Tibetan
ཏམ། གཏམ་ལ་ཞུགས་ཤིང་འཁོད་ན་དགེ་སློང་གནས་བརྟན་གྱིས་དེ་དག་ལ་བཟློག་པར་བྱའོ། །ལུང་འབོགས་པར་བྱ། རྗེས་སུ་བསྟན་པར་བྱ། སྤྱོད་ལམ་མཛེས་པ་ལ་གཟུད་པར་བྱ། ཇི་སྐད་དུ་རྐང་པ་བཀྲུ་བའི་གནས་བརྟན་གྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་གཟུད་པར་བྱ་སྟེ་དི། འདི་ནི་རྐང་པ་བཀྲུ་བའི་གནས་བརྟན་གྱི་བྱ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདུག་པའི་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། གནས་པ་དང༌། གཉུག་མར་གནས་པའི་དགེ་སློང་དག་གིས་ཚེས་བརྒྱད་དང༌། བཅུ་བཞི་དང་བཅོ་ལྔ་ལ་གཅིག་ཏུ་འདུག་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའམ། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྨྲ་བར་བྱའོ། །དེ་དག་ནང་པར་སྔར་བསྒོ་བ་འམ། གཎྜཱི་བརྡུང་མ་ཐག་ཏུ་འདུ་བར་བྱ་སེ། མྱུར་དུ་འདས་ནས་ཤེས་བཞིན་དུ་འཁོད་པར་བྱའོ། །ཤེས་བཞིན་དུ་འཁོད་ནས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱ། སེམས་རྣམས་པར་མི་གཡེང་བར་བྱ། སྤྱོད་ལམ་མཛེས་ཤིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྱ། ཤིན་ཏུ་བསྡམ་པར་བྱ། ཤིན་ཏུ་དགག་པར་བྱ། སྒྲ་དབྱུང་བར་མི་བྱ། མིག་མི་གཡེང་བ་དང༌། གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་དུ་བལྟ་བར་བྱ། བཀུར་སྟི་དང་བཅས་པ་དང༌། བདག་དམན་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང༌། ཡིད་དམ་ན་བ་ཕྱག་དར་བ་ལྟ་བུའི་སེམས་སུ་བྱ། གནས་བརྟན་དང༌། བར་མ་དང་གསར་བུ་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་སུ་བྱ། ཕ་དང༌། ཕུ་ནུ་པ་དང༌། བུར་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱ། སྟན་ལ་འདུག་པ་ལ་མཁས་པ་དང༌། འདུག་ནས་ཡང་ཕྱི་ཕྱིར་ཞིང་ངེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་གྱིས་མཚན་མོ་ནམ་ཟད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མི་བདེ་ན་ཡང་སྤྱོད་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་དུས་འདའ་བར་བྱ་སེ། འཆག་པའམ་འགྲེང་བས་སོ། །དགེ་སློང་རྣམས་འདུས་ནས་འཁོད་ན་ཡང་དུས་དུས་སུ་ཆོས་མཉན་པར་བྱ། བཀུར་སྟི་དང་བཅས་པས་མཉན་པར་བྱ། སྨད་པར་མི་བྱ། ཚུལ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་བྱ། གླགས་བཙལ་བར་མི་བྱ། ཆོས་ལ་བཀུར་སྟི་མངོན་དུ་གཞག་པར་བྱ། ཆོས་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་ལའང་བརྙས་པར་མི་བྱ། བདག་ཉིད་ལ་སྨད་པར་མི་བྱ། སེམས་གཅིག་ཏུ་ཐུབ་པ་དང་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པ་དང༌། རྣ་བ་མི་གཡེངས་པ་དང༌། སེམས་གུས་པ་དང༌། སེམས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ལ་ཆོས་མཉན་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ལྷ་རྣམས་དང༌། རྒྱལ་པོ་དང༌། སྦྱིན་བདག་དང༌། སྦྱིན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། སྦྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་འདུག་པའི་བྱ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདུག་པའི་གནས་བརྟན་གྱི་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། དགེ་སློང་ངས་བརྟན་གྱིས་སྔར་བསྒོ་བའམ། གཎྜཱི་བརྡུངས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཐོག་མར་འགྲོ་བར་བྱ། ཐོགས་མར་འགྲེང་བར་བྱ། ཐོག་མར་འདུག་པར་བྱ། འདུག་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མི་སྨྲ་བར་བྱ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་སྨྲ་བར་བྱ། ཡང་ན་ནུས་པའི་དགེ་སློང་ལ་ཆོས་སྨྲས་ཤིག་ཅེས་ གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་མ་སྨྲས་སམ། དགེ་སློང་ནུས་པ་ཡང་གསོལ་བ་མ་བཏབ་ན་འགལ་ཆབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འཁོད་པ་ལ་ཡང་བྲམ་ཟེ་དང༌། ཁྱིམ་བདག་དག་ལྷགས་ན། དེས་དེ་དག་ལ་ཡང་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་ཀུན་དུ་རྒྱུ་གླགས་ཚོལ་ལམ། ཀླན་ཀ་ཚོལ་ཞིང་ལྷགས་ན། དེ་དག་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱིས་བརྒལ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱ། འདི་ནི་མི་འདྲ་བའོ། །འདི་ནི་མ་གྲུབ་པའོ་ཞེས་རིགས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་འདུལ་བར་བྱ། ཁྲོ་བ་མི་བསྐྱེད་པར་བྱ། མི་ཁྲོ་བར་བྱ། མི་སྨོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་འདུག་པའི་གནས་བརྟན་གྱི་བྱ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་འཆད་པའི་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་འཆད་པའི་དགེ་སློང་གིས་གུས་པ་དང༌། བཅས་པ་དང༌། སེམས་དམའ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིགས་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་གནས་པ་དང༌། ཡིད་དམན་ཞིང་ཕྱག་དར་བ་ལྟ་བུའི་སེམས་སུ་བྱ་སྟེ། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། ཆོས་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་དང་གྲོལ་བའི་ཚིག་དང༌། མ་འཁྲུལ་པའི་ཚིག་དང༌། མ་འདྲེས་པ་དང༌། འབྲེལ་པ་དང༌། མ་འཁྲུགས་པ་དང༌། སེམས་མི་གཡེང་བ་དང༌། ཟང་ཟིང་གི་སེམས་སུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་བཀུར་སྟི་མངོན་དུ་བྱ། ཆོས་ཉན་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཡང་བཀུར་སྟི་མངོན་དུ་བྱ། ཆོས་ལ་བརྙས་པར་མི་བྱ། ཆོས་མཉན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྙས་པར་མི་བྱ། བདག་ཉིད་ཀྱང་སྨད་པར་མི་བྱ། ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་ཆོས་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བྱ་བའི་ཚུལ་དུ་རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་དང༌། ཆོས་འདི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟེན་གྱིས་ཟང་ཟིང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཆོས་བཤད་པར་མི་བྱ། འདི་ལྟར་འཆད་པའི་དགེ་སློང་གིས་དུས་སུ་ཆོས་བཤད་པར་བྱ། བཀུར་སྟི་ཐོག་མར་བྱ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། རྗེས་སུ་འབྱོར་པར་བྱ། རིམས་སུ་བྱ། མགུ་བ་དང༌། དད་པ་དང། རངས་པ་དང༌། སྤྲོ་བ་དང༌། མོས་པ་དང༌། རིགས་པར་ལྡན་པ་དང༌། མ་འཁྲུགས་པས་ཆོས་བསྟན་པར་བྱ་ཇི་ལྟར་འཁོར་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་དང༌། རྗེས་སུ་བརྩེ་བའི་སེམས་སུ་གནས་པར་བྱ། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་དང༌། གྲགས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་འཆད་པའི་ཚེ་ བདག་ཉིད་ལ་
Chinese
ཏམ། 如果参与和安住于谈论中，那么长老比丘应当阻止他们。应当背诵经文，应当随后指示，应当使他们适应美好的行为。正如洗脚的长老应当使他们适应一切应当修习的法，这就是洗脚的长老的职责。什么是安坐的职责呢？安住和久住的比丘们，在初八、十四和十五聚集在一起，无论是佛陀所说，还是声闻所说的法，都应当宣说。他们应当在第二天早上预先通知，或者在敲击犍椎后立即聚集。迅速到达后，应当有正念地安坐。有正念地安坐后，应当保持正念。不要让心散乱。应当使行为举止美好而圆满。应当非常约束，应当非常禁止，不要发出声音。眼睛不要游移，应当注视轭木的距离。应当怀着恭敬，怀着谦卑，怀着恐惧而顺从，心应当像被驯服或生病的牦牛一样。对于长老、中辈和新学比丘，应当怀着慈爱之心。应当对他们保持如父、如兄弟、如子的认知。应当擅长于安坐于座位上，安坐后，又以确定之法的谈论来度过夜晚。如果感到不适，也应当以两种行为来度过时间，即行走或站立。比丘们聚集安坐后，也应当时时听闻佛法。应当怀着恭敬来听闻，不要诽谤，应当如理作意，不要寻找过失，应当显现对佛法的恭敬。也不要轻蔑说法之人，不要轻蔑自己。应当想着能够忍受和克服困难，不要让耳朵散乱，心怀恭敬，将一切心念集中起来听闻佛法。之后，为了诸天、国王、施主和布施者，应当念诵布施功德的偈颂，这就是安坐的职责。什么是安坐的长老的职责呢？长老比丘应当预先
English
Tam. If one engages in and dwells in conversation, the elder monks should restrain them. The scriptures should be recited, followed by instruction, and they should be guided towards beautiful conduct. Just as the elder who washes feet should guide them towards all the practices that should be cultivated, this is the duty of the elder who washes feet. What is the duty of sitting? The monks who reside and dwell permanently should gather together on the eighth, fourteenth, and fifteenth days, and whether it is the Dharma spoken by the Buddha or by the Shravakas, it should be proclaimed. They should be notified the next morning in advance, or gather immediately after the Ghanta is struck. Having arrived quickly, they should sit mindfully. Having sat mindfully, they should maintain mindfulness. The mind should not be distracted. Conduct should be beautiful and complete. One should be very restrained, very prohibited, and not make noise. The eyes should not wander, and one should look at the distance of a yoke. One should be respectful, humble, and obedient with fear, and the mind should be like a tamed or sick yak. Towards the elder, middle, and new monks, one should have a loving heart. One should maintain the perception of them as father, brother, and son. One should be skilled in sitting on the seat, and after sitting, one should spend the night with the talk of the Dharma that is certain. If one feels uncomfortable, one should also pass the time with two kinds of conduct, namely walking or standing. When the monks gather and sit, they should also listen to the Dharma from time to time. They should listen with respect, not slander, and should apply their minds properly, not look for faults, and should show respect for the Dharma. One should also not despise the one who speaks the Dharma, and not despise oneself. One should think of being able to endure and overcome difficulties, not let the ears wander, be respectful, and gather all thoughts together to listen to the Dharma. After that, for the sake of the gods, kings, patrons, and donors, one should recite the verses of the merit of giving, this is the duty of sitting. What is the duty of the elder who sits? The elder monk should first
Chinese
或者敲击木鱼（藏文：ྒོ་བ，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思）或犍椎（藏文：གཎྜཱི་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思）也可以，首先要前往，首先要站立，首先要坐下，坐下之后，片刻也不要说话，然后自己说法，或者请求有能力的僧侣说法。 自己没有说法，或者也没有请求有能力的僧侣，就会犯堕罪。如果安住时，婆罗门和居士们来了，也要对他们说符合佛法的话。如果其他外道到处寻找机会，或者寻找过失而来了，也要用佛法与他们辩论。要用理性的佛法来调伏他们，说“这不一样，这不成立”，不要生起嗔恨，不要发怒，不要辱骂。这叫做安住的住持的行为。什么是讲法的行为呢？讲法的僧侣要以恭敬、具戒、谦卑、敬畏的态度安住，要以卑微和如拂尘般的心态，进入僧团中，所讲的法应该是合乎理性且解脱的言辞，不错误的言辞，不混杂的，有关联的，不混乱的，心不散乱的，不是为了名利的，也要对佛法本身表示尊敬，也要对听法的僧侣们表示尊敬，不要轻蔑佛法，也不要轻蔑听法的人，也不要贬低自己，对于诸法，也要了知其自性是缘起。要以慈爱的方式，使此法长久住世。不要依靠名利，而要依靠佛法来宣讲。像这样宣讲的僧侣，要按时说法，首先要恭敬，之后要随顺，之后要富饶，要次第，要喜悦，要信仰，要赞叹，要欢喜，要信服，要合乎理性，不混乱地宣讲佛法，要安住在如何对僧团生起慈爱心和关爱心中，而不是为了获得利养、恭敬和名声。说法的时候， 对自己
English
Or, it is also acceptable to strike the wooden fish or the ghanta. First, one should go; first, one should stand; first, one should sit. After sitting, one should not speak for a moment. Then, one should speak the Dharma oneself. Or, one should request a capable monk to speak the Dharma. If one does not speak the Dharma oneself, or does not request a capable monk, one will commit an offense. If Brahmins and householders come while one is dwelling, one should speak to them in accordance with the Dharma. If other non-Buddhists come seeking opportunities or finding fault, one should engage them in debate with the Dharma. One should subdue them with the Dharma of reason, saying, "This is different; this is not established." One should not generate anger, one should not be wrathful, one should not revile. This is called the conduct of a dwelling elder. What is the conduct of teaching the Dharma? A monk who teaches the Dharma should abide with reverence, discipline, humility, and fear. One should have a mind that is humble and like a whisk. Having entered the assembly, the Dharma that is taught should be words of reason and liberation, words that are not mistaken, words that are not mixed, words that are related, words that are not confused, words that do not distract the mind, words that are not for the sake of gain. One should also show respect for the Dharma itself, and one should also show respect for the monks who listen to the Dharma. One should not despise the Dharma, nor should one despise those who listen to the Dharma. One should not disparage oneself. Regarding all dharmas, one should also understand that their nature is dependent arising. One should cherish them in a way that makes this Dharma abide for a long time. One should not rely on gain, but rely on the Dharma to teach. A monk who teaches in this way should teach the Dharma at the proper time. First, one should be respectful; then, one should be agreeable; then, one should be enriching; one should be gradual; one should be joyful; one should have faith; one should be praiseworthy; one should be delighted; one should be convinced; one should teach the Dharma in a way that is reasonable and not confusing. One should abide in a mind of love and care for the assembly, not for the sake of gain, respect, and fame. When teaching the Dharma, to oneself