Tibetan
ཉིད་དོ། །སྤང་བ་གདོན་པའོ།། །།སྐྱོ་སྔོགས་ལ་ཕོ་ཉ་ལ་སོགས་པས་བྱེད་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །ལས་བྱས་པ་ལ་ཡང་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་སྟེ། ཡང་ལས་ཀྱིས་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཡང་ལས་ཀྱིས་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་ལས་བྱེད་པས་སྔར་གྱི་ལས་བྱས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་ན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་ནི་ཡང་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པར་བྱེད་ནའོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གཞན་ནི་ལེགས་པར་མ་བྱས་སོ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ཞེས་འཆད་དོ། །གསུམ་པོ་དེ་དག་ནི་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་ལས་ཀྱིས་སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་བྱེད་ནའོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་མདོའི་དོན་བཤད་པའི་ཕྱིར་རང་དགས་སྦྱར་བའི་བཤད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོན་པ་ལ་དགེ་སློང་ཕོ་མོ་ཕན་ཚུན་འདོན་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །འདོན་པའི་ཚུལ་ལས་འདས་ན་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཆོས་འདོན་པར་བྱ་བ་དང་འདོན་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་དག་གིས་ཡང་གུས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེས་ན་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་འགྲེལ་བར་བྱེད་པས་བཤད་དོ། །གནས་ངན་ལེན་བརྗོད་པ་འོན་ཏེ་དགེ་སློང་གིས་ལྟུང་བ་འདི་དག་བྱས་སོ་དེ་ལྟར་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕམ་པར་འགྱུར་བའམ་ལྷག་མའི་ལྟུང་བ་བརྗོད་པ་ལ་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་སྤྱིར་བརྗོད་པ་ན་མིང་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལྟུང་བྱེད་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་ལ་གླེང་གཞི་ནི་དགེ་སློང་གིས་བྱས་པའི་ལྟུང་བ་བརྗོད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ་ལྟུང་བ་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་དགེ་སློང་གིས་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་པའི་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དག་ནི་སྡིག་པ་སྤྱོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་འདི་དང་དགེ་སློང་མ་འདི་ནི་ས་བོན་ཚིག་པ་འདི་ནི་མི་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་དགེ་སློང་འདི་ཉིད་རྟེན་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་གིས་བྱས་སོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ལ་ལྟུང་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེས་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲགས་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ
Chinese
彼也。 舍弃即驱逐。 若因忧恼而由使者等去做，则犯恶作。 做了业之后又让人去做，即以业让人做忧恼之事的意思。 有些人说，若以业做忧恼之事，即以做业来舍弃以前所做的业。 另一些人解释为，又以做业本身来遮止。 另一些人解释为，若说没有好好做。 这三种说法是错误的，因为“若以业做忧恼之事”这句话，世尊自己已经作了解释，因此，为了解释经文的意义而自己随意添加的解释是没有意义的。 关于念诵，若比丘和比丘尼互相念诵，则犯恶作。 若超过念诵的规矩，为了引入其他，念诵佛法和做念诵的两者都会不恭敬，而且因为如何念诵，会对佛法产生没有意义的想法，因此才说了这些。 这样解释者说。 讲述堕处，或者比丘做了这些堕罪，因为那样没有关联，所以讲述一切的失败之处或者剩余的堕罪会成为堕罪，因此，在普遍讲述时，因为没有指明名字，所以会成为堕罪本身，如果这样想，那么话题是说讲述比丘所做的堕罪，而且在指明堕罪之后，比丘若说，同样，破坏家庭的比丘和比丘尼要知道是在行恶。 同样，这个比丘和这个比丘尼是种子坏灭者，是不生之法者等等，因为反复以这个比丘本身作为依据，因此，若说比丘做了，这样讲述会成为堕罪，因此，为了理解这样的差别，讲述五种堕罪会成为恶作，因为他依于不应向未受具足戒者宣说受具足戒者的行为的方面。
English
That too. Abandoning is expelling. If due to sorrow and vexation it is done by messengers etc., it is a misdeed. Having done the action, again causing it to be done, that is, causing sorrow and vexation to be done by the action. Some say that if the action causes sorrow and vexation, it means that by doing the action, one abandons the previously done action. Others explain that it is prevented by the action itself. Others explain that if it is said that it was not done well. These three explanations are wrong, because the Blessed One himself has explained the phrase "if the action causes sorrow and vexation," so it is meaningless to add one's own explanation to explain the meaning of the sutra. Regarding recitation, if monks and nuns recite to each other, it is a misdeed. If one goes beyond the manner of recitation, in order to introduce others, both reciting the Dharma and doing the recitation will become disrespectful, and because of how one recites, one will develop the idea that the Dharma is meaningless, therefore these things are said. This is what the commentators say. Speaking of the place of defeat, or the monk has committed these offenses, because there is no connection in that way, speaking of all the defeats or the remaining offenses will become an offense of downfall, therefore, when speaking generally, because the name is not specified, it will become the offense of downfall itself, if one thinks like that, then the topic is said to be speaking of the offenses committed by the monk, and after specifying the offense, if the monk says, similarly, the monk and nun who destroy the family should be known to be practicing evil. Similarly, this monk and this nun are those whose seeds are destroyed, those who are of the nature of non-arising, etc., because this monk himself is repeatedly taken as the basis, therefore, if it is said that the monk has done it, speaking in this way will become an offense of downfall, therefore, in order to understand such differences, speaking of the five offenses of downfall will become a misdeed, because he relies on the aspect of not being allowed to proclaim the conduct of those who have taken full ordination to those who have not taken full ordination.
Tibetan
་ལྟར་ཡང་འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་སྡོམ་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱ་བ་ནི་དམན་པའི་དྲུང་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་འབྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་དགེ་འདུན་གྱི་གསང་བ་ཉམས་པར་སྤང་བའི་ཕྱིར། འདི་བྱེད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་ཆོས་བླ་མ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་སྐབས་ལས་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གདུལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པས་བཀག་པ་ཡིན་ཏེ། གང་དུ་ཡང་ཡིད་མི་ཆེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་སྲིད་པ་མེད་པ་དེར་ནི་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་བདེན་པར་སྨྲས་ན་ལྟུང་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་འགའ་ཞིག་ལས་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་སྨྲས་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མ་གུས་པ་སྤང་བའི་དོན་དུ་འདི་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དེས་བྱས་པའི་ཕྱིར་མིའི་ཆོས་བླ་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད། འབྱུང་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །རྫུ་འཕྲུལ་ནི་སྔགས་དང་སྨན་དག་གིས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ། །ནམ་མཁའི་གནོན་པའི་སྨན་ལག་པར་ཐོགས་པའམ་ཟོས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ། །ཀུན་བརྗོད་པ་ཡང་མཚན་མ་དང་ཚིག་དང་སྔགས་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་མ་རིག་པས་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །རྒྱུ་བག་གི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ལ་ལྷའི་མིག་དང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པ་མིའི་ཆོས་བླ་མ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་སྡིག་པའི་ལས་ཅན་འགའ་ཞིག་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་དྲི་མས་ནང་གི་ཁྱད་པར་མ་རིག་པའི་མུན་པ་ཆེན་པོས་ཡིད་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ལ་རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཕོངས་པས་ཉམས་པ་དང༌། གཞན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཉམས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་རྟོགས་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་མི་སྲིད་པ་འདེབས་ཤིང་ཐོ་འཚམས་པར་བྱེད་དོ། །བདེན་པ་མཐོང་བའི་གང་ཟག་ལ་ནི་ཉེས་པ་འདི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་མིའི་ཆོས་བླ་མའི་ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་ལོག་པ་དང་ཡིད་གཉིས་རྣམས་སྤངས་ནས་དེ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེས་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་མི་ཆོས་བླ་མ་སྨྲས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ཡིན
Chinese
因此，如同解释所说，将最为殊胜的戒律之事，不应在下劣者面前述说。不应随处宣扬修行，如是说故，因此应知此理。在此，为了避免僧团的秘密泄露，因此确定不应做此事。在谈论人法殊胜的真实语境中，即使是真实，但对于不应调伏的众生，因为没有信任等，所以因有过失而被禁止。在任何地方，如果不存在不信任等过失，那么对未受具足戒者说真实语，则没有堕罪，如从某些人那里见到真理一样，对某些圆满者说，则没有堕罪，如是说。为了避免不恭敬，因此对此没有堕罪，因为由此所做之人，并不具备人法殊胜之故。幻术并非仅凭咒语和药物就能成就，而是通过名为“垢染”的道理，可以行走于虚空。或者手持或服用虚空镇压之药，也可以行走于虚空。一切言说也是为了显现相、词语和咒语等。因为刹那之间，通过无明可以了解他人的心。这是依赖于习气的因，所以进入其中，但这里并不存在天眼和天耳等人法殊胜，如是，某些罪恶之人，从无始以来的垢染，内心被无明大黑暗所蒙蔽，心意变得污浊，因缺乏自身功德而退失，以及他人的心和心所退失，以及不了解他人智慧的差别，以及未见真实胜义谛者，对僧侣们进行不实的指责和诽谤。对于见到真理之人，则不存在这种过失。因为他们已经舍弃了对人法殊胜之境的邪见和疑惑，并且存在与之相应之人，因此，对于见到真理之人，如果对未受具足戒者说人法殊胜，世尊认为是会犯堕罪的。
English
Therefore, as the commentary says, the matter of the most supreme precepts should not be spoken in the presence of inferior ones. It is said that one should not proclaim practices everywhere, therefore, one should understand this reason. Here, in order to avoid the secrets of the Sangha being compromised, it is determined that this should not be done. In the context of speaking truthfully about superior human qualities, even if it is true, it is forbidden because there is no trust, etc., for beings who should not be tamed, so there is fault. Wherever there is no possibility of faults such as distrust, there is no downfall if one speaks truthfully to one who has not taken full ordination, just as seeing the truth from some people, there is no downfall if one speaks to some perfect ones, as it is said. In order to avoid disrespect, there is no downfall in this, because the person who does this does not possess superior human qualities. Illusion is not accomplished only by mantras and medicines, but by the reasoning called "defilement," one can walk in the sky. Or by holding or taking the medicine that suppresses the sky, one can also walk in the sky. All speech is also to manifest signs, words, mantras, and so on. Because in an instant, through ignorance, one can know the minds of others. This relies on the cause of habit, so it enters into it, but here there are no superior human qualities such as divine eyes and ears, and so on. Thus, some sinful people, from the defilements of beginningless time, their minds are obscured by the great darkness of ignorance, their minds become impure, and they are diminished by the lack of their own qualities, as well as the loss of others' minds and mental factors, and not understanding the differences in others' wisdom, and those who have not seen the true ultimate truth, make false accusations and slander against the monks. For a person who sees the truth, this fault does not exist. Because they have abandoned the wrong view and doubts about the realm of superior human qualities, and there exists a person who corresponds to it, therefore, for a person who sees the truth, if one speaks of superior human qualities to one who has not taken full ordination, the Blessed One thinks that it will be a downfall.