Tibetan
། །རྐྱེན་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པའོ། །ལྟུང་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་ཤིང་ཟར་མི་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སློང་ལྷ་སྦྱིན་ཀུན་དགའ་ར་བའི་མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་དགེ་སློང་མང་ཤིག་འདུས་ཤིང་ཟན་ཟ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་མཚན་མ་སྟོན་པས་དགེ་སློང་དག་འཕྱ་བ་སྙན་དུ་བདས་ནས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨད་དེ། འདུས་ཤིང་ཟར་མི་གནང་བར་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །ན་བ་དུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སླད་ཀྱིས་དགེ་སློང་མང་ཞིག་ན་ནས་སྨན་པ་ལ་དྲིས་ན་ཞལ་སུ་ས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཟོས་ན་ཕན་ནོ་ཞེས་ནས་ཉན་དུ་གསོལ་ཏོ། །ན་ན་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཟར་གནང་སྟེ་དགེ་སློང་ནད་པ་ཟ་གཅིག་གིས་མི་འཚོ་བའོ། །ལས་དུས་ནི་དགེ་སློང་དག་ཅིག་ཕྱག་དར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དག་བྱས་པས་ཆད་དེ་ཉལ་ཞིང་འདུག་པ་སྙན་དུ་བདས་ནས་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། ལས་མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ལས་བྱས་པའམ། ཆུང་དུ་ན་པའི་གནས་མ་ལ་ཙམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་པའོ། །ལམ་གྱི་དུས་ནི་དགེ་སློང་ཞིག་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ལས། དེ་དག་ལམ་གྱིས་ངལ་ཞིང་འགྲོ་མི་ནུས་པ་ལས་རྗེས་སུ་གནང་སྟེ། དཔག་ཚད་གཅིག་ཏུ་སོང་བའམ་དཔག་ཚད་ཕྱེད་ནས་སླར་འཁོར་བའོ། །གྲུར་ཞུགས་པ་ནི་ཆུ་འབྱམ་དུ་དོང་བས་འདུ་མི་ཁོམ་པས་དཔག་ཚད་ཕྱེད་དང་གཅིག་ཏུ་སོང་བའོ། །དུས་སྟོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་དུས་སྟོན་ཆེན་པོའི་འདུར་མི་ཁོམ་པས་སོ་སོར་བྱིན་པའོ། །དགེ་སྦྱོང་གི་ཟས་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སྟེ། ཀུན་དུ་ཆོས་ཟན་བྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལྟུང་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དུས་ནི་དེ་དག་དང་མཐུན་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལ་བྱའོ། །ཉེས་པ་ནི་མཚམས་ཀྱི་ནང་ལ་མཚམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་ཤེས་དང་ཐེ་ཚོམ་དུ་བཅས་ཏེ་ཟོས་ན་ལྟུང་བ་རེ་རེར་འགྱུར་རོ། །དགེ་འདུན་དུ་མ་ལགས་སམ་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པས་གྲངས་སུ་བསྐང་བ་ནི་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཤང་ཙེ་དང་ལན་ཚྭ་ཁ་གཟར་གང་ཙམ་ཡན་མན་བསྲེས་པའམ། ཡོན་བདག་གིས་སོ་སོའི་གནས་སུ་ཕུལ་བ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དུས་མ་ཡིན་པར་ཁ་ཟས་བཟར་མི་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དེའི་ཚེ་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུས་ཨུ་པཱ་ལི་ལ་སོགས་པ་གཞོན་ནུ་བཅུ་བདུན་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ད་དག་ཀྱང་སྔ་དྲོ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཞུགས་པ་དང་བུད་མེད་དག་གིས་མཐོང་ནས། ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་ཆེ་བཙས་མ་ཐག་སྟེ། ཁ་ལན་ཚས་དགང་ཞིང་ཁྲོན་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱང་མི་ཤེས་སམ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། དེ་དག་ཀྱང་སྐྱེངས་ནས་བདག་ཅག་ཟན་ཆད་པ་བླའི་འདི་ལྟ་བུའི་ཚིག་ངན་པ་ནི་མ་ཐོས་ཀྱང་རུང་ངོ་ཞེས་ནས། དེ་དག་ཀྱང་དེའི་ཉིན་མོ་ཟན་མ་ཟོས་ནས་ནུས་ཀྱི་བར་དུ་ནི་དགེ་བ་ལ་སྤྱོད། མ་ནུས་ནས་འཕྲེས་ཤིང་ཉལ་བ་བསྙེན་དགའ་བོས་མཐོང་ནས་ཁྱེད་ཅག་གཞན་གྱི་ཟས་ཟོས་ནས་དེ་ལྟར་ཉལ་བའི་རིགས་སམ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། ངེད་ཀྱིས་མ་ཟོས་སོ་ཞེས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་རྒྱས་པར་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཚེ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མི་དགའ་སྡེ་རྣམས་ཟས་སྐོམ་བསྡུས་ནས་ཛེ་ཏའི་ཚལ་དུ་དོང་བ་བཅུ་བདུན་སྡེས་མཐོང་སྟེ། ཟས་སྐོམ་སྦྱིན་ན་བསོད་ནམས་སུ་འགྱུར་བ་དག་སྨྲས་པ་དང༌། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅུ་བདུན་སྡེ་ལ་ཟས་སྐོམ་བྱིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཟས་སྐོམ་ཟོས་ནས་འགྲངས་ཏེ། གཉིས་གཉིས་གསུམ་གསུམ་དུ་བཅད་དེ་ཁ་ཏོན་འདོན་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། བསྙེན་དགའ་བོས་མཐོང་སྟེ། ཁྱེད་ཅག་ད་ཅི་ནི་ཉལ་ན་ད་ནི་བརྩོན་པ་ལ་ཞུགས་སམ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། ཁ་ཟས་སྦྱིན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སྟེ་ཚེ་བྱིན་པ་དང་མདོག་བྱིན་པ་དང༌། སྟོབས་བྱིན་པ་དང༌། བདེ་བ་བྱིན་པ་དང༌། སྤོབས་པ་བྱིན་པ་སྟེ། བདག་ཅག་ཁྱིམ་བདག་ལ་ཁ་ཟས་བསླངས་ཏེ་ཟོས་སོ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། ཅི་ཁྱེད་དུས་ལས་འདས་པར་ཟན་ཟར་གནང་ངམ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། བདག་ཅག་དུས་སུ་ནི་ཟན་མ་རྙེད་དེ། ལྟོགས་ཏེ་འཆི་མི་ཕོད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་སྙན་དུ་བདས་ནས་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་སྨད་དེ། དུས་ཡོལ་ནས་ཟར་མི་གནང་བར་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་བདུན་སྡེ་སྟེ་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བའོ། །དུས་ཡོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གཉིས་ཏེ། ཉི་མ་ཕྱེད་ཡོལ་ཕན་ཆད་དང༌། སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་གྱི་བར་དུ་དུས་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །ན་བ་ནི་མ་གཏོགས་སོ། །ཟོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟའ་བ་ལྔ་དང༌། བཅའ་བ་ལྔ་མགྲིན་པར་མིང་པའོ། །དུས་ཡོལ་བ་ལ་ཡོལ་བར་འདུ་ཤེས་སམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དུས་མ་ཡོལ་བ་ལ་ཡོལ་བར་འདུ་ཤེས་སམ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་ འགྱུར་རོ། །ཁ་ཟས་ཞག་ལོན་པ་བཟར་མི་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གྲོང་ཁྱེར་དང་གྲོང་རྡལ་དག་ན་གནས་ཤིང་སྔ་དྲོ་ཟན་གྱི་ཕྱིར་བསོད་སྙོམ་ལ་འཇུག་གོ །བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཟན་གཤེར་བ་དང་སྐམ་པོ་རྙེད་ན་གཤེར་བ་ནི་འཕྲལ་དུ་ཟ། སྐམ་པོ་ནི་སྣོད་དུ་བཅུ་གནས། ནམ་ཆར་འབབ་ཅིང་རླུང་ལྡང་བ་དང༌། ནམ་རྨུས་པའི་ཚེ་ཆུའི་ནང་དུ་སྤངས་ཤིང
Chinese
缘，名为非他。堕罪如前。比丘于结界内聚集且不许食用之缘起为，在舍卫城时，彼时，比丘提婆达多于僧伽蓝结界内，众多比丘聚集且显示与食物不符之相，比丘们听到后诽谤，以多种方式责骂，制定了聚集且不许食用的学处。生病时，名为时者，后来众多比丘生病，问医生，说吃沙拉有益，故听闻禀告。生病时允许吃沙拉，因生病的比丘不能只靠一种食物维生。工作时，一些比丘做了扫帚和坛城等，疲惫而卧，听闻后允许。工作指做佛塔和僧团的工作，或小至在生病处做小坛城。道路时，一位比丘走在路上，他们因道路疲惫而不能行走，故允许。走了一由旬或半由旬后返回。乘船是指因水泛滥而无暇聚集，走了一由旬半。节日，名为时者，因无暇参加各自的盛大节日，故各自给予。净行食时，指在外道的坛城中出家，普遍给予宗教食物等。堕罪如前。时间与彼等相符，指允许。过失是，在结界内，以结界内的想法和怀疑而食用，则每个堕罪都会产生。僧团是否众多，或未受比丘戒者凑数，则会犯恶作罪。香菜和盐，无论多少混合，或施主在各自的地方供养，则无过失。非时食用之缘起为，在舍卫城时， 彼时，具寿目犍连子度优波离等十七位青年出家并授具足戒后，他们早晨去托钵时，被妇女们看到，惊叹道：哎呀，真稀奇，刚出生就用食物填满嘴巴。
English
The cause itself is called non-other. The transgression is as before. The reason for monks gathering within the boundary and not being allowed to eat is that when in Shravasti, at that time, the monk Devadatta gathered many monks within the boundary of the monastery and showed signs that were not in accordance with food, the monks heard and slandered, scolded in various ways, and established the precept of gathering and not being allowed to eat. When sick, it is called time, later many monks became ill and asked the doctor, who said that eating salad would be beneficial, so they heard and reported. When sick, they are allowed to eat salad, because sick monks cannot live on just one food. When working, some monks made brooms and mandalas, etc., and were tired and lying down, after hearing this, they were allowed. Work refers to doing the work of stupas and sanghas, or as small as making a small mandala in the place of illness. The time of the road is when a monk is on the road, and they are tired from the road and cannot walk, so they are allowed. They have gone one yojana or returned from half a yojana. Taking a boat means that because the water is flooding, there is no time to gather, and they have gone one and a half yojanas. Festivals, called time, are given separately because there is no time to participate in their respective grand festivals. The time of ascetic food refers to those who have left home in the mandalas of outsiders, and generally give religious food, etc. The transgression is as before. The time is in accordance with them, which means permission. The fault is that if one eats within the boundary with the idea and doubt of being within the boundary, then each transgression will occur. Whether the sangha is numerous, or those who have not received the bhikkhu vows make up the number, then an act of wrongdoing will be committed. Coriander and salt, no matter how much is mixed, or if the donor offers it in their respective places, then there is no fault. The reason for not allowing non-time eating is that when in Shravasti, At that time, the venerable Maudgalyayana ordained seventeen youths, including Upali, and gave them full ordination. When they went to beg for alms in the morning, they were seen by women who exclaimed: "Oh, how wonderful, they were just born and their mouths are filled with food."
Chinese
说：“进入粪坑也不知道吗？”他们也感到羞愧，心想：“我们宁愿没有听到‘断绝食物的下等人’这样难听的话。”他们那天没有吃饭，尽力行善，无力时就躺下睡觉。侍奉者高兴地看见了，说：“你们是吃了别人的食物才这样躺下的吗？”他们回答说：“我们没吃。”就把事情的经过详细说了。当时，城里的人们带着食物和饮料前往逝多林园，被十七群的人看见了，他们说：“布施食物和饮料会变成福德。”那些人也把食物和饮料布施给了十七群。他们吃饱喝足后，分成两人一组、三人一组地开始念诵。侍奉者高兴地看见了，说：“你们刚才还躺着，现在又开始精进了吗？”他们回答说：“布施食物有五种功德，即给予寿命、给予美色、给予力量、给予安乐、给予辩才。我们向施主乞讨食物吃了。”侍奉者说：“难道你们在非时食用食物吗？”他们回答说：“我们在正时找不到食物，又不能饿死。”侍奉者听了，用各种方式呵斥他们，并制定了不应在非时食用的戒律。所谓比丘，就是指十七群，以及其他与他们类似的人。所谓非时，是指两个时间，即日过中午之后，以及天亮之前，都称为非时。生病的情况除外。所谓吃，是指五种食物和五种饮料进入喉咙。如果认为非时是正时，或者心存疑惑而食用，就会犯堕罪。如果认为正时是非时，或者心存疑惑而食用，就会犯恶作。关于不应食用过夜食物的缘起是这样的：当时在舍卫城，有一位名叫黑色的比丘，他住在各个城市和村镇，每天早上为了食物而乞食。如果乞讨到稀的和干的食物，就立刻吃掉稀的，把干的储存在容器里。在下雨、刮风或起雾的时候，就把食物扔进水里。
English
They said, "Don't you even know when you're entering a cesspool?" Those monks were ashamed and thought, "We would rather not have heard such harsh words as 'lowly food-cutters.'" That day, they did not eat, and they practiced virtue as much as they could. When they were unable, they lay down to sleep. The attendant, delighted, saw them and said, "Are you the kind who lie down like this after eating others' food?" They replied, "We have not eaten." And they explained the situation in detail. At that time, the people of the city, the delighted groups, gathered food and drink and went to Jeta Grove. The seventeen groups saw them and said, "Giving food and drink will turn into merit." Those people also gave food and drink to the seventeen groups. After they had eaten and were full, they divided into groups of two or three and began to recite. The attendant, delighted, saw them and said, "Just now you were lying down, and now you are engaging in diligence?" They replied, "Giving food has five qualities: giving life, giving beauty, giving strength, giving happiness, and giving eloquence. We begged for food from householders and ate it." The attendant said, "Do you eat food at an improper time?" They replied, "We cannot find food at the proper time, and we cannot bear to starve to death." The attendant heard this, scolded them in various ways, and established the precept that they should not eat at an improper time. The term "bhikshu" refers to the seventeen groups and others like them. The term "improper time" refers to two times: after noon and before dawn, which are said to be improper times. Except when one is ill. The term "eating" refers to the five foods and five drinks entering the throat. If one thinks that an improper time is the proper time, or if one eats with doubt, one will commit a downfall. If one thinks that the proper time is the improper time, or if one eats with doubt, one will commit a misdeed. The basis for the discussion of not eating stale food is as follows: At that time, in Shravasti, there was a bhikshu named Black, who lived in various cities and towns and went begging for food in the morning. If he found wet and dry food while begging, he would eat the wet food immediately and store the dry food in a container. When it rained, the wind blew, or it was foggy, he would throw the food into the water.