Chinese
彼中安乐者，谓见闻圣者僧众，供养赞叹，获大福德，故说为安乐之因。和合者之苦行安乐。彼中苦行者，谓所应成办及修行者。然外道之苦行，虽令身受苦楚，然不能断除烦恼，非如是也。沙门之苦行者，谓三学，即增上戒学、增上心学、增上慧学，以成办彼三之苦行，能令烦恼所苦，且能断除。彼中增上戒学者，谓摄律仪。增上心学者，谓如经藏之类。增上慧学者，谓如母藏之类。彼中安乐者，如前，谓于圣者之苦行生起信乐，且修行之，故获大福德，是故名为安乐之因。圣者等，乃至变为安乐之句，此一偈颂，谓依止善知识，变为安乐之因，及舍弃非善知识，变为安乐之因，是故宣说。见圣者安乐，与贤善者同住安乐，若不见愚童，则恒常变为安乐。圣者者，谓已断除烦恼者，即阿罗汉也。安乐者，谓如是功德之所依，是故见之，即便能令心喜悦，且长时能获福德，故名为安乐之因。彼中贤善者，谓贤善知识，即无欺诳且离过失者。与彼同住，谓为善知识所摄持，且作福德之事，故名为安乐之因。彼中愚童者，谓作不应作之事者，即作不善十业等也。如是者，若不见之，谓不依止，故无争端，是故变为安乐。彼中最初二句，谓依止善知识，故变为安乐之因，是故宣说。后二句，谓舍弃非善知识，故变为安乐之因，是故宣说。具戒者等，乃至阿罗汉高。
English
Among them, happiness is said to be the cause of happiness because seeing and hearing the noble Sangha, making offerings and praises, one obtains great merit. The asceticism of those in harmony is happiness. Among them, the ascetic is what should be accomplished and practiced. However, the asceticism of the heretics, although causing the body to suffer, cannot eliminate afflictions, it is not like that. The asceticism of the renunciates is the three trainings, namely, higher discipline, higher mind, and higher wisdom. By accomplishing the asceticism of these three, one can be afflicted by afflictions and eliminate them. Among them, higher discipline is the collection of discipline. Higher mind is like the Sutra Pitaka. Higher wisdom is like the Mother Tantras. Among them, happiness is, as before, generating faith and practicing the asceticism of the noble ones, therefore obtaining great merit, hence it is called the cause of happiness. From "noble ones" onwards, until "becomes happiness," this one verse means that relying on a virtuous friend becomes the cause of happiness, and abandoning a non-virtuous friend becomes the cause of happiness, therefore it is taught. Seeing the noble ones is happiness, dwelling with the virtuous is happiness, if one does not see the foolish children, then it always becomes happiness. The noble ones are those who have completely abandoned afflictions, that is, the Arhats. Happiness is the basis of such qualities, therefore seeing them immediately gladdens the mind and one obtains merit for a long time, hence it is called the cause of happiness. Among them, the virtuous ones are the virtuous friends, that is, those who are not deceptive and are free from faults. Dwelling with them means being held by virtuous friends and doing meritorious deeds, hence it is called the cause of happiness. Among them, the foolish children are those who do what should not be done, that is, doing the ten non-virtuous actions and so on. If one does not see such ones, that is, does not rely on them, therefore there is no strife, hence it becomes happiness. Among them, the first two lines mean that relying on a virtuous friend becomes the cause of happiness, therefore it is taught. The latter two lines mean that abandoning a non-virtuous friend becomes the cause of happiness, therefore it is taught. Those endowed with discipline, and so on, until the Arhat is high.
Tibetan
ང་བ་བདེ་ཞེས་པའི་བར་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་པ་མཐོང་བ་བདེ། །མང་དུ་ཐོས་པ་མཐོང་བ་བདེ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། གང་ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འཕགས་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་འཕགས་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འཕགས་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཡན་ལག་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ལ་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ནི་གང་ལུས་དང་ངག་གི་སྤྱོད་པ་བདུན་སྤངས་པ་དང༌། རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཉེས་བྱས་ཡན་ཅད་མི་སྤྱོད་པའོ། །བདེ་བ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དེ་གནོད་པ་མེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པས་ན། འགྲོ་བ་མང་པོ་བག་ཕེབས་པས་དེ་དང་བསྟེན་ཅིང་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བས། བདེ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགེ་སློང་གནོད་པ་མེད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ལ་བྱོལ་སོང་ཀུན་ཀྱང་བག་ཕེབས་པར་བསྟན་པས་ན། རྔོན་པ་ལྟ་བུ་འང་དགེ་སློང་གི་ལྟ་བུར་འཇུག་ཅིང་བོལ་སོང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དི་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་ནི་ལྡན་པའི་མདོ་སྡེ་ལས་འབྱུང་བ་མང་དུ་ཐོས་པ་ནི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རང་དང་སྤྱི་དང་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མདོར་ན་གཟུགས་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་ཐོས་པ་ལ་བྱའོ། །བདེ་བ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པ་དེས་གཞན་གྱི་ལྟ་བ་དང་འགྱོད་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་སེལ་པར་བྱེད་པས་ན་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚུལ་དང་ལྡན་པས་ཞི་གནས་གྱི་ཡན་ལག་ལ་གནས་པ་དང་ལྡན་པ་བསྟན། མང་དུ་ཐོས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ཡན་ལག་ལ་གནས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་མན་ཆད་རྩ་བ་གཉིས་ནི་དོན་དམ་པའི་འཕགས་པའི་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ། །ཡང་སྲེད་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡི། །དགྲ་བཅོམ་པ་དག་མཐོང་བ་བདེ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་ར་ཧན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་འདྲེན་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་མཆོད་པར་འོས་པ་ཞེས་བྱ་མོད་ཀྱི། འདིའི་སྐབས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པས་ཡང་སྲིད་པ་ལས་གྲོ་ལྦ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །ཡང་ན་དགྲ་བཅོམ་པའི་མཆོག་གི་བས་པ་རྙེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་ན་རྗེས་སུ་མོས་ཤིང་སེམས་དང་བ་དང་བསྟན་རྗེས་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བས་ན་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ་།།འབབ་སྟེགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མན་ཆད་ནས། ང་རྒྱལ་ཟད་པ་བདེ་ཞེས་
Chinese
“见为乐”之间的偈颂之一是善知识的详细分类的展示。持戒者，见为乐。多闻者，见为乐。善知识是圣者，而且有两种。 哪两种呢？世俗的圣者和胜义的圣者。世俗的圣者是指安住于止观支分的瑜伽士。其中，持戒者是指断除了身语七种行为，以及不实行自性和俱生的罪业者。乐是指如前一样，持戒者成为无害的状态，因此，许多众生感到安心，依靠他并进入善法，因此被称为乐之因。因为显示了比丘成为无害的状态时，甚至旁生也感到安心，所以像猎人一样的人也会像比丘一样行事，并且伤害旁生。这与止的支分相关联。其中，多闻是指从《具戒经》中出现的多闻，即是对蕴、界、处、自共相、处非处等，简而言之，是对远离对色贪执的贪欲，以及对具有烦恼的应厌恶之法进行精通听闻。乐是指多闻者能够消除他人的邪见、后悔和怀疑，因此被称为乐之因。这样，通过持戒展示了安住于止的支分，通过多闻展示了安住于观的支分。此下两个根本是展示胜义圣者。 又，贪欲解脱者，阿罗汉等见为乐。阿罗汉在印度语中称为“阿拉汉”，具有两种含义：降伏烦恼者和应供养者。但在此处，是指通过降伏贪欲等烦恼之敌而从轮回中解脱者。或者，也是指获得阿罗汉之最胜果位者。见到这样的人，会随喜、心生欢喜并依教奉行，因此被称为乐之因。从“降临处”开始到“我慢灭尽乐”之间。
English
One of the verses between "Seeing is happiness" is a presentation of the detailed classification of virtuous friends. Seeing those who possess discipline is happiness. Seeing those who are learned is happiness. Virtuous friends are noble ones, and there are two types. Which two? Conventional noble ones and ultimate noble ones. Conventional noble ones refer to yogis who abide in the limbs of tranquility and insight. Among them, those who possess discipline are those who have abandoned the seven actions of body and speech, and who do not engage in faults that are self-natured and co-emergent. Happiness means that, as before, the disciplined one becomes a state of harmlessness, so many beings feel at ease, rely on him and enter into virtue, therefore it is called the cause of happiness. Because it shows that when a monk becomes a state of harmlessness, even animals feel at ease, so people like hunters also act like monks, and harm animals. This is related to the limb of tranquility. Among them, being learned refers to being learned as it appears in the Sutra of Possessing Discipline, that is, to the aggregates, elements, sense bases, self and common characteristics, places and non-places, etc. In short, it refers to thoroughly hearing the teachings that should be renounced, which are free from attachment to form and possess defilements. Happiness means that the learned one can eliminate the wrong views, regrets, and doubts of others, therefore it is called the cause of happiness. In this way, by possessing discipline, it shows abiding in the limb of tranquility, and by being learned, it shows abiding in the limb of insight. From here on, the two roots are to show the ultimate noble ones. Also, seeing those who are liberated from desire, such as Arhats, is happiness. Arhat in Indian language is called "Arahan," which has two meanings: the one who has conquered the enemy and the one who is worthy of offering. But in this case, it refers to the one who is liberated from samsara by conquering the enemies of afflictions such as desire. Or, it also refers to the one who has attained the supreme state of Arhat. Seeing such a person, one will rejoice, be delighted, and act according to the teachings, therefore it is called the cause of happiness. From "the place of descent" to "the exhaustion of pride is happiness."
Tibetan
བྱ་བའི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ནི་འཐོབ་པར་བྱ་བ་བདེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བདེ་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འབབ་སྟེགས་ བདེ་བའི་ཆུ་ཀླུང་བདེ། །འབབ་སྟེགས་ནི་ཆུ་བོའི་འགྲམ་ལྟ་བུ་བདེན། བཀྲུ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཆུ་དོན་སྒྲུབ་རྣམས་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་ན། ཆུ་འགྲམ་འབབ་སྟེགས་མི་བདེ་བ་དང་འདྲ་བར་རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་གཉིས་སྤངས་ནས། འབབ་སྟེགས་བདེ་བ་དང་འདྲ་བའི་དབུ་མའི་ལམ་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་ཏེ་བྱུང་བའི་དོན་ཤེས་པས་ཆུ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །རྩ་བ་འདིས་ནི་འཐོབ་པར་བྱ་བ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་སྐྱེ་བོ་བདེ། །ཤེས་རབ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་བདེ། །ངའོ་ང་རྒྱལ་ཟད་པ་བདེ། །ཆོས་ཀྱིས་རྒྱལ་བ་ནི་གོང་མ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འཐོབ་པར་འདོད་པས་ལམ་དང་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྦྱངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ལ་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཐོབ་པ་ནི་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། །ང་རྒྱལ་ཟད་པ་ནི་གོང་མ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་འཐོབ་པའི་རལ་གྲིས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་རྒྱལ་མཚན་གཅོད་པས་ན་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ། །ངེས་པར་བྱ་བའི་མན་ཆད་ནས་ཡལ་བ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ནི་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་བདེ་བའི་རྒྱུར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་བྱས་ནས་དབང་པོ་ཐུལ་བ་དང༌། །མང་དུ་ཐོས་པ་དགོན་པ་ཞི་རྣམས་སུ། །གནས་པར་གྱུར་དང་ནགས་སུ་གདགས་པ་དང༌། །དར་ལ་བབ་པ་ཡོལ་བ་རྣམས་ཀྱང་བདེ། །ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་ཡི་དམ་བླངས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དུས་འགའ་ཙམ་དུ་བསྲུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ནམ་འཚོའི་བར་དུ་བསྲུང་བ་དང༌། གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་འཇོག་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་གྱི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡི་དམ་བླངས་པའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ནི་ཡི་དམ་བཅས་པ་དང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏོ། །དབང་པོ་དུ་ལ་བ་ནི་དགོན་པ་ན་གནས་པའི་ཚེ། ལུས་དབེན་པར་མ་ཟད་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལྡ་གཡེང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་ལ་དབང་པོ་མི་འཇུག་པར་བསྲུང་བའོ། །འདིས་ནི་དགོན་པ་ལ་གནས་པ་དང་དབང་པོ་དུལ་བ་བསྟན་པའོ། །མང་དུ་ཐོས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཉེས་བྱས་དང༌། བྱ་བ་དང་མི་བྱ་བ་དང༌། སྤང་བ་དང་སྒྲུབ་པ་དང་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་མཁས་པ་སྟེ། འདིས་
Chinese
在行为之间，有一段经文是关于获得安乐的因，以及成就安乐的因的阐述。河岸 安乐的河流是安乐的。河岸就像是河边一样真实。沐浴和饮用等等，所有成就水之利益都是获得安乐。同样，如果想要获得解脱的智慧，就要像不适的河岸一样，舍弃常断二见。像安乐的河岸一样，以中观之道，缘起聚合而生的道理，知晓如水一般的解脱，就能获得。这个根本就阐述了获得安乐的因。以法获胜之人是安乐的。获得殊胜智慧是安乐的。我与我所的骄傲灭尽是安乐的。以法获胜之人，是指像上述一样，想要获得解脱，因此修习了与道和对治法不相顺的瑜伽士。获得智慧，是指获得通达诸法差别的智慧的体性。我慢灭尽，是指像上述一样，以获得智慧的利剑，斩断执着于我与我所的我慢之旗，因此被称为安乐之因。从“决定”以下到“也安乐”之间的一段经文，阐述了因为具有修习的功德而成为安乐之因。 决定之后调伏诸根， 多闻寂静处， 安住于林中， 以及老年时的遮蔽也安乐。 决定，是指受持本尊。这也不是只守护一段时间。而是直到生命终结都守护，也不是只为了依赖他人，而是为了不被鬼神吞噬，为了舍弃烦恼而受持本尊的意义。这阐述了最初所立誓的本尊是完全清净的。调伏诸根，是指在寂静处安住之时，不仅身体隐蔽，而且心等五根也不散乱，守护着不让诸根进入五境的功德之中。这阐述了安住在寂静处和调伏诸根。多闻，是指对于自性所具有的过失，以及应作和不应作，应舍弃和应修习，对治法等等都非常精通。这
English
In between actions, there is a verse that explains the cause of attaining happiness and the cause of accomplishing happiness. Riverbank The river of happiness is happiness. The riverbank is as true as the riverbank. Bathing and drinking, etc., all accomplishments of the benefit of water are the attainment of happiness. Similarly, if one wants to attain the wisdom of liberation, one must abandon the two views of permanence and annihilation, like an uncomfortable riverbank. Like a happy riverbank, by understanding the meaning of dependent origination and aggregation through the Middle Way, one can attain liberation like water. This root explains that it is the cause of attaining happiness. The person who conquers with Dharma is happy. Attaining excellent wisdom is happy. The exhaustion of pride in self and what belongs to self is happy. The person who conquers with Dharma refers to a yogi who, like the above, desires to attain liberation and therefore practices the aspects that are not in harmony with the path and the antidote. Attaining wisdom refers to attaining the nature of wisdom that thoroughly distinguishes phenomena. The exhaustion of pride refers to, like the above, cutting off the banner of pride that clings to self and what belongs to self with the sword of attaining wisdom, therefore it is called the cause of happiness. From "deciding" below to "also happy," a verse explains that it is the cause of happiness because it possesses the qualities of practice. After deciding, subdue the senses, Much learning in quiet places, Dwelling in the forest, And the covering in old age is also happy. Deciding refers to taking a chosen deity. This is not just guarding for a period of time. Rather, it is guarding until the end of life, and not just for the sake of relying on others, but for the meaning of taking a chosen deity in order not to be devoured by demons and to abandon afflictions. This explains that the chosen deity initially vowed is completely pure. Subduing the senses refers to when dwelling in a quiet place, not only is the body secluded, but the five senses such as the mind are not distracted, guarding against the senses entering the merits of the five objects. This explains dwelling in a quiet place and subduing the senses. Much learning refers to being very skilled in the faults inherent in nature, as well as what should and should not be done, what should be abandoned and what should be practiced, antidotes, etc. This