Tibetan
་དང་མི་ལྡན་ཏ་ཆོས་གོས་ཀྱང་མེད་དོ། །དགེ་སློང་མ་དེས་ཀྱང་བདག་ནི་རྙེད་པ་ཆུང་སྟེ་ཆོས་གོས་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། དགེ་སློང་དེས་ཀྱང་ཆོས་གོས་སྦྱར་མ་དམར་སེར་ཞིག་དགེ་སློང་མ་དེ་ལ་བྱིན་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་རྣམས་དང་ཡུལ་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པའི་ཚེ་འཁོར་གྱི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་སླར་གཟིགས་ནས་དགེ་སློང་དེ་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་ཉི་ཚེ་དང་འོང་བར་གཟིགས་ནས་ཅི་འདིའི་དབྱར་འདི་ན་གནས་པའི་ཚེ་དགེ་སློང་རྣམས་རྙེད་པ་མེད་དམ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། བཙུན་པ་མཆིས་སོ། །ཞེས་ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་ཏེ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་འདི་གོས་བྱར་མ་མེད། དགེ་སློང་མ་སྔོན་གྱི་ཆུང་མ་རྙེད་པ་ལ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། ཅི་གཉེན་མ་ཡིན་པའི་དགེ་སློང་མ་ལ་བྱིན་ཞིང་ཕས་ཀྱང་ལེན་ཏམ། སྩལ་ཞིང་ལེན་ཏོ་ཞེས་གསོལ་པ་དང༌། གཉེན་མ་ཡིན་པའི་དགེ་སློང་མ་ལ་སྦྱིན་དུ་མ་གནང་བར་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འདི་ལ་ཞུགས་པ་སྟེ། རྒན་ཞུགས་སོ། །གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་མའི་ཟུང་བདུན་རྒྱུད་ཚུན་ཆད་དོ། །དགེ་སློང་མ་ནི་ཆོས་འདི་ལ་ཞུགས་པའོ། །གོས་ནི་རྒྱུ་རྣམ་བདུན་ནོ། །སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་དུ་བྱིན་པའོ། །ལྟུང་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཉེས་པ་ནི་གཉེན་མ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་དང་ཐེ་ཚོམ་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡིན་ པ་ལ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ན་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །གོས་རྐུན་པོས་ཁྱེར་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ན་བྱིན་པ་ན་རིན་འོག་ཏུ་བྱིན་པ་དང༌། ཆོས་ལེགས་པར་བཤད་པ་ལ་བྱིན་པ་དང༌། དགེ་སློང་མའི་དགེ་འདུན་ལ་སྤྱིར་བྱིན་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །གཉེན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གོས་བྱེད་དུ་མི་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སློང་མ་སྦེད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་གོས་ལྔ་ཆར་ངན་ཏེ་རས་ཤིག་བཙལ་ཏེ་རྙེད་པ་དང༌། བཙུན་པ་འཆར་བ་ལ་དྲུག་ཏུ་བཅོལ་བ་དང༌། འཆར་བས་བསམས་པ་མ་དྲུབས་ན་ནི་མོ་ཡང་གོས་ཀྱང་མེད་དགེ་བའི་བར་ཆད་དུ་ཡང་གྱུར་པའི་སྟེང་དུ་ཁ་ཟེར། དྲུབས་ན་ནི་སླན་ཆད་ཀྱང་བཅུ་བདུན་སྡེ་དང་ཀུན་འཆོལ་ཞིང་འོང་གིས་ཐབས་ཤིག་བྱའོ་སྙམ་ནས། སླད་ཀྱིས་དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཀྱང་འོངས་ཏེ། གོས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་ཚོན་སྣ་ལྔའི་སྐུད་པས་སྔོན་འཆར་བ་དང་སྦེད་མ་གཉིས་གཅིག་གི་མགུལ་ནས་གཅིག་འཁྱུད་ཅིང་འདུག་པ་དྲུབས་ནས་བལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་མ་རྣམས་ལ་བསྐུར་རོ། །སླད
Chinese
也没有衣服。那位比丘尼也说：我所得甚少，也没有衣服。那位比丘也把一件红黄色的缝缀衣服给了那位比丘尼。之后，如来与眷属们在各地游化时，回头看了看眷属中的声闻们，看到那位比丘穿着简陋的上衣和下衣，于是说：难道今年夏天住在这里的比丘们没有所得吗？尊者，是的。具寿阿难陀回答说。那么，为什么这位比丘没有缝缀的衣服呢？他说：他把所得的给了以前的妻子比丘尼。是否可以把衣服给非亲属的比丘尼，并且接受呢？回答说：可以给，也可以接受。佛陀制定了戒律，不允许把衣服给非亲属的比丘尼。再次，所谓比丘，就是进入此法者，即长老。所谓亲属，就是父母七代以内的亲属。比丘尼，就是进入此法者。衣服，就是七种材料。给予，就是永久地给予。堕罪，如前。如果明知不是亲属，却认为是，或者怀疑，就会犯堕罪。如果明明是亲属，却认为不是，或者怀疑，就会犯轻罪。如果衣服被盗贼偷走，或者在受具足戒时给予，或者在赎价后给予，或者为了宣讲正法而给予，或者普遍地给予比丘尼僧团，则没有堕罪。不允许为非亲属制作衣服的缘起是：在舍卫城。当时，一位名叫斯贝玛的比丘尼，五件衣服都很破旧，于是寻找布料，找到了。她委托六群比丘缝制。六群比丘心想：如果不缝制，她既没有衣服，又会成为修行的障碍，还会挨骂。如果缝制，以后也会和十七群比丘以及所有游荡者混在一起，得想个办法。后来，六群比丘也来了。他们在衣服的中间，用五种颜色的线，缝制了先前缝制者和斯贝玛二人互相搂抱在一起的样子，然后像观看一样，把衣服送给了比丘尼们。后来
English
and had no robes either. That bhikkhuni also said, "I have little gain and no robes either." That bhikkhu then gave a reddish-yellow patchwork robe to that bhikkhuni. After that, when the Thus-Gone-One was traveling with his retinue in various places, he looked back at the hearers in his retinue and saw that bhikkhu coming with only a simple upper and lower garment, and said, "Do the bhikkhus not have any gains while staying here this summer?" Venerable one, yes. The Venerable Ānanda replied. "Then why does this bhikkhu not have a patchwork robe?" He said, "He gave the gains to the bhikkhuni who was his former wife." Is it permissible to give to a bhikkhuni who is not a relative and also to receive? He replied, "It is permissible to give and also to receive." The Buddha established the training, forbidding giving to a bhikkhuni who is not a relative. Again, a bhikkhu is one who has entered this Dharma, that is, an elder. A relative is one within seven generations of parents. A bhikkhuni is one who has entered this Dharma. A robe is one of the seven materials. Giving is giving permanently. A downfall is as before. An offense occurs if one thinks that someone who is not a relative is one, or if one is in doubt. If one thinks that someone who is a relative is not, or if one is in doubt, one commits a misdeed. There is no downfall if a robe is stolen by thieves, or if it is given at the time of ordination, or if it is given after redemption, or if it is given for teaching the Dharma well, or if it is given generally to the bhikkhuni sangha. The basis for not allowing the making of robes for non-relatives is as follows: It was in Śrāvastī. At that time, a bhikkhuni named Sbedma had five robes that were all worn out, so she searched for cloth and found it. She entrusted it to the group of six bhikkhus to sew. The group of six bhikkhus thought, "If we don't sew it, she will have no robes and it will be an obstacle to her practice, and she will be scolded. If we sew it, she will later mingle with the group of seventeen and all the wanderers, so we must find a way." Later, the group of six also came. In the middle of the robe, they sewed with threads of five colors a picture of the former sewer and Sbedma embracing each other, and then, as if watching, they sent the robe to the bhikkhunis. Later
Tibetan
་ཀྱིས་དགེ་སློང་མ་དག་གིས་བལྟས་ན་དེ་ལྟར་འདུག་པ་མཐོང་ནས། ཨ་ལ་ལ་ཕུ་ནུ་མོ་ཞེས་གད་མོས་བཏབ་ནས་འཆར་བ་སྤེད་མ་གཉིས་རིང་ཞིག་ལོན་ན་དག་དོད་ཕྲད་དོ་ཞེས་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་བྱས་པ་དང༌། དྲུག་སྡེ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ངན་ལེན་སྤྱོད་པས་འདི་འདྲའོ་ཞེས་འཕྱ་བ་སྙན་དུ་བདས་ནས་རྣམ་གྲངས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་སྨད་དེ་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆར་བ་སྟེ། གཞན་ཡང་དགེ་སློང་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གོས་དང་བལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། །བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དྲུབ་པའོ། །གཉེན་མ་ཡིན་པ་ལ་འདུ་ཤེས་དང་ཐེ་ཚོམ་བཞིན་དུ་བྱས་ན་ལྟུང་བ་རེ་རེར་འགྱུར་རོ། །གཉེན་མ་ཡིན་པ་ལ་མ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་དང་ཐེ་ཚོམ་ན་ཡང་ཉེས་བྱས་རེ་རེར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་མའི་འགྲོན་མང་པོ་དང་འགྲོགས་ཤིང་ལམ་དུ་འགྲོར་མི་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་དྲུག་སྡེ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསམས་པ་དོན་ཉུང་བའི་དགེ་སློང་རྣམས་ནི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ན་ཡང་རྙེད་པ་མང་དུ་རྙེད་ཅིང་འོང་ན་བདག་ཅག་ནི་ཁྲོན་པའི་སྦལ་བུ་བཞིན་དུ་གར་ཡང་མ་ཕྱིན་ཅིང་རྙེད་པ་ཉུང་ན་བདག་ཅག་རྙེད་པ་སྒྲུབ་ཅིང་ལྗོངས་རྒྱུར་འདོང་ན་བདག་ཅག་གི་སྲིད་མོ་བཅུ་གཉིས་སྡེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་དང༌། ཁྱེད་དོང་ན་ནི་བདག་གི་ ཡུལ་དང་གཙུག་ལག་ཁང་དང་ཆོས་སྟོན་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་དུས་ནས། འོ་ན་ཆེ་ཞེ་ཁྱེད་ཅག་ཀྱང་འདོང་ངོ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་མི་གནང་བ་སྙམ་མོ་ཞེས་སྨྲས་ན། དྲུག་སྡེ་པོས་ནམ་གང་དུ་ཇི་སྐད་དུ་མ་གནང་ཞེས་ནས་འཐམས་ཏེ། དྲུག་སྡེ་པོའི་བརྒྱགས་དང་གཡར་སུས་སྦྱོར་དུ་བཅུག་ནས་བརྒྱགས་སྔ་མ་ནི་གཡར་སུས་དང་དྲོ་ཟན་དུ་ཟད་པར་བྱས་ཏེ་སོང་ནས། ཕོས་མོས་རྒན་གཞོན་སྤེལ་ཏ་དོང་བ་དང༌། སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདི་ནི་འདིའི་ཆུང་མ་འདི་ནི་འདིའི་ཁྱོའོ་ཞེས་གཞན་གྱིས་དཔྱས་ན་དེ་དག་ན་རེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ནས་དེ་དག་གི་ཟླ་ལ་དགེ་སློང་རྒན་ཞུགས་ཤིག་སོང་བ་ཡང་དེ་དག་མ་རངས་ནས་ཕྱིར་ལོག་པར་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་གཏམ་བྱས་པ་དང༌། སྙན་དུ་བདས་ཏེ་དགེ་སློང་མའི་འགྲོན་པ་དང་འགྲོར་མི་གནང་བར་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །དུས་ལ་བབ་པ་མ་གཏོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་མ་གཅིག་མཉན་དུ་ཡོད་པར་འགྲོ་བ་ན་གྲོགས་མེད་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བསྡད་ན་དགེ་སློང་དག་ཀྱང་འགྲོགས་སུ་མ་བཏུབ་ནས་དགེ་སློང་མ་རྣམས་བཅོམ་པ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་རྐྱེན་ནི་རྗེས་སུ་གནང་ངོ༌། །དེས
Chinese
看到那些比丘尼那样，（人们）就嘲笑说：“啊呀呀，姐妹俩的阴门如果长长了，就正好相配了。”他们还对乔达弥（སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་，梵文：Prajāpatī，梵文罗马拟音：Prajāpatī，字面意思：众生主母）这样做。六群比丘们因为天性喜欢恶劣行为，所以才这样，他们听到这些嘲笑，就用各种方式进行诽谤，并因此制定了戒律。所谓比丘，就是指阴门。另外，所谓比丘尼，以及衣服和羊毛，都和前面一样。所谓“做”，就是指缝纫。如果对比丘尼生起非亲想或怀疑，每次都会犯堕罪。如果对比丘尼生起非亲想或怀疑，每次都会犯恶作罪。关于不允许比丘尼与众多旅伴同行，以及在路上行走的故事，发生在舍卫城（མཉན་དུ་ཡོད་པ་，梵文：Śrāvastī，梵文罗马拟音：Śrāvastī，字面意思：声闻城）的时候。当时，六群比丘们心想：那些少事的比丘们，即使出行或返回，也能获得很多供养，而我们就像井底之蛙一样，哪里也去不了，获得的供养也很少。如果我们去化缘游方，我们的十二个侍女也这样做。如果你们走了，我的村庄、寺庙和说法者就没有了。于是他们说：“那么，你们也走吧。”当他们说“这样不好吧”的时候，六群比丘就纠缠着说：“什么时候、什么地方不允许了？”六群比丘让别人准备干粮和借贷，结果干粮在借贷和早餐中就用完了，然后他们就出发了。男男女女、老老少少混杂着走。人们指指点点地说：“这是他的妻子，这是她的丈夫。”那些人就说：“是的，是的。”结果，一个年长的比丘也加入了他们的队伍，那些人很不高兴，那个比丘就回来了，并把那些话告诉了那些比丘。他们听到了这些，就制定了不允许比丘尼与旅伴同行的戒律。所谓“除非有紧急情况”，是指一个比丘尼在舍卫城，因为没有同伴，如果和比丘们一起住，比丘们也不愿意同行，所以比丘尼们就被迫还俗了，因此允许了这种情况。
English
Seeing the nuns like that, (people) ridiculed them, saying, "Oh my, if the vaginas of the sisters grow long, they will match perfectly." They also did this to Gautami (སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་, Sanskrit: Prajāpatī, Romanized Sanskrit: Prajāpatī, literal meaning: Mother of all beings). The group of six monks, because of their nature of liking bad behavior, are like this, they heard these ridicules, they slandered in various ways, and therefore established the precepts. The so-called bhikkhu refers to the vagina. In addition, the so-called bhikkhuni, and clothes and wool, are the same as before. The so-called "doing" refers to sewing. If a non-relative thought or doubt arises towards a bhikkhuni, each time a downfall is committed. If a non-relative thought or doubt arises towards a bhikkhuni, each time a misdeed is committed. The story about not allowing bhikkhunis to travel with many companions, and walking on the road, happened when they were in Shravasti (མཉན་དུ་ཡོད་པ་, Sanskrit: Śrāvastī, Romanized Sanskrit: Śrāvastī, literal meaning: City of Hearing). At that time, the group of six monks thought: those monks who have few affairs, even if they travel or return, can get a lot of offerings, but we are like frogs in a well, we can't go anywhere, and the offerings we get are very few. If we go to alms and travel, our twelve maids will also do the same. If you leave, my village, temple and preacher will be gone. So they said, "Then, you go too." When they said, "It's not good to do this," the group of six monks entangled and said, "When and where is it not allowed?" The group of six monks asked others to prepare dry food and loans, and as a result, the dry food was used up in loans and breakfast, and then they set off. Men and women, old and young, walked together in a mixed way. People pointed and said, "This is his wife, this is her husband." Those people said, "Yes, yes." As a result, an elderly monk also joined their team, those people were very unhappy, and that monk returned, and told those words to those monks. They heard these, and established the precept of not allowing bhikkhunis to travel with companions. The so-called "unless there is an emergency" refers to a bhikkhuni in Shravasti, because she has no companions, if she lives with the monks, the monks are not willing to travel with her, so the bhikkhunis were forced to disrobe, so this situation was allowed.