Tibetan
་པའི་དུས་བཞི་ཡོད་དེ། དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་གནམ་སྟོང་དང༌། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་དང༌། དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་གནམ་སྟོང་དང༌། དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་ཉའོ། །དེ་ལ་དགུན་ཟླ་འབྲིང་པོ་གནམ་སྟོང་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགུན་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགུན་སྨད་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཅིག་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་གཅིག་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུངས་གནམ་སྟོང་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགུན་སྨད་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་ཕྱེད་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་ཉ་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དགུན་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཉིས་ནི་འདས་ཏེ་ལྷག་མ་མ་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་ཚིགས་ལ་ཡང་གསོ་སྦྱོང་འདོན་པའི་དུས་བཞི་ཡོད་དེ། །དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་གནམ་སྟོང་དང༌། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉ་དང༌། དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་གནམ་སྟོང་དང༌། དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉའོ། །དེ་ལ་དཔྱིད་ཟླ་ར་བ་གནམ་སྟོང་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དཔྱིད་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོ་ཉ་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དཔྱིད་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཅིག་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་གཅིག་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དཔྱིད་ཟླ་འབྲིང་པོའི་གནམ་སྟོང་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དཔྱིད་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་ཕྱེད་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུངས་ཉ་ལ་འདོན་ན་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་དཔྱིད་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་གཉིས་འདས་ཏེ་ལྷག་མ་མ་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ནི་གསོ་སྦྱོང་བཅུ་བྷི་པའམ་བཅོ་ལྔ་པ་དག་སྐབས་སུ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་ཅིང་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་གདོན་པའི་སྔགས་ཡིན་ནོ། །བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས་གསོ་སྦྱོང་དང༌། གནོད་པ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་གསོ་སྦྱོང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉ་ཤིའི་དུས་སུ་མི་སྦྱོར་པའི་སྐབས་སུ་ནི་སྔར་སྨོས་པའི་སྔགས་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་དང་པོ་གཉིས་པའི་ཟླ་བའི་ཡར་ངོའམ་མར་གྱི་ངོའི་ཚེས་གྲངས་གང་འདས་པ་དང༌། ལྷག་མ་ཅི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན
Chinese
有四种时节，即：冬月中旬的空日，冬月下旬的望日，冬月下旬的空日，以及春月上旬的望日。其中，在冬月中旬的空日诵戒时，应这样说：诸位具寿，冬季的半个月已经过去，还剩下一个半月。在冬月下旬的望日诵戒时，应这样说：诸位具寿，冬末的一个月已经过去，还剩下一个月。在冬月下旬的空日诵戒时，应这样说：诸位具寿，冬末的一个半月已经过去，还剩下半个月。在春月上旬的望日诵戒时，应这样说：诸位具寿，冬季的两个月已经过去，没有剩余。同样，春季的时节也有四种诵戒的时间：春月上旬的空日，春月中旬的望日，春月中旬的空日，以及春月下旬的望日。其中，在春月上旬的空日诵戒时，应这样说：诸位具寿，春季的半个月已经过去，还剩下一个半月。在春月中旬的望日诵戒时，应这样说：诸位具寿，春季的一个月已经过去，还剩下一个月。在春月中旬的空日诵戒时，应这样说：诸位具寿，春季的一个半月已经过去，还剩下半个月。在春月下旬的望日诵戒时，应这样说：诸位具寿，春季的两个月已经过去，没有剩余。这些是在半月或十五日诵戒时，念诵各自解脱经的咒语。吉祥时诵戒，以及发生灾难时诵戒等，在非望日或晦日时，在之前所说的咒语之上，还要说出第一个月或第二个月的月亮的上弦或下弦已经过去的日期，以及还剩下多少，例如：
English
There are four seasons for recitation: the empty day of the middle winter month, the full moon day of the last winter month, the empty day of the last winter month, and the full moon day of the first spring month. Among them, when reciting the Pratimoksha on the empty day of the middle winter month, one should say: 'Venerable ones, half of the winter months have passed, and one and a half months remain.' When reciting on the full moon day of the last winter month, one should say: 'Venerable ones, one month of the late winter has passed, and one month remains.' When reciting on the empty day of the last winter month, one should say: 'Venerable ones, one and a half months of the late winter have passed, and half a month remains.' When reciting on the full moon day of the first spring month, one should say: 'Venerable ones, two months of winter have passed, and nothing remains.' Similarly, there are also four times for reciting the Uposatha during the spring season: the empty day of the first spring month, the full moon day of the middle spring month, the empty day of the middle spring month, and the full moon day of the last spring month. Among them, when reciting on the empty day of the first spring month, one should say: 'Venerable ones, half of the spring months have passed, and one and a half months remain.' When reciting on the full moon day of the middle spring month, one should say: 'Venerable ones, one month of spring has passed, and one month remains.' When reciting on the empty day of the middle spring month, one should say: 'Venerable ones, one and a half months of spring have passed, and half a month remains.' When reciting on the full moon day of the last spring month, one should say: 'Venerable ones, two months of spring have passed, and nothing remains.' These are the mantras for reciting the Sutra of Individual Liberation, recited every half month or on the fifteenth day. When reciting the Uposatha for auspiciousness, or when reciting the Uposatha at times of calamity, etc., when it is not a full moon or new moon day, in addition to the mantras mentioned earlier, one should also state the number of days that have passed in the waxing or waning phase of the first or second month, and how many remain, for example:
Tibetan
་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་སོ་ག་རྣམས་ཀྱི་ཟླ་བ་དང་པོའི་མར་གྱི་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ནི་འདས་སོ། །ཟླ་བ་གཅིག་དང་ཞག་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཚེའི་དུས་ལས་འདས་པ་སེམས་ལ་གཞག་པར་བྱ་བ་དང༌། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་ཞིང་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་དང༌། གསོ་སྦྱོང་གི་ཉི་མ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་བརྩི་བ་ནི་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་ཟླ་བ་ངོ་རེ་ཞིང་སྨྱིག་མའི་ཐུར་མ་བཅོ་ལྔ་སྐུད་པ་ལ་བརྒྱུས་པ་ཉིན་རེ་བགྲངས་པས་བགྲང་ཞིང༌། དགེ་སྐོས་ཀྱིས་གནས་བརྟན་ལ་བརྟགས་ལ་དགེ་འདུན་ལ་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཟླ་བ་ཤོལ་དོར་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་དོར་རོ། །རྒྱུ་སྐར་ནི་སྐར་མཁན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་དང་མངོན་པར་འོང་ཞིང་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡང་འཇིག་པར་འགྱུར་བས་ཚེ་དང་ལྡན་དག་གིས་བག་ཡོད་ པར་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཀྱང་འཁོར་བས་སྐྱོ་བར་བྱ་ཞིང་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འདིར་འཁོར་བས་སྐྱོ་བར་བྱ་ཞིང་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའི། རྒྱུ་ཅིའི་ཕྱིར་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་མངོན་པར་འོང་བ་དང་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡང་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཤེ་ན། ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ཏེ། ལུས་དང༌། གནས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལ་ལུས་ཀྱིས་ནི་ལུས་སྦྱོར་བཟོད་པ་དང༌། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྒྲུབས་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒ་བ་དང༌། འཆི་བ་མངོན་པར་འོང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལུས་སྦྱོར་མི་བཟོད་པ་དང༌། རྒྱུན་ཆད་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གཞན་དག་དང་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་དག་ཅིའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་པར་རྒ་ཤི་ཉི་ཚེ་སྨོས་ཤེ་ན། །ལང་ཚོ་དང་གསོན་པས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྒྲུབ་ཅིང༌། རྒ་བ་དང་འཆི་བས་དེ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྨོས་པས་གཞན་ཡང་ཞར་ལ་རིག་པར་བྱའོ། །གནས་ཀྱི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྟོན་པའི་བསྟན་
Chinese
具寿们，索嘎月（藏历四月）的第一个月的初一已经过去了。一个月零二十九天已经过去了，等等。说这些是为了精通世俗的说法，将生命的流逝铭记于心，对轮回感到厌倦并努力行善，以及为了完全了解斋戒日。计算这些的方法是，僧团的住持每月用十五根竹签串在绳子上，每天数一根，然后由维那师检查住持，并每天向僧团报告。闰月的删除是遵循国王的制度。星宿的知识应该遵循星算师的制度。具寿们，衰老和死亡即将到来，导师的教法也将毁灭，因此具寿们应该谨慎地进行瑜伽。通过这些话语，也应该对轮回感到厌倦并努力行善。那么，为什么在这里要对轮回感到厌倦并努力行善呢？为什么提到衰老和死亡即将到来，导师的教法也将毁灭呢？这是为了表明梵行的主要原因已经完全衰退。如此，梵行是通过两种方式来成就的：身体和处所。其中，通过身体来成就的是忍受身体的苦行，以及不间断地进行梵行。为了表明这些已经完全衰退，所以说“衰老和死亡即将到来”，这意味着不能忍受身体的苦行，以及间断地进行梵行，梵行将会完全衰退，这是按照顺序的。为什么没有提到其他的有支和忧伤等过患，而只提到了衰老和死亡呢？因为青春和生命能够成就梵行，而衰老和死亡会成为完全衰退的原因，所以提到了主要的原因，其他的也应该顺带了解。处所是如何呢？处所，指的是佛陀所开示的，成为梵行生起之地的处所。为了表明这些已经完全衰退，导师的教
English
Venerable ones, the first day of the waxing moon of the first month of Soga (the fourth month of the Tibetan calendar) has passed. One month and twenty-nine days have passed, and so on. These are said in order to be skilled in worldly terminology, to keep in mind the passing of time, to be weary of samsara and strive for virtue, and to fully understand the days of fasting. The method of counting these is that the abbot of the sangha counts each month by threading fifteen bamboo sticks on a string, counting one stick each day, and then the disciplinarian checks the abbot and reports to the sangha each day. The deletion of leap months is done according to the system of the king. Knowledge of the constellations should be known according to the system of the astrologer. Venerable ones, aging and death are imminent, and the teachings of the Teacher will also perish, so venerable ones should diligently engage in yoga. Through these words, one should also be weary of samsara and strive for virtue. So, why here should one be weary of samsara and strive for virtue? Why mention that aging and death are imminent, and that the teachings of the Teacher will also perish? This is to show that the main cause of pure conduct has completely declined. Thus, pure conduct is accomplished in two ways: body and place. Among these, what is accomplished through the body is enduring the asceticism of the body, and continuously engaging in pure conduct. To show that these have completely declined, it is said that "aging and death are imminent," which means that not being able to endure the asceticism of the body, and discontinuously engaging in pure conduct, pure conduct will completely decline, in that order. Why are other limbs of existence and faults such as sorrow not mentioned, but only aging and death are mentioned? Because youth and life can accomplish pure conduct, while aging and death will become the cause of complete decline, so the main cause is mentioned, and others should also be understood incidentally. How is it with the place? The place refers to the place that the Buddha taught as the place where pure conduct arises. To show that these have completely declined, the teachings of the Teacher