Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མའོ། །ཉོ་བ་དང་འཚོང་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའོ། །སྤང་བའི་ལྟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་དངོས་པོ་སྤངས་ནས་ལྟུང་བ་བཤགས་པར་བྱའོ། །ལྟུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་གིས་ཁེའི་ཕྱིར་འཚོང༌། ཁེའི་ཕྱིར་ཉོན་ཉོ་བའི་ཚེ་ཉེས་བྱས་སོ། །བཙོངས་ཏེ་རིན་ཐོབ་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བའོ། །ཁེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཉོ་ཚོང་བྱེད་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །གཞན་ལ་སྦྱིན་པའམ་བུ་ལོན་ཆགས་པའི་ཕྱིར་བསབ་པ་ལ་ཉོ་ཚོད་བྱས་པ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་ཉོ་ཚོང་རྗེས་སུ་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚོང་པ་སྔོན་ཆད་གཙུག་ལག་ཁང་དག་མ་མཐོང་བས་དེའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོ་ཞིག་འདུག་པ་གསར་དུ་མཐོང་ནས་དེ་ན་དགེ་སློང་འཁོད་པ་དག་ལ་འཕགས་པ་དག་ལ་བདག་གིས་བཤོས་གསོལ་ན་བདག་ཅག་གསར་དུ་ལྷགས་པས་འབྲས་མ་མཆིས་ཀྱིས་ཟོང་གིས་འབྲས་འཇལ་ལོ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉོ་ཚོང་མ་གནང་ངོ་ཞེས་མ་བྱིན་པ་དང་སྙན་དུ་བདས་ཏེ་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་འབྲས་ཚོང་ལ་རིན་ལོང་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུ་གསོལ་པ་མང་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པས་དགེ་འདུན་བཤོས་ཆད་པར་གྱུར་ཏེ། བཀའ་སྩལ་པ། ཟོང་གིས་འབྲས་གསར་པ་ཉོས་ལ། རྙིང་པ་ཀུན་ཚོང་གྱིས་ཤིག་ཅེས་རྗེས་སུ་གནང་ངོ༌། །སྤང་བ་ཉི་ཤུ་པ་རྫོགས་སོ།། །།སྤང་བའི་བཅུ་ཕུང་ཐ་མ་ལྟུང་བཟེད་ལྷག་མ་བཅང་དུ་མི་གནང་བའི་གླེང་གཞི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བསྙེན་དགའ་བོས་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱིས་སྙན་དུ་གསོལ་ནས་བསླབ་པའི་གནས་བཅས་ཏེ། །རྙེད་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཉུང་ནས་མི་དགའ་སྟེ། ཁང་ཐོག་ཏུ་འཛེགས་ཏེ་བལྟས་ནས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ན་སུན་ཟིན་པ་དྲུག་ཅུ་འདུས་ཤིང་འཁོད་པ་མཐོང་ནས་དེར་རྙེད་པ་ཞིག་མ་གྲུབ་ན་བདག་གི་མིང་བསྙེན་དགའ་བོ་ཞེས་མི་བྱ་མོད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེར་སོང་སྟེ་དེ་དག་ལ་ཆོས་བཤད་དེ་དད་པར་བྱས་པ་དང༌། དེ་ན་གཅིག་ན་རེ་འཕགས་པ་ལ་ཡོན་ཞིག་འབུལ་ན་ཅི་མཁོ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། བདག་ལ་ལྷུང་བཟེད་མཁོའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །ལྷུང་བཟེད་ནི་མ་མཆིས་ན་ཟོང་ཞིག་འབུལ་ན་ཇི་ཙམ་རེ། ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་དྲུག་ཅུ་རིའོ་ཞེས་བྱས་པ་དང༌། དེས་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་དུག་ཅུ་བྱིན་ན་གཞན་ལ་ཡང་དེའི་ཐང་དུ་ཕབ་ནས་ཁྱེར་བ་དང༌། ཕྱིས་སུ་ན་ཟིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསོད་སྙོམས་པ་ཞིག
Chinese
称作“是”的有多种方式。称作“买卖”的是普遍使用。称作“舍堕”的是舍弃物品后应当忏悔堕罪。何为堕罪？比丘为了利益而卖，为了利益而买入时犯了恶作。卖后获得价钱，则是舍堕。若不为利益而买卖，则无堕罪。为了布施他人或产生债务而进行买卖，则无堕罪。允许为僧团进行买卖的缘起是，世尊住在广严城（Vaisali）的重阁讲堂。当时，北方的商人以前未曾见过寺庙，新见到那里的巨大寺庙，于是对坐在那里的比丘们说：“圣者们，如果我们供养斋饭，我们是新来的，没有米，可以用货物来换米。”世尊没有允许买卖，禀告后，世尊开示说：“为了僧团，用米交易，看看价格。”像这样祈请多次，同样因为布施，僧团的斋饭中断了。世尊开示说：“用货物买新米，把旧米全部卖掉。”就这样允许了。第二十个舍堕完毕。 舍堕的最后一个十分是，不允许持有剩余钵的缘起是，世尊住在舍卫城（Sravasti）。当时，给孤独（Anathapindika）禀告后，制定了学处。获得的利益非常少，不高兴，登上屋顶观看，看到六十个疲惫的人聚集在花园里，心想如果不能在那里获得利益，我的名字就不叫给孤独。于是前往那里，为他们说法，使他们产生信心。其中一人说：“圣者，如果供养一些东西，需要什么？”回答说：“我需要钵。”如果没有钵，如果供养货物，价值多少？回答说：“六十迦尔沙波拏（Karshapana）。”那人给了六十迦尔沙波拏，也让其他人以同样的价格拿走。后来，疲惫的人们进行乞食。
English
That which is called "is" has many forms. That which is called "buying and selling" is common usage. That which is called "forsaking and falling" is that after forsaking the object, one should confess the transgression. What kind of transgression is it? When a Bhikshu sells for profit, when he buys for profit, he commits a misdeed. If he obtains a price after selling, then it is a forsaking and falling. If one buys and sells not for profit, then there is no transgression. If one buys and sells for the sake of giving to others or incurring debt, then there is no transgression. The circumstance for allowing buying and selling for the Sangha is that the Blessed One was dwelling in the multi-storied house in the city of Vaisali. At that time, northern merchants who had never seen monasteries before, newly saw the great monastery there, and said to the Bhikshus sitting there, "Venerable ones, if we offer alms, we are newly arrived and have no rice, so we will exchange goods for rice." The Blessed One did not allow buying and selling, and after reporting, the Blessed One instructed, "For the sake of the Sangha, trade rice and see the price." They requested many times in this way, and similarly, because of giving, the Sangha's alms were interrupted. The Blessed One instructed, "Buy new rice with goods, and sell all the old rice." Thus it was permitted. The twentieth forsaking and falling is complete. The last tenth of forsaking and falling is that the circumstance of not allowing the holding of leftover alms bowls is that the Blessed One was dwelling in Sravasti. At that time, Anathapindika thought to himself, after reporting, the precepts were established. The gains were very few, and he was unhappy. He climbed onto the roof and looked, and saw sixty tired people gathered and sitting in the garden, and thought, if I cannot obtain gains there, my name should not be called Anathapindika. So he went there, taught them the Dharma, and made them have faith. One of them said, "Venerable one, if we offer something, what is needed?" He replied, "I need an alms bowl." If there is no alms bowl, if we offer goods, how much is it worth? He replied, "Sixty Karshapanas." That person gave sixty Karshapanas, and also let others take them away at the same price. Later, the tired people went for alms.