར་གྱུར་པའོ། །བྱ་བ་ཡང་མེད་ལ་རྩོད་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་མ་གཏོགས་པ་སྟེ། འདིར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པ་གཟུང་ངོ༌། །འདི་ནི་རྩོད་པ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྩོད་པའི་གཉེན་པོ་རྣམས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་དང་པོ་རྩོད་པ་རྣམས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།འདིར་ནི་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞིར་དབྱེ་སྟེ། ཞི་བར་བྱ་བའི་ཆོས་དེ་དག་གི་གནས་བསྟན་པ་དང༌། བསླབ་པའི་དངོས་པོ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ བ་དང། མཇུག་བསྡུ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པ་དྲི་བའོ། །དེ་དག་གི་གནས་བརྟན་པ་ནི། རྩོད་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཆོས་བདུན་པོ་འདི་དག་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་
Chinese
也。（如果）依据教言而无诤讼，那是除了那些情况之外。在此，因为没有依据教言，所以称为诤讼的是第三种情况。因为过失而诤讼也有四种情况：有罪过而无诤讼，无罪过而有诤讼，有罪过而有诤讼，无罪过而无诤讼。其中，有罪过而无诤讼，是指从失败到轻罪之间的罪过已经发生，但没有争斗等情况。无罪过而有诤讼，是指说法不一致，没有依据教言，以及行为上的诤讼是有的，但不是因为罪过而诤讼。有罪过而有诤讼，是指从失败到轻罪之间已经发生，因此争斗、辱骂、怨恨、争吵。无罪过而无诤讼，是指除了那些情况之外。在此，称为罪过的诤讼是第三种情况。因为行为而诤讼也有四种情况：有行为而无诤讼，有诤讼而无行为，有行为也有诤讼，无行为而有诤讼。其中，有行为而无诤讼，是指供养等行为是有的，但没有争斗等行为。有诤讼而无行为，是指说法不一致，没有依据教言，以及罪过的诤讼是有的，但不是因为行为而诤讼。有行为也有诤讼，是指因为供养等行为而争斗、辱骂、怨恨、争吵。无行为而无诤讼，是指除了那些情况之外。在此，称为行为的诤讼是第三种情况。这被称为是诤讼的分类的显示。在被称为显示诤讼的对治的两个部分中，第一个部分，显示诤讼已经讲述完毕。这里显示的是平息的法。这也有四种
English
Also. Absence of dispute based on teachings is other than those instances. Here, 'dispute' refers to the third instance, as there is no reliance on teachings in this case. Disputes due to faults also have four aspects: having faults without dispute, having dispute without faults, having faults with dispute, and having no faults without dispute. Among these, having faults without dispute refers to faults ranging from defeat to minor offenses having occurred, but without fighting or similar actions. Having dispute without faults refers to disagreements, lack of reliance on teachings, and disputes over actions, but without disputes due to faults. Having faults with dispute refers to instances where faults ranging from defeat to minor offenses have occurred, leading to fighting, scolding, resentment, and quarrels. Having no faults without dispute refers to instances other than those mentioned. Here, 'dispute due to faults' refers to the third instance. Disputes due to actions also have four aspects: having actions without dispute, having dispute without actions, having both actions and dispute, and having no actions with dispute. Among these, having actions without dispute refers to instances where actions such as offering are present, but without fighting or similar actions. Having dispute without actions refers to disagreements, lack of reliance on teachings, and disputes due to faults, but without disputes due to actions. Having both actions and dispute refers to instances where fighting, scolding, resentment, and quarrels occur due to actions such as offering. Having no actions without dispute refers to instances other than those mentioned. Here, 'dispute due to actions' refers to the third instance. This is called the explanation of the classification of disputes. In the two parts of what is called showing the antidotes to disputes, the first part, showing the disputes, has been explained. Here, what is called showing the peaceful Dharma is shown. This is also divided into four aspects: showing the place of those peaceful Dharmas, showing the individual characteristics of the objects of learning, the conclusion, and the question of complete purification. The establishment of those places is: These seven Dharmas for pacifying disputes are in the half-month
Tibetan
ཕྱེད་ཅིང་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་འདོན་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བསླབ་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡང་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། མདོར་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མདོར་བསྟན་པ་ནི། མངོན་སུམ་དྲན་པ་མ་མྱོས་དང༌། །དེ་བཞིན་གང་མང་ངོ་བོ་ཉིད། །རྩྭ་རྣམས་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་དང༌། །ཁས་བླང་བར་ཡང་བྱ་བའོ།། ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འདུལ་འོས་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འདུལ་བ་སྦྱིན་ནོ། །དྲན་པས་འདུལ་བར་འོས་པས་འདུལ་བ་སྦྱིན་ནོ། །མྱ་མྱོས་པས་འདུལ་བར་འོས་པ་ལ་མ་མྱོས་པས་འདུལ་པ་སྦྱིན་ནོ། །གང༌། ཚུལ་ཤིང་མང་པོ་སྦྱིན་པར་འོས་པ་ལ་ཚུལ་ཤིང་མང་པོ་སྦྱིན་ནོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཚོལ་དུ་གཞུག་པར་འོས་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཙལ་བར་སྦྱིན་ནོ། །རྩྭ་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུར་འོས་པ་ལ་རྩ་བཀྲམ་པ་ལྟ་བུ་སྦྱིན་ནོ། །ཁས་བླང་བར་འོངས་པ་ལ་ཁས་བླངས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའོ།། འདི་དག་ཀྱང་གང་གིས་གང་ཞི་བར་བྱ་བ་དང༌། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བས་རྩོད་ན་གཉིས་ཀྱིས་ཞི་བར་བྱ་སྟེ། མངོན་སུམ་དུ་འདུལ་བ་དང་ཚུལ་ཤིང་མང་པོ་ལེན་པས་སོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་གསུམ་སྟེ། རྒོལ་བ་དང། །ལེན་འདེབས་བ་དང༌། གཟུ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའོ། །རྒོལ་བས་དོན་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་ལས་བསམས་ནས་གླེང་བར་བྱ་སྟེ། བདེན་པ་དང༌། དུས་དང༌། ཚོད་དང༌། དོན་དུ་ལྡན་པ་དང༌། མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། དོགས་པ་དང༌། ལུས་དང་ངག་དང། གྲོང་དང༌། དགོན་པ་དང༌། མཚན་མོ་དང༌། ཉིན་པར་བྱས་པ་དང༌། ལྷག་མ་ལུས་པ་དང༌། ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་དང༌། སློང་བར་ནུས་པའོ། །རྒོལ་བས་གླེངས་ཀྱང་དེའི་ཚིག་མི་བརྩན་པར་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། དོན་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་དང༌། གཅིག་ ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་ཚིག་དང༌། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པའི་ཚིག་ལས་དོན་དུ་འཛིན་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་མི་ཤེས་པ་དང༌། གནས་མི་ཤེས་པའོ། །སླར་ཟློག་པ་ལྔ་ནི་བརྩན་ནོ། །ལན་འདེབས་པས་ཀྱང་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ལས་བསམས་ནས་སྐབས་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཅི་འདི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནམ། འགྱོད་པ་ཅན་ནམ། མང་དུ་ཐོས་པ་འམ། འདུལ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་ནམ། ཅི་མཐོང་བ་ལས་གླེང་བར་བྱེད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཉིས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལན་འདེབས་པའི་ཚིག་མི་བརྩན་པར་བྱ་
Chinese
据说这是出自于念诵《别解脱经》之中。关于所学之物的自性之显示，也分为两种：总的指示，以及那本身的分别解说。其中，所谓的总的指示是：总的指示是，现前、忆念、不迷醉，| 同样，凡是众多、自性，| 犹如草被铺开，| 也要承诺。这是所说的。所谓的对那本身的分别解说就是，对于应以现前调伏者，施与现前调伏；对于应以忆念调伏者，施与忆念调伏；对于应以不迷醉调伏者，施与不迷醉调伏；凡是，应施与众多戒律者，施与众多戒律；对于应投入寻求其自性者，施与寻求其自性；对于应如铺草般者，施与如铺草般；对于前来承诺者，应予承诺，这是所说的。这些也以何者以何平息，以及显示各自的自性来指示。其中，若有异议者争论，则应以二者平息：以现前调伏和接受众多戒律。其中，所谓的现前调伏是指三种人：争论者，回答者，以及公正者现前。争论者应从此十六种道理中思考后发言：真实，时间，分量，具意义，看见，听见，怀疑，身体和语言，村庄，寺院，夜晚，白天所作，剩余未尽，剩余已尽，能够质问。争论者发言，但其话语不被重视有五种情况：道理未确定，从一传到一的话语，从未受近圆戒的话语中抓住道理，不了解经部，不了解处所。反过来说，五种情况则被重视。回答者也应从此十六种道理中思考后区分情况：此人是否具有戒律？是否具有后悔？是否博学？是否确定调伏？是否从看见而发言？等等十二种情况与之前相同。回答者的话语不应被重视
English
It is said that this comes from reciting the Pratimoksha Sutra. The explanation of the nature of the objects of learning is also divided into two: a general indication and a detailed explanation of that itself. Among these, the so-called general indication is: The general indication is: manifest, mindfulness, not intoxicated, | Likewise, whatever is numerous, the very nature, | Like grass spread out, | And also to be promised. This is what is said. The so-called detailed explanation of that itself is: to those who should be tamed manifestly, give manifest taming; to those who should be tamed by mindfulness, give taming by mindfulness; to those who should be tamed by non-intoxication, give taming by non-intoxication; whatever, to those who should be given many precepts, give many precepts; to those who should be put into seeking its own nature, give seeking its own nature; to those who should be like spreading grass, give like spreading grass; to those who come to promise, one should promise, this is what is said. These are also indicated by what pacifies what, and by showing the nature of each. Among these, if there is a dispute by those who speak differently, it should be pacified by two things: by manifest taming and by accepting many precepts. Among these, the so-called manifest taming refers to three people: the disputant, the respondent, and the impartial person being present. The disputant should speak after considering these sixteen aspects of meaning: truth, time, measure, meaningful, seeing, hearing, doubt, body and speech, village, monastery, night, what is done during the day, remaining unfinished, remaining finished, able to question. The disputant speaks, but his words are not valued in five cases: the reason is not determined, words passed from one to another, grasping the reason from words of one who has not taken full ordination, not understanding the sutras, not understanding the place. Conversely, five cases are valued. The respondent should also consider these sixteen aspects of meaning and distinguish the situation: does this person have discipline? Does he have remorse? Is he learned? Does he determine taming? Does he speak from seeing? And so on, the twelve cases are the same as before. The respondent's words should not be valued