Tibetan
སོ་སོར་ཐར་པའི་བཤད་པ་རྣམས་མི་བརྗེད་དྲན་བྱེད་ཙམ་དུ་བྲིས་པ། སོ་སོར་ཐར་པའི་བཤད་པ་རྣམས་མི་བརྗེད་དྲན་བྱེད་ཙམ་དུ་བྲིས་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སོ་སོར་ཐར་པའི་བཤད་པ་རྣམས་མི་བརྗེད་དྲན་བྱེད་ཙམ་དུ་བྲིས་པ། ཡང་སོ་སོར་ཐར་པ་བཤད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། ལོག་པའི་ངང་ཚུལ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་དག་པའི་ངང་ཚུལ་རྒྱས་ཤིང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །དེ་ལ་སྔོན་གྱི་གཏམ་རྒྱུད་མདོ་ཙམ་ཞིག་སྨོས་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ནས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འཇིག་རྟེན་དུ་ལན་བཅུ་གཉིས་བསྐོར་ཏེ་གཞག་པའི་ཆེ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་དང་འཕན་མ་བྱུང་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་དག་པས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གནས་བཅས་པ་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་འདུལ་བ་བཤད་ཅིང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤང་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐབས་དང་གཉེན་པོ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་མི་བྱ་སྟེ། །དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ རྫོགས་པར་བྱ། །རང་གི་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་འདུལ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པའོ། །ལུས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལེགས་པ་སྟེ། །ངག་གི་ཡང་ནི་སྡོམ་པ་ལེགས། །ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པའང་ལེགས་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་སྡོམ་པའི་དགེ་སློང་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ལས་རབ་ཏུ་འགྲོལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ཐར་པའི་མཐུག་ནས་འབྱུང་བའི་ཤློ་ཀ་གསུམ་པོ་དེ་ད་ལྟར་གྱི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་འདྲ་བར་གནས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྒྲུབ། སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ནས་ལོ་བཅུ་གསུམ་དུ་སོགས་པ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རྨ་ཕྱུང་སྟེ། ཕས་ཕམ་པ་ལ་སོགས་ཏེ་ལྟུང་བའི་རིགས་ལྔ་ཡང་དང་པོ་ཁོ་ནར་བྱུང་ངོ༌། །ད་ལྟར་བ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འདུལ་བ་རྨ་མེད་པ་ལ་རྨ་བྱུང་སྟེ། སྐྱོན་དང་འཕན་ཐམས་ཅད་དུ་གྱུར་ནས། ཡང་དགེ་སློང་གང་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཤིག་སྤྱད་ཅིང་བྱས་ན་ཉེས་པ་འདིར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པའི་གནས་བཅས་སོ། །འདི་བསླབ་པའི་གནས་བཅས་ཀྱང༌། དེ་དག་ཙམ་ན་དགེ་སློང་དག་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཆེ་ཞིང་དབང་པོ་རྣོ་བས་ཆོས་ཅི་དང་ཅི་བཤད་པ་ཡང་ཡིད་ལ་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡི་གེར་ བྲིས་ཤིང་བག་བག་ལ་གླན་པ་མེད་དོ། །ཕྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྩྭ་མཆོག་གི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལྔ་བརྒྱ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ངའི་འདུལ་བ་འདི་ཅི་ནས་ཀྱང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་དང༌། ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་ཏེ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་ཐོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངས་སྔོན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་ཅིང་བསླབ་པའི་གནས་བཅས་པ་དེ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་གཞུང་དུ་ཡི་གེར་བྲིས་ཏེ་ཞོག་ཅིག་ཅེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཉན་ཐོས་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་འདུས་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་གཞུང་དུ་ཡི་གེར་བྲིས་ཏེ་གཞག་གོ །ཡུ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་སྔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་འཆད་ཅིང་སྟོན་པ་མཛད་པའི་ཚེ་ཞབས་ཀྱིས་བཅགས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཡུལ་ཡང་གྲངས་མ་མཆིས་པ་ཞིག་ཡོད་ན། རྩྭ་མཆོག་གི་གྲོང་ཁྱེར་ཁོ་ནར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བསྟན་པ་ཡང་དགོས་པའི་དབང་འགའ་ཞིག་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་ཁ་ཅིག་དཔྱོད་ཀྱང་སྲིད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་དང་ལྡན་པར་མཛད་པས་ན་འདིར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བསྟན་པ་ཡང་ཡུལ་དེ་ན་གྱད་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཤ་སྟག་གནས་གནས་པས་ཕྱིའི་མུ་སྟེགས་མ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གདུང་ཤ་རི་རམ་ཆུད་མི་གསན་ཅིང་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དེ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཤ་རི་རམ་མཉམ་པར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཐོབ་པ་དང༌། བསོད་ནམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་མཆོད་རྟེན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བར་དགོངས་ནས་ཡུལ་དེར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བསྟན་ཏོ། །འདུལ་བ་སྡུད་པར་མཛད་པ་ནི་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་མཆིས་ཏེ་སྡུད་པའི་ཕུག་ཆེན་པོའི་རིའི་སྒོར་ཕྱིན་པ་ན་ཉན་ཐོས་ལ་གྱི་ནང་དུ་མ་ཆུད་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་བསམས་པ། སྔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞལ་བཞུགས་པའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་མང་དུ་ཐོས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ཞིང་ཐོས་པ་འཛིན་པའི་མཆོག་ཉེ་གནས་བགྱིད་ཅིང་ཞ་འབྲིང་ན་རྟག་ཏུ་བསྙེན་བཀུར་བགྱིད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་ཉན་ཐོས་དེ་དག་གི་ནང་དུ་ཡང་བདག་གིས་མ་ཆུད་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་སྙམ་དུ་མི་དགའ་ཞིང་ངོ་མཚར་ཆེའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས་མི་ མི་དགའ་ཞིང་སླར་ལོག་ནས་རང་གི་གནས་སུ་ཕྱིན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རྩེ་གཅིག་པར་ཞུགས་ཏེ། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །གཟོད་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དེ་དག་སྡུད
Chinese
为了不忘记，仅将别解脱的讲解写下来。 为了不忘记，仅将别解脱的讲解写下来。 向文殊童子致敬！为了不忘记，仅将别解脱的讲解写下来。 还有，讲解别解脱也是为了两种原因：为了舍弃错误的行相，以及为了弘扬和展示正确的行相而讲解。 关于此，略微讲述一下以前的故事： 佛陀世尊现证菩提后，在世间转法轮十二次，在这十二年间，如来佛的眷属声闻比丘僧团在戒律方面没有出现过失和损害，因为戒律完全清净，所以也没有制定任何关于调伏的学处。 当时，只是向比丘们讲述调伏，以及修行善法，舍弃罪恶不善之法的法门和对治方法，即： 诸恶莫作， 众善奉行， 自净其意， 是诸佛教。 身之律仪是善， 语之律仪亦是善， 意之律仪亦是善， 一切律仪之比丘， 解脱一切诸痛苦。 等等，这三句偈颂是从别解脱的篇章中出现的，与现在的别解脱相同。 当时，比丘们也修行善法，舍弃罪恶之法。 之后，在十三年等时间里，声闻比丘僧团的戒律出现了瑕疵，最初出现了波罗夷等五种堕罪。 现在，世尊也为没有瑕疵的调伏出现了瑕疵，变成了所有的过失和损害，世尊因此制定了调伏的学处，即如果比丘修行和做了这样的法，就会犯这样的罪过。 即使制定了这个学处，当时的那些比丘们也因为福德大、根器敏锐，所以无论讲什么法，都只是记住而已。 写成文字
English
Having written down the explanations of Pratimoksha only to remember them. Having written down the explanations of Pratimoksha only to remember them. Homage to youthful Manjushri! Having written down the explanations of Pratimoksha only to remember them. Furthermore, explaining Pratimoksha is also for two reasons: to abandon the wrong aspects, and to expand and show the correct aspects. Regarding this, let me briefly tell a story from the past: After the Buddha, the Bhagavan, attained complete enlightenment, he turned the wheel of Dharma twelve times in the world. For twelve years, the retinue of the Tathagata, the Sangha of Shravaka Bhikshus, did not have any faults or harms in terms of discipline. Because the discipline was completely pure, there were no precepts established for training in the Vinaya. At that time, the Dharma methods and antidotes were taught to the monks, such as practicing virtuous dharmas and abandoning sinful, non-virtuous dharmas, namely: Do no evil, practice all good, Purify your mind, This is the teaching of the Buddhas. Discipline of the body is good, discipline of speech is also good, discipline of mind is also good, the Bhikshu who is disciplined in everything, is completely liberated from all sufferings. Etc., these three verses that appear from the text of Pratimoksha remain the same as the current Pratimoksha. At that time, the monks also practiced virtuous dharmas and abandoned sinful dharmas. Then, after thirteen years, the Sangha of Shravakas developed flaws in their discipline. The five types of offenses, such as Parajika, occurred for the first time. Now, the Bhagavan also saw flaws in the flawless Vinaya, and it became all faults and harms. Therefore, the Bhagavan established the precepts of training in the Vinaya, that is, if a monk practices and does such a Dharma, he will commit such an offense. Even though these precepts were established, at that time, the monks were so meritorious and sharp-witted that they could remember whatever Dharma was taught. Written in words.
Chinese
因此，没有必要遮掩。后来，如来在拘尸那揭罗城涅槃时，对五百声闻圣者说：“为了我的律能够长久住世，并且利益天、人等未来众生，我先前所说和所立的学处，要如实无误地写成文字记录下来。”世尊如此说道。那五百声闻聚集起来，如他所说的那样，将律写成文字记录下来。既然在有榆树的地方等等，以前如来宣讲和开示佛法时，用足迹踩过并加持过的国土也有无数个，那么，仅仅在拘尸那揭罗城示现涅槃，是否有什么必要的理由呢？有些人可能会这样思考。因为他做了与如来意旨相符的事情，所以在此示现涅槃，也是因为那个地方住着许多力大无比的人，为了不让外道不信者们夺走世尊的舍利，并且为了让住在那大城市里的众多人们都能平等地获得舍利，让所有人都获得福德，福德增长，并且被视为应供奉的佛塔，所以才考虑到在那个地方示现涅槃。整理律藏的是圣者阿难陀，当他到达整理之大洞的山门时，没有进入声闻众中，阿难陀心想：“以前如来在世的时候，我也多闻，具有智慧，是持经第一的近侍，并且在中等年龄时经常承侍，如来涅槃后不久，我也没能进入那些声闻众中，难道我犯了什么过错吗？”心中不悦，觉得非常奇怪，于是心怀不悦地返回自己的住所，然后一心一意地进入禅定。通过禅修，舍弃了应该舍弃的烦恼障，现证了阿罗汉果。之后，那些声闻圣者聚集
English
Therefore, there is no need to conceal anything. Later, when the Tathagata passed into Nirvana in the city of Kushinagar, he instructed the five hundred noble Shravakas: "In order for my Vinaya to abide for a long time, and to benefit many beings in the future, including gods and humans, write down in texts, without error, what I have previously spoken and established as the precepts." Thus spoke the Bhagavan. Those five hundred Shravakas gathered together and, as he had said, wrote down the Vinaya in texts. Since there were countless lands, such as the place with elm trees, where the Tathagata had previously preached and taught the Dharma, where he had stepped with his feet and blessed, is there any necessary reason why he only manifested Nirvana in the city of Kushinagar? Some might ponder this. Because he acted in accordance with the Tathagata's intention, he manifested Nirvana here, also because that place was inhabited by many people with great strength, so that the non-believing outsiders would not steal the relics of the Bhagavan, and so that all the many people living in that great city could equally obtain the relics, so that all would gain merit, merit would increase, and it would be regarded as a stupa to be venerated, he considered manifesting Nirvana in that place. The one who compiled the Vinaya was the noble Ananda, and when he arrived at the gate of the great cave of compilation, he did not enter among the Shravakas. Ananda thought, "When the Tathagata was alive, I was also very learned, possessed wisdom, was the foremost of those who held the scriptures, and often served him in my middle age. It has not been long since the Tathagata passed into Nirvana, and yet I have not been able to enter among those Shravakas. Have I committed some fault?" He was displeased and felt it was very strange, so he returned to his own dwelling with displeasure, and then entered into Samadhi with one-pointed concentration. Through meditation, he abandoned the obscurations of afflictions that were to be abandoned, and directly realized the state of Arhat. Afterwards, those noble Shravakas gathered.