Tibetan
་སེམས་སེམས་ཏེ་ནམ་ནངས་ནས་དུས་སར་ཕྱིན་པ་དང༌། དགེ་སློང་མེ་བཞི་སྐྱེས་ནི་དེའི་ཉིན་མོ་བསོད་སྙོམས་ལ་སོང་སོང་སྟེ་སླར་ལོག་པ་དང༌། བྲམ་ཟེ་དང་ཕྲད་ནས་ང་ནི་བརྗེད་དོ་ཞེས་བྱས་སོ། །ཕྱི་དེ་ཉིན་དུས་བྱས་པ་དང༌། དགེ་སློང་དེ་ཡང་དུས་དེར་མ་འོངས་ནས་གྲང་གཞན་ན་འགྲོ་བ་བྲམ་ཟེ་དེས་མཐོང་ནས། དགེ་སློང་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་འདིར་མི་འོང་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། དོན་དེ་གཅིག་པུར་ཟད་དམ། བདག་ནི་སྟོན་པ་དང༌། བླ་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་དགོས། ཁྱིམ་བདག་དང་བྲམ་ཟེ་ལྷགས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་བསྟན་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། བྲམ་ཟེས་ཁྱོད་ང་ལ་ཆེད་དུ་བསམས་ཏེ་ཐོ་འཚམས་སམ་ཅི་ཞེས་བྱས་པ་དང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། བྲམ་ཟེའི་བུ་དག་དགེ་སྦྱོང་དེ་དག་ནི་བཞིན་དུ་བརྫུན་ཟེར་རོ་ཞེས་མི་སྙན་པར་ཟེར་བ་སྙན་དུ་བདས་ནས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨད་ནས་འདུལ་བ་ལ་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །ཤེས་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟགས་པའོ། །བརྫུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། ཕས་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་དང་ལྷག་མར་འགྱུར་བ་དང༌། ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བ་དང༌། རྩ་བ་མེད་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང༌། ལྟ་བ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང༌། ཆོ་ག་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང༌། འཚོ་བ་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །ལྟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་བྱོལ་སོང་དང་ཡི་དགས་ངན་འགྲོ་ལོག་པར་བསྲེགས་པ་དང་བཙོ་བར་ལྟུང་བའོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་གི་འདུ་ཤེས་སྦས་ནས་མཐོང་ངོ༌། །དོགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ན་ལྟུང་བའོ། །དགེ་སློང་གིས་མིའི་སྐྱོན་ནས་འབོད་པའི་གླེང་གཞི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་དགེ་སློང་དྲུག་སྡེ་པོ་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ནས་འབོད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞར་བ་དང་རྐང་དོས་དང་གྱོལ་པོ་དང་སོར་མོ་འཇས་པ་དང༌། རྒུར་པོ་དང་ལྐོག་གློན་ཅན་དང༌། མཆུ་འཕྱང་དང་མགོ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ནས་བོས་པས་དགེ་སློང་དག་བག་འཁུམས་པ་དང༌། མི་སྤོབས་པ་དང༌། སྤ་གོང་བར་གྱུར་ནས་དགེ་བའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བས་སྙན་དུ་བདས་ནས། བཀས་དྲུག་སྡེ་ལ་རྨས་ན་མད་དོ་ཞེས་གསོལ་ནས། དགེ་སྦྱོང་གི་བྱ་བ་མ་ཡིན། རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨད་ནས་བསླབ་པ་བཅས་སོ། །ལྟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་སོང་གསུམ་དུ་ལྟུང་བར་བྱེད་པས་ན་ལྟུང་བའོ། །ལྟུང་བ་དེ་མ་བཤགས་ན་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས་ན་ལྟུང་བ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དགེ་སློང་གིས་མིའི་སྐྱོན་ནས་འབོད་པར་བསམས་ཏེ།
Chinese
心思心思，天亮后按时前往。比丘米瓦吉（Mewazhi）那天去乞食后返回，遇到一位婆罗门，（比丘）说：“我忘记了。”第二天约好了时间，那位比丘却没有按时来，婆罗门看到他在别处走动，就问：“比丘，你为什么不来这里？”难道这件事就这么算了？我需要侍奉导师和上师，还要为施主和聚集的婆罗门们讲法。”婆罗门问：“你是不是故意躲着我，爽约了？”（比丘）回答说：“正是如此。”婆罗门的儿子们听到后，不悦地说：“那些修行者真是厚颜无耻地说谎。”于是用各种方式责骂他，并制定了调伏的戒律。“知情”的意思是审查。“谎言”有九种：被判为失败、剩余、堕落、过失、无根、违犯戒律、邪见、违犯仪轨、邪命。堕落的意思是众生堕入地狱、畜生、饿鬼等恶趣，遭受烧煮之苦。如果比丘隐藏自己的想法，却说“我看到了，我怀疑”，那就是堕落。比丘因人的缺点而争吵的缘起是：世尊住在舍卫城时，六群比丘因别人的缺点而争吵，例如称呼别人为瞎子、瘸子、驼背、手指畸形、矮子、口吃、嘴唇下垂、大头等等。比丘们因此感到沮丧、不自在、羞愧，从而妨碍了善行。他们听到后禀告佛陀，佛陀责骂六群比丘说：“这不是修行者的行为，不合理。”于是用各种方式责骂他们，并制定了戒律。堕落的意思是堕入三种恶道，所以称为堕落。如果不忏悔这些堕落，就会遮蔽一切善法，所以称为堕落。比丘想到因人的缺点而争吵。
English
Thinking and thinking, going on time from dawn. The monk Mewazhi went for alms on that day and returned, met a Brahmin, and (the monk) said, "I forgot." The next day, they made an appointment, but that monk did not come on time. The Brahmin saw him walking elsewhere and asked, "Monk, why don't you come here?" Is that the end of the matter? I need to serve the teacher and the lama, and I also need to teach the Dharma to the patrons and the assembled Brahmins." The Brahmin asked, "Are you deliberately avoiding me and breaking the appointment?" (The monk) replied, "That's right." The Brahmin's sons heard this and said unhappily, "Those practitioners are shameless liars." So they scolded him in various ways and established the discipline of taming. "Knowing" means examining. "Lying" has nine aspects: being judged as defeated, remaining, falling, being at fault, being without root, entering into wrong conduct, entering into wrong views, entering into wrong rituals, and entering into wrong livelihood. Falling means that beings fall into hell, animals, hungry ghosts, and other evil destinies, and suffer the pain of burning and boiling. If a monk hides his thoughts but says, "I saw it, I doubt it," that is falling. The origin of the dispute between monks due to people's faults is: When the Blessed One was living in Shravasti, the six groups of monks quarreled because of other people's faults, such as calling others blind, lame, hunchbacked, deformed fingers, dwarfs, stuttering, drooping lips, big heads, and so on. The monks therefore felt depressed, uncomfortable, and ashamed, thus hindering good deeds. After hearing this, they reported to the Buddha, and the Buddha scolded the six groups of monks, saying, "This is not the behavior of a practitioner, it is unreasonable." So he scolded them in various ways and established the precepts. Falling means falling into the three evil paths, so it is called falling. If these falls are not repented, they will obscure all good dharmas, so it is called falling. The monk thought of arguing because of people's faults.